Die foto ontbreekt context sowieso. Maar het is wel heel erg vreemd, toch?
Los van die foto, want de waarde daarvan is inderdaad erg beperkt, heb ik deze zomer op Telefacts een reportage gezien van drie jonge jongens (jonger dan 9-10 jaar) die ambieerden om drag queens te worden. Het was een tweedelige reportage genaamd 'Kids In Drag'.
Ik ben letterlijk heel goede vrienden met iemand (gay) die soms in drag gaat en toch had ik hier een naar gevoel bij. Die jongens deden kleren aan die ik mijn dochter nooit of te nimmer zou willen zien dragen, en de dansroutines die ze deden op de tonen van Lady Gaga waren... Bijzonder.
Nu, ik weet wel dat de dans- en showwereld van kinderen sowieso een heel apart gegeven is, maar het ging mijn petje te boven op sommige momenten. Als de kinderen er blij mee zijn en de ouders beschermen hen in elk facet van het leven vind ik dat helemaal prima. Maar uiteindelijk traden ze op in Ibiza of iets dergelijks, ook op een eerder LGBTQ+ soort van evenement waar volwassen queens het beste van zichzelf gaven. En eerlijk gezegd lagen die performances niet ver weg van het beeld waar het hier over ging. Ik verschiet er dus niet van. Die foto waar het over ging is vast genomen 'in good fun', maar je kan niet ontkennen dat er ook moeilijke thema's achter schuilen.
En die kinderen vinden het vast en zeker onschuldig, maar ik vind het toch wel een moeilijk gegeven om dat zo vroeg te steunen en hen op zulke jonge leeftijd zichzelf al zo bloot te laten stellen op dergelijke manier. Die wereld en de actoren er in, er zit toch een flinke schaduwkant aan vast.
Louis Theroux heeft een interessante reportage over transgender kinderen. Het blijft een énorm moeilijke kwestie. Hoe benader je de situatie waarbij je jongetje van 7 zegt dat hij liever een meisje zou zijn. Hoe écht en diepgaand is dat verlangen? Er waren ouders in die documentaire die daar heel vlotjes in meegingen en het bijna stimuleerden. Toch een gevaarlijke benadering op het eerste gezicht. Genderdysforie bestaat wel degelijk, maar het is uiterst zeldzaam en zoiets kan je vermoedelijk vaak toch pas definitief weten na je pubertijd? En zelfs dan ben je mentaal nog niet echt volgroeid. Maar goed, je kind komt misschien af met die gedachte en hoe ga je er dan mee om? Belet je dan je kind de kans om 'tijdig' in te grijpen of bescherm je hen van een mogelijks overhaaste beslissing?
Maar goed, het geval van die leerkracht is wel veel simpeler. Als iemand tegen jou zegt dat die zich man of vrouw voelt, wie ben jij om dat voor hen in te vullen? Is het zo een groot probleem om iemand te benoemen zoals zij willen? Zijn er veel attention whores die maar wat doen om aandacht te krijgen? Ongetwijfeld. Heeft dat écht impact op mijn dagelijkse leven? Neen, totaal niet. Ik zie hier en daar mensen hun pronouns oplijsten en dat kan me eigenlijk geen reet schelen. Dat zijn fenomenen die zichtbaar zijn op Tiktok en Instagram, maar irl kom je dat zo weinig tegen dat het een bagatel is. En als je dan toch een transgender persoon tegenkomt, dan doe je gewoon je best om hen te benoemen zoals zij hebben gekozen om benoemd te worden. Wie van ons komt met regelmaat zo iemand tegen die van zijn/haar transgenderheid een identiteit heeft gemaakt? Dat zijn er even veel als dat er mensen elke dag in de spiegel Super Saiyan proberen te worden.
Op sociaal vlak is dat voor mij dus totaal een non-issue. Ik zie ook nergens druk om LGBTQ+ te 'worden' of om te aanvaarden dat iemand zichzelf een kat voelt ofzo. Er worden mij nooit belachelijke eisen opgelegd. Op TV/Netflix zie je disproportioneel veel LGBTQ+ ja... Maar kijk die content dan niet? En als het gehaal wel boeiend blijft, zaag dan niet en blijf kijken?
.
)
