Persoonlijke input, niets van de zaken hieronder zou anders zijn met meer kindergeld of iets in die aard:
Wij hebben een kind van 3. Ik had gerust nog voor een tweede willen gaan op dit moment, maar mijn vrouw zag het vooral niet zitten omdat ze toch wel heeft afgezien op het einde van de zwangerschap en vooral na de geboorte. Zij zit ook hard in haar hoofd met de toenemende risico's door de leeftijd (ze is 38), misschien omdat de meesten van haar vrienden er vroeger aan begonnen zijn, terwijl ik net zie hoe mensen hier na hun 40ste nog aan kinderen beginnen.
Dit alles is ook gewoon zowat de grootste reden denk ik dat ons geboortecijfer daalt: we beginnen later en later aan kinderen. Dan kan je gewoon geen halve voetbalploeg aan kinderen maken, en de vruchtbaarheid daalt ook, gecombineerd met enige tijdsdruk.
Ik sta niet afkerig tegenover adoptie, maar als we door al die hoepels springen mogen we misschien een kind adopteren als we 50 zijn
Qua omkadering, wij hebben hier amper familie. Mijn ouders zijn overleden, die van mijn vrouw zitten aan de andere kant van de oceaan (en zou ik ook amper met een klein kind vertrouwen), en al haar zussen en broer wonen ook op minsten enkele duizenden km van ons. Mijn broer is ook iemand met 0 interesse in zijn nichtje, en sowieso niemand om daar op te letten. Ik heb dan gelukkig nog een tante, met zonen die iets jonger zijn dan mij en niet meteen aan kinderen denken, en zij is zowat surrogaat-grootmoeder. Hierdoor staan we er niet altijd 100% alleen voor, maar het is nog ver af van wat ik bij vrienden zie, waar de grootouders heel wat taken overnemen. Op zich vind ik het ook maar terecht dat we zelf voor ons kind zorgen natuurlijk, maar vooral in de babyperiode zit je dan al eens met de handen in het haar als wegens ziekte de crèche geen optie is. Ik ga niet opnieuw zagen over hoe we als maatschappij die crèche normaliseren vanaf 3 maand, maar mijn ervaringen ermee waren alleszins niet positief.
En dan komen we bij die andere grote factor: het werk. Ik pendel een uur en werk (geregeld meer dan) voltijds, terwijl mijn vrouw 30u per week werkt met geregeld een weekend, op 10 min te voet van de deur. Ze werkt van 7u tot 15u. Dit laatste is zowat de reden dat ik nog haar heb denk ik, zo lang ik de dochter op school krijg 's morgens kan zij haar ophalen. Sinds dit jaar is haar vrije dag dan ook woensdag. Beter kan simpel gezegd niet. Moesten we beiden voltijd werken met een standaard pendelafstand, werd de puzzel leggen een pak moeilijker. En dat is wat de meeste ouders doen, en volgens mij is dat ook gewoon slopend.
Het is heel Vlaams om dapper verder te doen, terwijl je wallen groter worden, en je je geduld versliest, maar naar mijn bescheiden mening ook gewoon een gigantische factor waarom mensen na 1 of 2 kinderen stoppen, als ze al beginnen. Mijn vrouw had deze zomer een maand ouderschapsverlof genomen, en het was duidelijk dat haar chef dat niet echt apprecieerde. Waarom dan, vraag je je af, als die systemen al jaren bestaan met goede reden. Ik heb vrienden genoeg die op het ziekteverlof na, dat ze voor een longinfectie krijgen die maar niet wil genezen door het gigantische slaapgebrek, amper thuisblijven. Kind is 3 maand, wordt een hele dag afgezet in de crèche, en aan het werk. Want "plichtsgevoel" en werken in een kleine KMO, en iederéén doet dat hé. Op dat vlak helpt onze mentaliteit als volk ook niet denk ik.
Wij hebben een kind van 3. Ik had gerust nog voor een tweede willen gaan op dit moment, maar mijn vrouw zag het vooral niet zitten omdat ze toch wel heeft afgezien op het einde van de zwangerschap en vooral na de geboorte. Zij zit ook hard in haar hoofd met de toenemende risico's door de leeftijd (ze is 38), misschien omdat de meesten van haar vrienden er vroeger aan begonnen zijn, terwijl ik net zie hoe mensen hier na hun 40ste nog aan kinderen beginnen.
Dit alles is ook gewoon zowat de grootste reden denk ik dat ons geboortecijfer daalt: we beginnen later en later aan kinderen. Dan kan je gewoon geen halve voetbalploeg aan kinderen maken, en de vruchtbaarheid daalt ook, gecombineerd met enige tijdsdruk.
Ik sta niet afkerig tegenover adoptie, maar als we door al die hoepels springen mogen we misschien een kind adopteren als we 50 zijn
Qua omkadering, wij hebben hier amper familie. Mijn ouders zijn overleden, die van mijn vrouw zitten aan de andere kant van de oceaan (en zou ik ook amper met een klein kind vertrouwen), en al haar zussen en broer wonen ook op minsten enkele duizenden km van ons. Mijn broer is ook iemand met 0 interesse in zijn nichtje, en sowieso niemand om daar op te letten. Ik heb dan gelukkig nog een tante, met zonen die iets jonger zijn dan mij en niet meteen aan kinderen denken, en zij is zowat surrogaat-grootmoeder. Hierdoor staan we er niet altijd 100% alleen voor, maar het is nog ver af van wat ik bij vrienden zie, waar de grootouders heel wat taken overnemen. Op zich vind ik het ook maar terecht dat we zelf voor ons kind zorgen natuurlijk, maar vooral in de babyperiode zit je dan al eens met de handen in het haar als wegens ziekte de crèche geen optie is. Ik ga niet opnieuw zagen over hoe we als maatschappij die crèche normaliseren vanaf 3 maand, maar mijn ervaringen ermee waren alleszins niet positief.
En dan komen we bij die andere grote factor: het werk. Ik pendel een uur en werk (geregeld meer dan) voltijds, terwijl mijn vrouw 30u per week werkt met geregeld een weekend, op 10 min te voet van de deur. Ze werkt van 7u tot 15u. Dit laatste is zowat de reden dat ik nog haar heb denk ik, zo lang ik de dochter op school krijg 's morgens kan zij haar ophalen. Sinds dit jaar is haar vrije dag dan ook woensdag. Beter kan simpel gezegd niet. Moesten we beiden voltijd werken met een standaard pendelafstand, werd de puzzel leggen een pak moeilijker. En dat is wat de meeste ouders doen, en volgens mij is dat ook gewoon slopend.
Het is heel Vlaams om dapper verder te doen, terwijl je wallen groter worden, en je je geduld versliest, maar naar mijn bescheiden mening ook gewoon een gigantische factor waarom mensen na 1 of 2 kinderen stoppen, als ze al beginnen. Mijn vrouw had deze zomer een maand ouderschapsverlof genomen, en het was duidelijk dat haar chef dat niet echt apprecieerde. Waarom dan, vraag je je af, als die systemen al jaren bestaan met goede reden. Ik heb vrienden genoeg die op het ziekteverlof na, dat ze voor een longinfectie krijgen die maar niet wil genezen door het gigantische slaapgebrek, amper thuisblijven. Kind is 3 maand, wordt een hele dag afgezet in de crèche, en aan het werk. Want "plichtsgevoel" en werken in een kleine KMO, en iederéén doet dat hé. Op dat vlak helpt onze mentaliteit als volk ook niet denk ik.
Laatst bewerkt:
