Muñoz
Well-known member
Ik ben net terug uit vakantie, en hoewel het een enorm leuke reis (jongerengroepsreis) was, voel ik me sinds het terugzien van m'n vriendin (die niet kon meegaan omdat ze dit jaar niet op vakantie kon/wou) tamelijk schuldig.
De situatie is dat ik tamelijk snel aan de praat ben geraakt met iemand, en waar ik de weken daarna steeds closer ben mee geraakt omdat het gewoon zo goed klikte. Aanvankelijk was het vooral vriendschappelijk, maar uiteindelijk zijn er langs beide kanten 'gevoelens' beginnen groeien waaruit het één en ander is gevolgd. Seks zelf is niet gebeurt (vooral vanwege het gebrek aan voldoende privacy voor ons twee, vrees ik), maar de 'randactiviteiten' dan weer wel.
Hoewel de 'zware' verliefdheid en de vurige passie er na een paar jaar al wel redelijk uit is (wat het meisje in kwestie ook wist), zie ik mijn vriendin nog altijd heel graag en zou ik geen einde willen maken aan de relatie. Maar langs de andere kant had ik ook geen enkele schroom/terughoudendheid om mezelf in te tomen en niet steeds verder te gaan. Alles voelde gewoon zo goed en 'logisch'.
Het meisje in kwestie woont aan de andere kant van Vlaanderen, dus fysiek afspreken staat (misschien gelukkig) niet snel op de planning. Maar we zijn elkaar nog wel intensief aan het app'en.
Klinkt melodramatisch, maar ik heb echt geen idee hoe ik dit verder moet aanpakken. Ik heb al wel wat vriendinnen gehad, en dan is het onvermijdelijk dat er soms situaties van gelijkaardige aard opduiken, maar nog nooit heb ik het voorgehad dat het zo snel 'geëscaleerd' is.
Langs de ene kant wil ik mijn vriendin niet kwijt, langs de andere kant vind ik het meisje in kwestie zo leuk dat ik weet dat ik (en zij) daar zwaar van gaan afzien moest ik er nu direct mee 'kappen'. Ik zie daar (los van wat er intiem al is gebeurd) minstens een heel goede vriendin in, maar geen idee of het slim is om daar in contact mee te blijven.
De situatie is dat ik tamelijk snel aan de praat ben geraakt met iemand, en waar ik de weken daarna steeds closer ben mee geraakt omdat het gewoon zo goed klikte. Aanvankelijk was het vooral vriendschappelijk, maar uiteindelijk zijn er langs beide kanten 'gevoelens' beginnen groeien waaruit het één en ander is gevolgd. Seks zelf is niet gebeurt (vooral vanwege het gebrek aan voldoende privacy voor ons twee, vrees ik), maar de 'randactiviteiten' dan weer wel.
Hoewel de 'zware' verliefdheid en de vurige passie er na een paar jaar al wel redelijk uit is (wat het meisje in kwestie ook wist), zie ik mijn vriendin nog altijd heel graag en zou ik geen einde willen maken aan de relatie. Maar langs de andere kant had ik ook geen enkele schroom/terughoudendheid om mezelf in te tomen en niet steeds verder te gaan. Alles voelde gewoon zo goed en 'logisch'.
Het meisje in kwestie woont aan de andere kant van Vlaanderen, dus fysiek afspreken staat (misschien gelukkig) niet snel op de planning. Maar we zijn elkaar nog wel intensief aan het app'en.
Klinkt melodramatisch, maar ik heb echt geen idee hoe ik dit verder moet aanpakken. Ik heb al wel wat vriendinnen gehad, en dan is het onvermijdelijk dat er soms situaties van gelijkaardige aard opduiken, maar nog nooit heb ik het voorgehad dat het zo snel 'geëscaleerd' is.
Langs de ene kant wil ik mijn vriendin niet kwijt, langs de andere kant vind ik het meisje in kwestie zo leuk dat ik weet dat ik (en zij) daar zwaar van gaan afzien moest ik er nu direct mee 'kappen'. Ik zie daar (los van wat er intiem al is gebeurd) minstens een heel goede vriendin in, maar geen idee of het slim is om daar in contact mee te blijven.


