Gisteren ben ik getrouwd met de man die ik 13 jaar geleden via dit forum leerde kennen, @GemaneDude. 
Heb jij een lief?
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
-
- Tags
- break-ups lief relatie vriend(in)
Avondland
Well-known member
Proficiat!Gisteren ben ik getrouwd met de man die ik 13 jaar geleden via dit forum leerde kennen, @GemaneDude.
Philharmoniker
Active member
Hmmm BG is 3/4jaar oud, 13jaar geleden..
Something does not compute.
Anyhow proficiat @coldplayke , waar gaat de reis naartoe?
Something does not compute.
Anyhow proficiat @coldplayke , waar gaat de reis naartoe?
Voorlopig nog nergens!
Voor mij klinkt dat als verjaardagsfeestjes nadat je 12 bent of kerstcadeaus
Zijn huwelijksreizen niet vooral iets van amerikaanse films ^^
Philharmoniker
Active member
Plottwist: had het niet over reizen , maar het parcours van hun huwelijk.Voor mij klinkt dat als verjaardagsfeestjes nadat je 12 bent of kerstcadeaus
Dewelke nergens hene gaat dus
Bleek het dan toch geen gemene dude te zijn? Proficiat!Gisteren ben ik getrouwd met de man die ik 13 jaar geleden via dit forum leerde kennen, @GemaneDude.
TRUMP
Active member
off topic, maar blijkbaar al jaren dus zijn nickname verkeerd gelezen. Ik dacht echt dat het Germandude was. heil!
off topic, maar blijkbaar al jaren dus zijn nickname verkeerd gelezen. Ik dacht echt dat het Germandude was. heil!
Nee, maar coldplayke vond 'm best wel geil blijkbaar.
Cattadelic
Banned
Proficiat!Gisteren ben ik getrouwd met de man die ik 13 jaar geleden via dit forum leerde kennen, @GemaneDude.
Verdorie, is er hier dan toch clanvorming!Gisteren ben ik getrouwd met de man die ik 13 jaar geleden via dit forum leerde kennen, @GemaneDude.
Mijn ex .. die nu terug is .. mogelijks .. vroeg gisteren of ik goesting had om in februari mee te gaan naar Glasgow voor een concert.
Ik zie dat als een positief teken >.>
Ik zie dat als een positief teken >.>
|nfected
Well-known member
Praten jullie dan niet over de toekomst want jullie hebben toch kinderen?
Dus dan moet je nu toch al lang de keuze gemaakt hebben dat je er voor gaat of niet? Want je wilt toch vooral duidelijkheid voor en door de kinderen?
Als je ervoor gaat is samen iets doen nu ook niet zo raar hè?
Dus dan moet je nu toch al lang de keuze gemaakt hebben dat je er voor gaat of niet? Want je wilt toch vooral duidelijkheid voor en door de kinderen?
Als je ervoor gaat is samen iets doen nu ook niet zo raar hè?
Niet meer...
Vlak voor de zomer is mijn relatie jammer genoeg geëindigd. Zij heeft er toen een punt achter gezet. Ze vond ons de laatste tijd te oppervlakkig en haar gevoelens waren niet de spark die ze zocht. Ik kon haar daarin wel volgen. Ik zag dat ergens ook wel aan haar.
Doorheen heel ons verhaal was er langs haar kant een enorm zwaar iets dat ze met zich meedroeg en moest verwerken, waardoor wij, naar mijn mening, veel te weinig echte quality time konden doorbrengen. Maar ik sta nog steeds achter het feit dat ik haar al die tijd en ruimte heb gegeven om dat te verwerken. Al betekende dat voor mij dat ik niet de tijd met haar kon doorbrengen die ik zelf wou, en misschien ook wel de tijd die we samen nodig zouden gehad hebben? Ik zou het wel altijd opnieuw gedaan hebben, want dat woog niet op tegen hetgeen waar zij doorging. En ik was altijd overtuigd dat onze tijd wel kwam. Ze had meermaals aangegeven dat ze echt wel verder wou met mij, dus ik had er wel goeie hoop in.
Tegen het einde is mijn gevoel dat we eigenlijk amper nog contact hadden tijdens de week, en een zaterdag avond om wat tv te kijken. Dat is te weinig voor mij, en misschien ben ik daar ergens wel te afzijdig geweest, haar te vanzelfsprekend genomen ook, en had ik zelf meer moeten doen. Zij zegt dat het niet veel had uitgemaakt, maar dat gevoel zal ik, denk ik, toch nooit echt kunnen afschudden. Zij heeft op dat moment in mijn ogen ook van een aantal banale dingen enorm grote olifanten gemaakt, wat langs haar kant ook meegespeeld heeft. Waarmee ik absoluut niets wil afdoen aan het feit dat dat voor haar wel olifanten waren. Die waren er. Volledig terecht. Maar ik blijf ervan overtuigd dat we daar aan konden werken.
Al besef ik ook wel dat als het bij iemand op is, dat het op is. En ik daar niets aan had kunnen doen.
Ik zal haar altijd al het geluk toewensen, hoop dat ze vindt wat ze zoekt en gelukkig kan worden. Maar toen ik dit weekend las dat ze opnieuw aan het daten is ben ik precies toch harder gekraakt dan een paar maand geleden. Ik kan niet goed verklaren waarom. Ik ben niet naïf om te denken dat zij niet verder zou gaan, dat is ook mijn plan, en zij heeft er een punt achter gezet dus ze was ook al langer uitgecheckt dan ik. Dat weet ik allemaal wel, dat snap ik allemaal wel. Vanaf het moment dat we besliste om er een punt achter te zetten zat ik met een soort gelatenheid, een besef en akkoord dat het beter was te stoppen. En toch...
Ik weet ook niet of ze ergens het besef had dat ik misschien het zou lezen of te weten zou komen? Ik neem het haar alvast niet kwalijk, maar het was wel een enorme mokerslag. Ik dacht dat de afgelopen weken ik er wel al wat meer over was, en zelf misschien al klaar voor iets nieuw, maar het is toch zo enorm hard binnen gekomen. Zo zweef ik al een paar dagen terug tussen "nu ben ik haar echt voorgoed kwijt" en "ik zie haar zo graag en ik wil alles doen om haar terug te winnen". Dat gaat niet, dat is een stom gevoel, dat weet ik ook wel, maar toch is dat iets dat daar ergens blijft hangen en doet ergens toch opnieuw zoveel pijn.
Tijd heelt opnieuw alle wonden. Je moet dan 38 jaar geworden zijn om je te voelen als een 16 jarige puber die zijn eerste liefje kwijt is. Ik denk zelfs niet dat ik er toen zoveel last van had... Ik weet kan mij dat zelfs niet meer herinneren.
Maar op dit moment zit ik even een paar dagen in een knoop, en ik wist niet beter dan het hier wat van mij af te schrijven...
Vlak voor de zomer is mijn relatie jammer genoeg geëindigd. Zij heeft er toen een punt achter gezet. Ze vond ons de laatste tijd te oppervlakkig en haar gevoelens waren niet de spark die ze zocht. Ik kon haar daarin wel volgen. Ik zag dat ergens ook wel aan haar.
Doorheen heel ons verhaal was er langs haar kant een enorm zwaar iets dat ze met zich meedroeg en moest verwerken, waardoor wij, naar mijn mening, veel te weinig echte quality time konden doorbrengen. Maar ik sta nog steeds achter het feit dat ik haar al die tijd en ruimte heb gegeven om dat te verwerken. Al betekende dat voor mij dat ik niet de tijd met haar kon doorbrengen die ik zelf wou, en misschien ook wel de tijd die we samen nodig zouden gehad hebben? Ik zou het wel altijd opnieuw gedaan hebben, want dat woog niet op tegen hetgeen waar zij doorging. En ik was altijd overtuigd dat onze tijd wel kwam. Ze had meermaals aangegeven dat ze echt wel verder wou met mij, dus ik had er wel goeie hoop in.
Tegen het einde is mijn gevoel dat we eigenlijk amper nog contact hadden tijdens de week, en een zaterdag avond om wat tv te kijken. Dat is te weinig voor mij, en misschien ben ik daar ergens wel te afzijdig geweest, haar te vanzelfsprekend genomen ook, en had ik zelf meer moeten doen. Zij zegt dat het niet veel had uitgemaakt, maar dat gevoel zal ik, denk ik, toch nooit echt kunnen afschudden. Zij heeft op dat moment in mijn ogen ook van een aantal banale dingen enorm grote olifanten gemaakt, wat langs haar kant ook meegespeeld heeft. Waarmee ik absoluut niets wil afdoen aan het feit dat dat voor haar wel olifanten waren. Die waren er. Volledig terecht. Maar ik blijf ervan overtuigd dat we daar aan konden werken.
Al besef ik ook wel dat als het bij iemand op is, dat het op is. En ik daar niets aan had kunnen doen.
Ik zal haar altijd al het geluk toewensen, hoop dat ze vindt wat ze zoekt en gelukkig kan worden. Maar toen ik dit weekend las dat ze opnieuw aan het daten is ben ik precies toch harder gekraakt dan een paar maand geleden. Ik kan niet goed verklaren waarom. Ik ben niet naïf om te denken dat zij niet verder zou gaan, dat is ook mijn plan, en zij heeft er een punt achter gezet dus ze was ook al langer uitgecheckt dan ik. Dat weet ik allemaal wel, dat snap ik allemaal wel. Vanaf het moment dat we besliste om er een punt achter te zetten zat ik met een soort gelatenheid, een besef en akkoord dat het beter was te stoppen. En toch...
Ik weet ook niet of ze ergens het besef had dat ik misschien het zou lezen of te weten zou komen? Ik neem het haar alvast niet kwalijk, maar het was wel een enorme mokerslag. Ik dacht dat de afgelopen weken ik er wel al wat meer over was, en zelf misschien al klaar voor iets nieuw, maar het is toch zo enorm hard binnen gekomen. Zo zweef ik al een paar dagen terug tussen "nu ben ik haar echt voorgoed kwijt" en "ik zie haar zo graag en ik wil alles doen om haar terug te winnen". Dat gaat niet, dat is een stom gevoel, dat weet ik ook wel, maar toch is dat iets dat daar ergens blijft hangen en doet ergens toch opnieuw zoveel pijn.
Tijd heelt opnieuw alle wonden. Je moet dan 38 jaar geworden zijn om je te voelen als een 16 jarige puber die zijn eerste liefje kwijt is. Ik denk zelfs niet dat ik er toen zoveel last van had... Ik weet kan mij dat zelfs niet meer herinneren.
Maar op dit moment zit ik even een paar dagen in een knoop, en ik wist niet beter dan het hier wat van mij af te schrijven...
Laatst bewerkt:
denikke
Member
Altijd welkom als je er nog verdere nood aan hebt
Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
Omdat we toch met een hoop mensen hier zitten die recent terug single zijn geworden en dat alles behalve evident is op sommige vlakken, eventjes een nieuw topic openen om de verzuchtingen, frustraties maar evengoed triomfmomentjes en kleine wraakduiveltjes een plaatsje te geven! @Tonerider jij...
www.beyondgaming.be
Granaatappel
Member
Begin de lente dit jaar soortgelijks meegemaakt. Zit mentaal nog een beetje in een rollercoaster maar dit komt momenteel voornamelijk door al de nieuwe wendingen in mijn leven (nieuwe vriendin, huisvesting en job). Af en toe denk ik natuurlijk nog eens aan de ex maar dit is totaal niet meer uit een verlangen naar haar, focussen op de toekomst en het heruitvinden/verversen van bepaalde facetten helpt wel in mijn geval.
Green Mamba
Well-known member
Ook nog heel even hoop gekoesterd, maar ondertussen toch maar de poll hier aangepast naar nee.
Les jeux sont faits, rien ne va plus.
Het enige dat me echt dwars zit, is de dochter die ik een pak minder ga zien. Los dan van alle tijdelijke wijzigingen.
Les jeux sont faits, rien ne va plus.
Het enige dat me echt dwars zit, is de dochter die ik een pak minder ga zien. Los dan van alle tijdelijke wijzigingen.
Enj0i^
Active member
Zo dat is een jaar geweest om snel te vergeten
Begin dit jaar heb ik hier enkele keren gepost over mijn relatie van 10j die geëindigd was.
De eerste helft van het jaar heb ik het hier enorm lastig mee gehad, maar uiteindelijk rond juni mij herpakt en beginnen sporten en werken aan mezelf en op enkele dates gegaan (die tegen vielen, maar kom ik was toch eens buiten
).
In deze periode mijn ex bijna niet gehoord, zij was samen met iemand nieuw.
Dan in Juli heb ik mij laten vangen.
Het was gedaan met haar nieuwe vriend en ze zocht terug contact met mij omdat ze dingen wou uitpraten. Ze gaf duidelijk aan dat ze alleen wil zijn, maar dat ze mij ook niet uit haar leven wou.
We zijn dan gradueel terug beginnen dingen samen doen, zelfs op weekendje enz. gegaan. Ze heeft wel altijd duidelijk aan gegeven dat ze niet direct terug een relatie wou, maar dat we eerst met behulp van professionele hulp enkele issues uit het verleden moesten uitpraten.
Maar ik merkte dat ze ieder moment dat ze kon contact zocht met mij en wou afspreken. In November gaf ze ook aan dat ze echt blij was terug dingen te doen met mij en was er na een date zelfs een kus.
Ik was heel tevreden met dit tempo, ik kon me focussen op mezelf, maar ik was heel blij dat we terug aan iets aan het werken waren.
Juli - half december was top.
Dan opeens start er een nieuwe collega op haar werk. De eerste twee weken hoor ik die naam regelmatig vallen maar gewoon casual. Maar opeens zie ik dat hij eens stuurde privé en andere sociale media contacten die opvallend zijn. Nu opeens sinds 2 weken hoor ik haar nauwelijks meer en moet IK alle moeite van de wereld doen om af te spreken.
Fuck echt ik ben kwaad op mezelf. Ik heb alles gedaan om het nog een kans te geven en daar heb ik niet echt spijt van. Maar ik ben gewoon weer zo kwaad dat ik me zo heb laten doen. Weer 5 maanden extra verspild aan haar.
Weer die ontgoocheling.
Weer opnieuw verwerken.
Man man man miserie, miserie.
Begin dit jaar heb ik hier enkele keren gepost over mijn relatie van 10j die geëindigd was.
De eerste helft van het jaar heb ik het hier enorm lastig mee gehad, maar uiteindelijk rond juni mij herpakt en beginnen sporten en werken aan mezelf en op enkele dates gegaan (die tegen vielen, maar kom ik was toch eens buiten
).In deze periode mijn ex bijna niet gehoord, zij was samen met iemand nieuw.
Dan in Juli heb ik mij laten vangen.
Het was gedaan met haar nieuwe vriend en ze zocht terug contact met mij omdat ze dingen wou uitpraten. Ze gaf duidelijk aan dat ze alleen wil zijn, maar dat ze mij ook niet uit haar leven wou.
We zijn dan gradueel terug beginnen dingen samen doen, zelfs op weekendje enz. gegaan. Ze heeft wel altijd duidelijk aan gegeven dat ze niet direct terug een relatie wou, maar dat we eerst met behulp van professionele hulp enkele issues uit het verleden moesten uitpraten.
Maar ik merkte dat ze ieder moment dat ze kon contact zocht met mij en wou afspreken. In November gaf ze ook aan dat ze echt blij was terug dingen te doen met mij en was er na een date zelfs een kus.
Ik was heel tevreden met dit tempo, ik kon me focussen op mezelf, maar ik was heel blij dat we terug aan iets aan het werken waren.
Juli - half december was top.
Dan opeens start er een nieuwe collega op haar werk. De eerste twee weken hoor ik die naam regelmatig vallen maar gewoon casual. Maar opeens zie ik dat hij eens stuurde privé en andere sociale media contacten die opvallend zijn. Nu opeens sinds 2 weken hoor ik haar nauwelijks meer en moet IK alle moeite van de wereld doen om af te spreken.
Fuck echt ik ben kwaad op mezelf. Ik heb alles gedaan om het nog een kans te geven en daar heb ik niet echt spijt van. Maar ik ben gewoon weer zo kwaad dat ik me zo heb laten doen. Weer 5 maanden extra verspild aan haar.
Weer die ontgoocheling.
Weer opnieuw verwerken.
Man man man miserie, miserie.
