Geneeskunde op 30-jarige leeftijd?

[YellowBirdBlueSky]

Ik denk erover na om niet dit komende schooljaar, maar dat erna met een opleiding Geneeskunde te starten. Ik heb al een andere wetenschappelijke achtergrond, maar ik heb altijd al in de medische wereld willen stappen. De job die ik nu kan uitvoeren is niet slecht, maar in vergelijking zou een Dr-achtergrond mij toch meer opleveren qua interessegebied, verloning, toekomstperspectieven, ... Het is gewoon echt iets wat ik doen, en waar ik denk een meerwaarde te kunnen leveren. Ik ben in een ver verleden al geslaagd voor de toegangsproef dus om dit opnieuw te doen (mits wat voorbereiding) lijkt me niet het grootste probleem.

Ik vraag me enkel af of dit het wel waard is, richting pensioen enzo? Ik zou de opleiding deels combineren met werken via een zelfstandige statuut, maar ga ik het geld dat ik verlies met nog 6-10 j studeren (opl. + specialisatie) nadien nog kunnen ophalen? En is het doenbaar als je niet uit een doktersgezin/nepotismewereldje komt om bepaalde specialisaties binnen te halen?

Zijn er nog mensen die pas na hun 30ste zijn begonnen aan Geneeskunde? Welke universiteit is hier het best voor?

Alvast bedankt!

 

[Straddle]

Je moet voor jezelf uitmaken of het die tijdsinvestering waard is, ik betwijfel of je er financieel genoeg voordeel mee kan doen om 6-10 jaar inkomensverlies mee te compenseren. Als je een specialist kan worden wss wel, als huisarts lijkt het me moeilijker (tenzij je de klok rond werkt natuurlijk).

Ik heb een paar x een opleiding gevolgd na mijn 30ste (in het verlengde van mijn economische studies), het studeren op zich valt nog mee, maar als er ook groepswerken/praktijken/stages/... bij komen kijken wordt het wel zwaar imo.

 

[fomix]

Ik zou de opleiding deels combineren met werken via een zelfstandige statuut, maar ga ik het geld dat ik verlies met nog 6-10 j studeren (opl. + specialisatie) nadien nog kunnen ophalen? En is het doenbaar als je niet uit een doktersgezin/nepotismewereldje komt om bepaalde specialisaties binnen te halen?

Veel hangt af van wat je nu verdient natuurlijk. 2k netto zal je nog wel kunnen ophalen, 4k wordt al een ander verhaal.
Mijn vrouw komt niet uit een doktersgezin en mocht aan endocrino specialisatie beginnen. Ze heeft echter zelf hiervan afgezien en voor huisarts gekozen omwille van de betere work life balance. Dus het kan.
Onderschat wel de opleiding niet, competitie voor die specialisatie begint van dag 1.

En geen idee over je familiale situatie maar dit legt zeker ook stress op de personen rondom je. Samenwonen als werkende met een student is niet altijd even gemakkelijk kan ik u uit ervaring vertellen.

 

[Ebel]

Dit lijkt me sowieso een moeilijk traject, maar als het iets is wat je echt wil doen zou ik het zeker overwegen.

Niet vergelijkbaar, maar ik heb op latere leeftijd (begonnen op 31j) ook nog een Master behaald. Dit was als werkstudent en een "makkelijke" richting maar het heeft me ook wel wat opofferingen gekost. Langs de andere kant ben ik er nu zo blij mee.

6 jaar lijkt lang nu maar in het groter geheel van je leven valt dat wel weer mee.

 

[Exorikos]

Het is onmogelijk om alle stages en practica te combineren met een job. Los daarvan denk ik dat je vragen over geld al aangeven dat je motivatie totaal verkeerd zit.

 

[Au79]

Als je het echt wil, dan moet je het gewoon doen, anders ga je misschien je leven lang spijt hebben.
30j. is nog jong als je ziet dat veel medische loopbanen toch typisch heel lang lopen
In mijn gemeente zijn er 2 70+ huisartsen en die hebben beiden nog veel werk

Over dat financiële zou ik me geen zorgen maken, dat 'ophalen' moet dat per se?
Elke dokter verdient (heel) goed zijn brood, zelfs de 9-5 types in de groepspraktijken.

 

[Sloan]

Als je het echt wil, dan moet je het gewoon doen, anders ga je misschien je leven lang spijt hebben.
30j. is nog jong als je ziet dat veel medische loopbanen toch typisch heel lang lopen
In mijn gemeente zijn er 2 70+ huisartsen en die hebben beiden nog veel werk

Over dat financiële zou ik me geen zorgen maken, dat 'ophalen' moet dat per se?
Elke dokter verdient (heel) goed zijn brood, zelfs de 9-5 types in de groepspraktijken.

(eens even opgezocht, ronde €4500 netto gemiddeld, lekker)

 

[zaklamp]

Wat is je gezinssituatie?

Ik was werkstudent Geneeskunde, wel al een 15-tal jaar terug. Ik werkte in de vaste nacht, en dan overdag studeren. De eerste jaren ging dat vlot, maar ik ging weinig naar de les en studeerde gewoon thuis. Toen kon je echt wel slagen door gewoon de slides te leren. Geen idee of dat nu nog zo is.
De laatste 2j had ik volledig stage (toen was het nog een 7-jarige studie) en ging ik nog 1 nacht per week gaan werken. In overleg met mijn stageplaatsen mocht ik steeds op vrijdag op tijd vertrekken, helemaal niemand die daar een probleem van maakte. Ik had sowieso een financiële buffer voorzien om die 2j zelfs niets te moeten werken.

Daarna begin je aan betaalde stages en verdien je genoeg om gewoon comfortabel te leven.

Eerlijk gezegd, de enige reden dat ik dit heb kunnen volhouden, is omdat ik anders echt niets had in mijn leven. Ik had geen partner, geen gezin. Vrienden zag ik sporadisch want ik was elk weekend doodmoe. En het studentenleven heb ik helemaal niet meer gehad. Geen idee of ik dit nu, als dertiger met partner en kinderen, zou kunnen. Dus het gaat ook echt van je gezinssituatie afhangen.

6j is inderdaad snel voorbij. Het zou heel pittig zijn, maar als je daarna nog 30j moet werken, dan is het de switch mss wel waard.
Ik vind het leven als specialist ook met momenten heel zwaar, veel wachten, veel feestdagen en weekends, nog steeds soms een aanslag op je sociaal leven en gezinsleven (ik zou zeggen, kies de juiste specialisatie, op mijn 24j heb ik hier te weinig rekening mee gehouden).
Maar het loon is goed, daar moeten we niet onnozel over doen, en het zorgt ervoor dat heel ons gezin niets tekort komt, dus dat is ook belangrijk.

Je mag altijd een PB sturen voor meer info, maar mijn situatie is dus wel al van een tijdje terug, dus er is mss wel al het een en ander veranderd.

 

[zina90]

Ik denk erover na om niet dit komende schooljaar, maar dat erna met een opleiding Geneeskunde te starten

Je bent oud en wijs genoeg, dus doen zou ik zeggen.

Ik heb een aantal kennissen uit mijn omgeving die dit ook gedaan hebben, na 2-3j werkervaring.
Eigenlijk relatief gelijklopend: vonden de opleiding dr ok qua moeilijkheid (kwamen van een wetenschappelijke achtergrond), hebben zeker 5j vriendschappen/relaties/'het leven' on hold gezet, niemand huisarts geworden.
Een ervan is nu anesthesist, rijdt met een sportkar rond, dus zal financieel wel geen probleem zijn.

Of ze gelukkig zijn, ik betwijfel het.
Ze zijn er elk om hun eigen redenen aan begonnen (relatiebreuk, eeuwig zoekend, op zoek naar meer, etc). En die redenen zijn er ook na hun opleiding nog steeds. Dus toch opletten of het allemaal de moeite is.

In een aantal landen kan je trouwens een "fasttrack" volgen, mits hoge opleidingsscores kan je dan versneld opleiding tot specialist volgen (google bijv. PUMC 4+4), dit kan je zeker ook eens bekijken.

 

[Doxie]

De meesten komen niet uit een doktersgezin, dat is helemaal geen probleem.

Of ik het zou aanraden... De meesten in mijn omgeving zouden er niet opnieuw aan begonnen zijn omdat de opofferingen erg groot zijn, ondanks ze er als 18 jarigen aan begonnen.

Ondertussen 30+ en vaak nog altijd bezig ( bv nog vrij assistentschap gedaan of doctoraat om binnen te geraken of fellowship omdat je anders geen werk vindt in sommige specialisaties). Nu kijken naar waar ergens plek is en ze naar kunnen verhuizen ergens. Als assistent ook al regelmatig verhuisd ( vb in juni horen dat je in Augustus naar bugge mag ipv Antwerpen), allemaal niet evident met gezinnen.

Welke specialisatie zou je willen doen?

 

[cege]

Ik vind dat er hier nogal een optimistische "als je wil, kun je het" sfeer hangt. De realiteit is dat deuren op bepaalde momenten nu eenmaal sluiten.

Ook ik heb als werkstudent iets anders gestudeerd tijdens mijn PhD. Totaal andere richting dan mijn originele richting. Mijn situatie was als @zaklamp . Geen kinderen, geen familie, 24y oud of zo. Ik ging niet naar de les. Studeren was een aanslag op je vrije tijd. Ik had wel nog vrije avonden in de week, maar niet veel. Weekends of vrije dag waren steeds studeerdagen of gewoon praktische zaken regelen (cursussen kopen, practica maken, groepswerken regelen, slides afprinten/samenzoeken/...). Als je nooit in de les zit, weet je gewoon van niks en is het nogal wat werk om die practicals geregeld te krijgen. Ik was toch content dat het na 3y gedaan was voor mij. Het was leuk geweest, maar het was ook genoeg geweest.

Realiteit is dat als je op je 30+ begint, je op je 40 kunt beginnen werken. Dan kun je nog 10-20y werken en zit het er al op. Is dat opoffering waard ?

Vergeet ook niet dat a) je geen 100% zekerheid hebt dat je er zult raken, b) dat je waarschijnlijk voor specialisaties een competitieve achterstand zult hebben en c) je altijd familiaal in het nadeel zult zijn. Van ziekenhuis naar ziekenhuis trekken voor stages is gemakkelijker als 2x jarige vs 30-40 jarige. Mijn schoonzus heeft in 3 maand in Duitsland gezeten, daarna 3 maand Oostende in de zomer - joepie in huur app, daarna 3 maand in Leuven - pendelen, daarna 3 maand weet ik veel waar. Met een gezin is dat net ietsje zwaarder.

Financieel lijkt het me geen probleem te zijn. Als specialist verdien je 5x zoveel als een andere job. En tijdens je stages/specialisatie verdien je evenveel als een andere job. Enkel de eerste 5-6 zul je verliezen. 1 y specialisatie en het is terugverdiend. De vraag is of je daar zult raken. Als je er niet raakt is het a lot money and time down the drain voor 0 return.



Lijkt me een late switch met rare drijfveer. Er zijn toch andere manieren om interesses/carriere/xxx te bekomen dan op je 40+ specialist te worden en dan te gaan concurreren met 28 somethings.

 

[Muñoz]

Ik kan mij zelfs niet meer voorstellen dat ik terug een jaar voltijds zou studeren, maar het zweet breekt mij helemaal uit als ik er nog maar aan denk dat ik over enkele jaren nog zou beginnen aan een studietraject van 6+ jaar.
Voor de rest sluit ik me toch aan bij @cege. "Je bent nooit te oud om te leren" is zo'n klassieker, maar op een bepaald moment beginnen deuren wel al te klemmen op de grond. Interesse en verloning allemaal goed en wel, maar je hebt maar één leven en tenzij je geen enkele leukere bezigheid kan verzinnen dan intensief studeren en vele stages te doorlopen, lijkt mij een groot stuk van je 'peak age' daaraan besteden toch niet het beste in the grand scheme of life. In de winter van je leven ga je je nooit beklagen dat je niet genoeg gewerkt hebt, wel dat je te weinig hebt geleefd.

Je moet dat financiele ook niet té rooskleurig voorstellen. Een aantal specialisaties verdienen (te) veel, maar als huisarts of pakweg 'gewone' heelkundige (wat samen toch al een meerderheid van alle artsen zijn dacht ik) heb je loon naar werken, met hier en daar uitschieters. Vraag is nog maar of de huidige grootverdieners onder specialisten dat nog gaan zijn over x aantal jaar. Denk aan bv. radiologie en anesthesie, die nu al met een groeiend overschot zijn. De kans dat je in één van deze specialisaties binnen geraakt is sowieso al erg klein.
Maar bon, arts worden voor het financiele, klinkt sowieso al redelijk pervers. Wil je veel geld verdienen, dan zijn er toch heus wat manieren om sneller en met veel minder stress een serieus inkomen te vergaren. En voor het toekomstperspectief moet je ook niet bepaald arts worden: er zijn weinig beroepen met een vlakkere loopbaan dan (huis)arts.

Of combineer gewoon het beste van beide werelden: zoek een partner die arts is. Je kan je verdiepen in wat zij doet en mee profiteren van het hoge(re) inkomen, maar zonder de stress en miserie van geneeskunde te studeren en als arts te moeten werken.

 

[Karton]

Is verpleegkundige een optie? Veel haalbaarder dan geneeskunde om te doen als carrièreswitch, komt ook vrij vaak voor, en evengoed veel variatie/specialisaties/carrièremogelijkheden als je dat wil (bv specialisatie spoed of psychiatrie, doorgroeien in het ziekenhuis...) en je ziet even gekke casussen als de artsen maar dan min de finale verantwoordelijkheid dus ook minder stress; en ook geen wachten als je dat niet wil.

 

[Muñoz]

Anesthesie en radio zijn net de disciplines die vrij 'gemakkelijk' zijn. Veel specialisatieplaatsen voor anesthesie (ziekenhuizen draaien op assistenten anesthesie) en voor radio weinig kandidaten door de AI-angst. Niet de meest aantrekkelijke disciplines ook, radio is heel de dag in een donkere kamer zitten en anesthesie is grotendeels wachten tot operaties gedaan zijn.

In de kelder naar fotokes liggen turen of niet, radiologie is bij de topverdieners onder artsen. Anesthesie verdient ook een stuk meer dan de gemiddelde specialist. De weg van de minste weerstand voor artsen die veel poen willen scheppen en niet echt met mensen en hun miserie in contact willen komen zou je kunnen zeggen.

Niet de meest aantrekkelijke disciplines? Bwah, zal er van af hangen wat je aantrekkelijk vindt eh. Is oncologie, geriatrie, psychiatrie, ... kortom alles wat niet-snijdend is dan zoveel aantrekkelijker dan als een rustig windje door de operatiekamers waaien om daar wat mensen te slapen te leggen?

 

[Exorikos]

In de kelder naar fotokes liggen turen of niet, maar wel de specialisaties die zéér goed betalen, vooral radiologen. De weg van de minste weerstand voor artsen die veel poen willen scheppen en niet echt met mensen en hun miserie in contact willen komen.

Er is wel een zeer hoge investeringskost. Het is bijgevolg niet zo evident om een associatie binnen te geraken en daar ook het grote geld te rapen. Er is wel veel plaats in universitaire centra. ;-)

Radiologie is trouwens wel een discipline die in aanraking komt met patiënten. Er is een groot deel interventionele radiologie.

 

[Muñoz]

Er is wel een zeer hoge investeringskost. Het is bijgevolg niet zo evident om een associatie binnen te geraken en daar ook het grote geld te rapen. Er is wel veel plaats in universitaire centra. ;-)

Van radiologen weet ik zo niet hoe en waar ze snel binnen geraken. Er is zoals ik al zei wel al een redelijk 'overschot' van radiologen, dus zal wel idd niet meer zo makkelijk zijn om ergens binnen te geraken. Investeringskost ligt idd een stuk hoger, maar halen ze gezien hun doorgaans zeer hoge vergoedingen en het feit dat ze quasi nooit meer geconventioneerd zijn, er héél snel uit.

Anesthesisten daarentegen geraken wel zeer snel binnen, en hebben ook veel meer opties qua afwisseling van 'werkplaatsen', ...

Radiologie is trouwens wel een discipline die in aanraking komt met patiënten. Er is een groot deel interventionele radiologie.

Bij radiodiagnose komt je idd in direct contact met patiënten, zeker in zelfstandige praktijken. Maar in ziekenhuizen lijken de mammo's, echo's, RX'en toch precies hoe langer hoe meer afgenomen te worden door assistenten. De radioloog bekijkt ze wel vanuit z'n 4e verblijf in Saint-Tropez.

 

[Au79]

Intussen aan p.2 en heel wat meningen/inzichten maar wie we niet meer horen is de ts...

 

[Exorikos]

Voor degenen die daar in specialiseren toch. De meesten doen dat niet en degenen die dat wel doen staan dan heel de dagen liezen te prikken.
Uiteindelijk is er overal steeds meer subspecialisatie, de interventioneel radiologen doen enkel nog interventionele en van andere radiologen wordt verwacht dat ze zich ook toeleggen op een of twee deeldomeinen.

Ook niet de meest gewaardeerde discipline onder artsen. Het eerste dat ze je aanleren als assistent is zelf je beeldvorming te bekijken "want radiologen kennen niets van [insert eender welk specialisme]". En soms is er wel iets van waar, de kniechirurg zal waarschijnlijk meer beeldvorming van de knie tegenkomen dan de MSK radioloog en ik heb ook spijtig genoeg al radiologen hersenmetastasen weten missen die de neuroloog meteen opmerkte. Vaak zijn de verslagen van de radio vooral goed om snel te copy pasten in de opnamebrief.

Omgekeerd al genoeg verwijsbrieven gezien waar ze een totaal verkeerd onderzoek aanvragen voor de gestelde klinische vraag of zelfs zonder klinische vraag ("algemene malaise"...), dus laten we zeggen dat het goed is dat iedereen eens door het medische dosier gaan.

Met 100% zekerheid zal een MSK radioloog meer kniescans zien dan een in knieën gespecialiseerde orthopedist. Orthopedisten hebben vaak maar 1 of 2 dagen consultaties. Er moet ook nog geopereerd worden. Of dat een garantie is dat elk protocol de beste kwaliteit is, helaas niet. Het blijft mensenwerk (en ik moet eens lachen met "AI zal de radioloog vervangen" ), dus ik zou zeggen dat het de plicht van de verwijzer is om zelf ook de beelden te bekijken.

Intussen aan p.2 en heel wat meningen/inzichten maar wie we niet meer horen is de ts...

Inderdaad. Een goed moment om deze thread te stoppen.

 

[Mountain-Djinn]

Inderdaad. Een goed moment om deze thread te stoppen.

BG kennende zal deze thread nog wel een paar pagina's verder gaan zonder nieuwe insteek van de topic starter

 

[Exorikos]

We misten nog een topic over welke specialisatie geneeskunde het meeste geld schept voor het minste moeite.