Gênante situaties

euh, is dat tegenwoordig ook al een ding, foto's nemen in de verloskamer?
De Instagram-generatie is dan nog erger dan ik dacht...

Dat wordt wel meer gedaan denk ik. Is trouwens al zeker 12 jaar geleden dus aan de generatie zal t niet liggen :)
 
euh, is dat tegenwoordig ook al een ding, foto's nemen in de verloskamer?
De Instagram-generatie is dan nog erger dan ik dacht...
Goh, foto's van wanneer de baby effectief "kroont" lijken me nogal extreem, maar wij hebben ook wel foto's van in de verloskamer toen mijn dochter net geboren was (bv. op de weegschaal) en toen ze bij mijn vrouw werd gelegd. Dat zijn uiteraard niet de meest flatterende foto's voor mijn vrouw en dus niet om even te gaan projecteren tijdens een feestje.
 
Goh, foto's van wanneer de baby effectief "kroont" lijken me nogal extreem, maar wij hebben ook wel foto's van in de verloskamer toen mijn dochter net geboren was (bv. op de weegschaal) en toen ze bij mijn vrouw werd gelegd. Dat zijn uiteraard niet de meest flatterende foto's voor mijn vrouw en dus niet om even te gaan projecteren tijdens een feestje.
Idem. Foto van de dochter op de weegschaal, en waar ze bij mijn vrouw lag. En dan nog een foto van ons drie, genomen door een van de aanwezige verpleegsters. En een zeer fier pronkende papa met de dochter in zijn handen.

Maar de beelden van de eigenlijke bevalling zitten in mijn geheugen gegrift, niet op een geheugenkaartje.
 
Van de twee jongsten hebben we foto's van de geboorte zelf. Het was wel twee maal een keizersnede.
Beide keren kwam de vraag van de verpleegkundigen zelf.
 
ah , die eerste bevalling:

vooraf "zou mevrouw een spiegel willen om de bevalling te volgen" - vrouwlief "euhm, nee, aub niet" (een blik van "wtf" vraagt die hier nu)

tijdens de bevalling "meneer, als u wil mag u ook even kijken hoor"

jonge ik denkende bij zichzelf "habon, blijkbaar wordt dat verwacht als toekomstige vader" -> gaat rustig een blik werpen in "de zone van de waarheid"

"once you see it, you can't unsee it"

Volgende bevallingen was mijn positie links aan het hoofduiteinde en niemand ging mij daar nog wegkrijgen.
 
Als we het dan toch over bevallingen hebben en ik toch mijn ouders hun verhalen deel hier:

Ons ma had toen ik onderweg was al een paar keer 'ja tis zover' gezegd om dan te lachen met mijn pa zijn reactie. Toen het dan echt zover was zei de mens 'ja die kan hier nog wel effe duren, eerst eens kakken, dan vertrekken'.

Kwestie van prioriteiten te stellen.
 
Als we het dan toch over bevallingen hebben en ik toch mijn ouders hun verhalen deel hier:

Ons ma had toen ik onderweg was al een paar keer 'ja tis zover' gezegd om dan te lachen met mijn pa zijn reactie. Toen het dan echt zover was zei de mens 'ja die kan hier nog wel effe duren, eerst eens kakken, dan vertrekken'.

Kwestie van prioriteiten te stellen.
Beetje persen om toch op hetzelfde level te geraken.
 
ah , die eerste bevalling:

vooraf "zou mevrouw een spiegel willen om de bevalling te volgen" - vrouwlief "euhm, nee, aub niet" (een blik van "wtf" vraagt die hier nu)

tijdens de bevalling "meneer, als u wil mag u ook even kijken hoor"

jonge ik denkende bij zichzelf "habon, blijkbaar wordt dat verwacht als toekomstige vader" -> gaat rustig een blik werpen in "de zone van de waarheid"

"once you see it, you can't unsee it"

Volgende bevallingen was mijn positie links aan het hoofduiteinde en niemand ging mij daar nog wegkrijgen.
Had ik van de eerste keer gedaan, maar ook een cruciale fout gemaakt om toch eens vlug met een sideeye te kijken. Hij lag dan nog verkeerd, dus met zijn gezicht naar boven. Dat beeld staat er dus ook voor altijd ingeprent.

Dan nog een 2de fout gemaakt. De nageboorte of om het met een mooi woord te zeggen moederkoek. Zegt mijn vrouw moet je het eens zien? Ik dacht ja dat zal geen horrorscenario zijn vooral omdat het een koek noemt.
Niets was minder waar, een bloederige grote smerige prop in een groene emmer.

Het was allesinds een leerrijke ervaring voor de 2de geboorte dat ik bij dat bed aan het hoofdeinde bleef staan met mijn ogen toe tot alles helemaal veilig was. Maar dan vond de verpleegkundige en mijn vrouw het nodig om fotos te nemen die ik ongewild ook al heb zien passeren. Dus je komt er als man gewoon niet onderuit.
 
Laatst bewerkt:
Van de twee jongsten hebben we foto's van de geboorte zelf. Het was wel twee maal een keizersnede.
Beide keren kwam de vraag van de verpleegkundigen zelf.
Hier ook, want als je daar staat ben je gewoon wat overweldigd denk ik. Logisch dan dat ze je er even aan herinneren dat het een goed moment is voor een foto.
ah , die eerste bevalling:

vooraf "zou mevrouw een spiegel willen om de bevalling te volgen" - vrouwlief "euhm, nee, aub niet" (een blik van "wtf" vraagt die hier nu)

tijdens de bevalling "meneer, als u wil mag u ook even kijken hoor"

jonge ik denkende bij zichzelf "habon, blijkbaar wordt dat verwacht als toekomstige vader" -> gaat rustig een blik werpen in "de zone van de waarheid"

"once you see it, you can't unsee it"

Volgende bevallingen was mijn positie links aan het hoofduiteinde en niemand ging mij daar nog wegkrijgen.
Hmm, ik snap die gevoeligheid niet. De man van een vriendin vertelde me ook wat voor een trauma dat was. Hier stond ik naast het bed en op een bepaald moment zei de gyneacologe gewoon: "kom maar kijken papa, ze is aan het kronen", en ben ik dus gaan kijken. Ja, dat is gewoon wat het is uiteindelijk.
 
Het is geen alledaags zicht, maar het is ook niet nodig om daar een trauma van te maken vind ik. Er zijn mensen die daar een documentaire van maken en peuzelen tijdens het bekijken ervan gezellig de moederkoek op ... Ieder diertje zijn pleziertje hé.
 
Het is geen alledaags zicht, maar het is ook niet nodig om daar een trauma van te maken vind ik. Er zijn mensen die daar een documentaire van maken en peuzelen tijdens het bekijken ervan gezellig de moederkoek op ... Ieder diertje zijn pleziertje hé.
Francesco Planckaert at zelfs de navelstreng op.
 
Zo een trauma vond ik dat niet. Vrouw had op voorhand ook wat gezegd van niet te gaan kijken maar curieus als ik ben deed ik dat wel. Vond daar eigenlijk niets aan.
Heb meer trauma's en word soms nog badend in het zweet wakker van het beeld van die kleine die met de navelstreng rond zijn nek zat: aaah dat ziet er niet goed uit.
 
Exact de reden waarom ik voorhand tegen mijn vrouw had gezegd "ik wil ooit nog zin in sex hebben, dus ik blijf naast u staan"

Nageboorte niet meegemaakt, want de dochter ademde niet goed en ik kon mee de gang overspurten naar een aparte ruimte waar ze aan de beademing werd gehangen, waarbij het ademshaling toestel, de couveuse en de hartslagmonitor in alarm gingen.

Ik denk dat ik liever de nageboorte meemaakte dan dat 😬

(Alles 100% oke met de dochter 10 minuten later)
 
Maar alé, overdrijven jullie niet een beetje?

Ik heb de handschoenen mogen aantrekken en onderzoeken bij m'n vrouw. Hand erin en het hoofdje voelen. Tijdens de bevalling (vaginaal) was het knippen wat pijnlijk om te zien en het trekken met de zuignap vond ik wat heftig. Maar al bij al blij dat ik het allemaal goed heb kunnen volgen en er zelf ook heel hard bij betrokken was.
 

Vergelijkbare onderwerpen

Terug
Bovenaan