Als je dat anders wilt, dan moet je je kiessysteem niet om vertegenwoordigers laten draaien, maar om inhoudelijke kwesties. Een soort directe democratie met een ambtenaren regering die moet uitvoeren en waarvan de leden worden geselecteerd op basis van puur bestuurlijke kwaliteiten.
Waar kan ik hiervoor stemmen? Geef mij maar een deftige technocratie ter vervanging waarbij burgers wél inspraak krijgen in grote thema's via directe democratie, weliswaar na een grondige informatieplicht.
In de ideale versie van 'jouw' systeem waarbij volksvertegenwoordigers voeling hebben met hun kiespubliek, evenredige vertegenwoordiging van vele doelgroepen - ik denk daarbij overigens in de eerste plaats aan relevantere zaken als geslacht, onderwijsniveau, jobsector en véél minder aan zaken als huidskleur of religie - zou ik ook graag willen geloven, maar wat zien we in de praktijk? Vooral veel uiterlijk vertoon qua diversiteit: hopla wat meer vrouwen en allochtonen in het parlement, maar minder en minder inhoudelijke diversiteit: volg de partijlijn of be damned. In dat opzicht was Sihame El Kaouakibi ironisch genoeg nog veelbelovend in het begin, ik was het met haar oneens maar ze ging tenminste tegen de OpenVLD partijlijn in.
Voeling met mensen in het veld? Bepaalde beroepsgroepen zijn zwaar oververtegenwoordigd in het parlement, anderen zijn een zeldzaamheid. Een minister zonder hogere scholingsgraad bijvoorbeeld maar met ervaring op de échte werkvloer? Ik denk dat Meryame Kitir op dit moment de eerste is waarvan ik weet heb in de recente geschiedenis. Wat krijgen we echter wel? Ministers wiens achtergrond/vorming mijlenver van hun domein verwijderd is, maar ja, ze hebben de juiste partijpolitieke kleur en stamboom...
Maar is ervaring met bepaalde maatschappelijke problemen door zelf tot de doelgroep te behoren die daar het slachtoffer is ook geen inhoudelijk sterk punt? Als het over gaybashing gaat is de mening en de visie van iemand die LGBTQ is toch altijd anders dan van een hetero die hier enkel mee in aanraking komt door het in de krant te lezen? Ook dát is inhoud.
Die ervaring is inderdaad waardevol, maar waarom moet die daarom per se omgezet worden in een zitje in het parlement? Het parlement zou wat mij betreft ook perfect mensen moeten kunnen laten komen getuigen in commissies e.d.
Ik mag hopen dat de ervaring van zelf gegaybasht te worden niet noodzakelijk is om een parlementslid te overtuigen daar maatregelen tegen te nemen, want mocht dat zo zijn dan zou je uiteindelijk nooit aan een meerderheid komen in je parlement zelfs niet met een representatief aantal LGBTQ volksvertegenwoordigers, aangezien de meerderheid van de bevolking gewoon heteroseksueel is.
Overigens is dit geen pleidooi tegen LGBTQ-volksvertegenwoordiger, als 4% van de bevolking LGBTQ zou zijn, moet het parlement wat mij betreft echter niet per se ook 4% LGBTQ zijn, dat mag ook gerust 2% of 6% zijn. Bij 40% ofzo, zou je je natuurlijk wél vragen kunnen stellen.
Wat mij terug bij de vraag brengt waarom we die representativiteit wél zo belangrijk vinden op een aantal vlakken als seksuele oriëntatie of geslacht, maar niet wanneer het aankomt op leeftijd of scholingsniveau, wat wat mij betreft toch even belangrijke "ervaringen" zijn.
Ik zou bij voorkeur een empathisch parlement hebben dat meerdere belangen kan afwegen ongeacht de groep waar men zelf toe behoort, en op dat vlak faalt onze particratie evenzeer.
