Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Ezra, Tatami, Emilia Pérez en Dahomey.
Grimonprez verweeft indrukwekkend veel lagen in zijn vertelling. Door een combinatie van archiefbeelden, interviews, audiofragmenten en optredens van zwarte jazzmuzikanten ontstaat een gelaagdheid die zowel inhoudelijk als visueel fascineert. De jazzmuzikanten vormen de rode draad in het verhaal en speelden tijdens de dekolonisatie van Congo een belangrijke rol waarbij muziek werd ingezet om verbinding te maken met de Afrikaanse bevolking. Dit plaatst de rol van muziek in een verrassend politiek kader.
De montage is sterk, en de samensmelting van muziek en media maakt deze documentaire bijzonder krachtig. Wat deze productie echt onderscheidt, is de manier waarop verschillende perspectieven worden belicht zonder de kijker in een bepaalde richting te duwen. Het nodigt uit om zelf een oordeel te vormen over deze complexe geschiedenis. Soundtrack to a Coup d'État is ongetwijfeld een uitdagende documentaire, maar net die uitdaging maakt het de moeite waard. Een absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in geschiedenis en politiek.
De keuze voor het compacte 3:4-beeldformaat onderstreept de beklemmende, troosteloze sfeer. Wat de film extra indringend maakt, is het autobiografische karakter: Billingham baseerde het verhaal deels op zijn eigen jeugd en ouders. Hij bewijst zich als een kundig filmmaker, die met oog voor detail en sfeer de juiste beelden weet te vinden. De structuur van de film, opgedeeld in verschillende tijdsperiodes, benadrukt de verstikkende eentonigheid. De ene periode verschilt nauwelijks van de andere – er is geen vooruitgang, geen doorbraak, en geen enkele poging van de ouders om de vicieuze cirkel te doorbreken. Ray & Liz is een knap gemaakte film die de harde werkelijkheid recht in de ogen kijkt, maar eentje waar je voor in de stemming moet zijn.
Het verhaal draait om Cáit, een jong meisje uit een groot en chaotisch gezin. Tijdens de zomer wordt ze naar een gastgezin gestuurd, weg van de drukte en het gebrek aan aandacht thuis. De kracht van The Quiet Girl schuilt in zijn eenvoud. De film is traag en ingetogen, een ritme dat bij dit genre noodzakelijk is. Het is het soort film dat je raakt, of je misschien juist koud laat.
Het camerawerk speelt een essentiële rol. Met lange, statische shots vangt de regisseur niet alleen het landschap, maar ook de verstilde wereld van Cáit. Het resultaat is niets minder dan adembenemend. Elke scène ademt schoonheid, van de ingetogen interacties tussen de personages tot de kleinste details van het landschap. Ik kan deze film alleen maar aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar cinema met een ziel.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Ezra, Tatami, Emilia Pérez en Dahomey.
Soundtrack to a Coup d'État
Soundtrack to a Coup d'État van Johan Grimonprez heeft talloze prijzen gewonnen op internationale filmfestivals en ik was dan ook enthousiast om deze documentaire over de onafhankelijkheid van Congo eindelijk via Sooner te kunnen bekijken. Met een speelduur van 150 minuten is het geen lichte kost, maar het is een uiterst gedetailleerd en zorgvuldig samengesteld archief. Ik vond het aangenaam dat ik de documentaire thuis kon bekijken en niet in de bioscoopzaal, zodat ik af en toe op pauze kon drukken om alle informatie te laten bezinken.Grimonprez verweeft indrukwekkend veel lagen in zijn vertelling. Door een combinatie van archiefbeelden, interviews, audiofragmenten en optredens van zwarte jazzmuzikanten ontstaat een gelaagdheid die zowel inhoudelijk als visueel fascineert. De jazzmuzikanten vormen de rode draad in het verhaal en speelden tijdens de dekolonisatie van Congo een belangrijke rol waarbij muziek werd ingezet om verbinding te maken met de Afrikaanse bevolking. Dit plaatst de rol van muziek in een verrassend politiek kader.
De montage is sterk, en de samensmelting van muziek en media maakt deze documentaire bijzonder krachtig. Wat deze productie echt onderscheidt, is de manier waarop verschillende perspectieven worden belicht zonder de kijker in een bepaalde richting te duwen. Het nodigt uit om zelf een oordeel te vormen over deze complexe geschiedenis. Soundtrack to a Coup d'État is ongetwijfeld een uitdagende documentaire, maar net die uitdaging maakt het de moeite waard. Een absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in geschiedenis en politiek.
Ray & Liz
Ray & Liz van regisseur Richard Billingham is een sociaal drama dat op een rauwe wijze het leven portretteert van een familie zonder toekomstperspectief. Het gezin sleurt zich voort door een uitzichtloos bestaan, waarin drinken en roken de dagelijkse bezigheden vormen. De kinderen worden aan hun lot overgelaten en ook de huisdieren - een parkiet en een hond - krijgen nauwelijks aandacht. Het is een somber beeld van een gezin dat werk noch geld heeft, maar zich daar opvallend weinig om lijkt te bekommeren. Alles kabbelt voort in hun kleine sociale woning, zonder enige ambitie of onrust – een leven in totale berusting. Na een halfuur voelde ik de behoefte om de film op pauze te zetten, gewoon om even adem te halen. De zwaarte van het verhaal is onontkoombaar, en vrolijk word je er allerminst van.De keuze voor het compacte 3:4-beeldformaat onderstreept de beklemmende, troosteloze sfeer. Wat de film extra indringend maakt, is het autobiografische karakter: Billingham baseerde het verhaal deels op zijn eigen jeugd en ouders. Hij bewijst zich als een kundig filmmaker, die met oog voor detail en sfeer de juiste beelden weet te vinden. De structuur van de film, opgedeeld in verschillende tijdsperiodes, benadrukt de verstikkende eentonigheid. De ene periode verschilt nauwelijks van de andere – er is geen vooruitgang, geen doorbraak, en geen enkele poging van de ouders om de vicieuze cirkel te doorbreken. Ray & Liz is een knap gemaakte film die de harde werkelijkheid recht in de ogen kijkt, maar eentje waar je voor in de stemming moet zijn.
The Quiet Girl
An Cailín Ciúin, ofwel The Quiet Girl, kreeg een plek in mijn top 10 van beste films van 2023. Deze Ierse film is nu te zien op Sooner en het is een absolute aanrader. Het is een van die zeldzame parels die ik keer op keer kan herbekijken zonder dat die aan kracht verliest. De film voelt rauw en eerlijk aan.Het verhaal draait om Cáit, een jong meisje uit een groot en chaotisch gezin. Tijdens de zomer wordt ze naar een gastgezin gestuurd, weg van de drukte en het gebrek aan aandacht thuis. De kracht van The Quiet Girl schuilt in zijn eenvoud. De film is traag en ingetogen, een ritme dat bij dit genre noodzakelijk is. Het is het soort film dat je raakt, of je misschien juist koud laat.
Het camerawerk speelt een essentiële rol. Met lange, statische shots vangt de regisseur niet alleen het landschap, maar ook de verstilde wereld van Cáit. Het resultaat is niets minder dan adembenemend. Elke scène ademt schoonheid, van de ingetogen interacties tussen de personages tot de kleinste details van het landschap. Ik kan deze film alleen maar aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar cinema met een ziel.
