Heb jij een lief?

[Tha_nOn]

Anders moet ge es samen op date gaan om het uit te leggen zodat ge mekaar verstaat.

Daten zonder bijbedoelingen of gemeenschappelijke interesses

 

[derp]

Wel dat is hoe ik er ook probeer over te denken. In het verleden lukte dat ook. Deze keer was het zoals ik al zei alsof er iets "knapte". Sinds die avond kan ik me er precies niet meer over zetten en het gewoon te accepteren.
Misschien heb ik er nu gewoon meer tijd voor nodig, ik weet het niet.
Hoe zal ik het zeggen, het is gemakkelijk te denken "zet u er gewoon over, tis niet altijd zo slecht, zij heeft zich er al over gezet, ... " etc, maar om het dan ook te doen, mja dat is iets dat ofwel lukt ofwel niet. En als het niet lukt wat doe je dan...

Beetje onsamenhangend maar denk wel dat je weet wat ik bedoel. Ach gewoon een moeilijke situatie met veel verschillende emoties.

Ik kan dat wel begrijpen hoor, dat ge wilt dat ze langs haar kant ook het besef toont dat ze misschien niet zo heftig had moeten reageren. Als ik fars heb gedaan tegen mijn vriendin excuseer ik mij achteraf ook gewoon hoor, ongeacht of ik vind dat ik daar goede redenen toe had of niet, dat hoort wat mij betreft bij elkaar graag zien.

 

[Charon]

vind ik ook wel extreem kort door de bocht op basis van één bericht...

Wat hij uitvoerig beschrijft is een schoolvoorbeeld van emotionele manipulatie: op non-events ineens razend reageren, totaal onvoorspelbaar, enz. Plus een voorgeschiedenis.


Als t in de Flair zou staan (bestaat dat nog?), zou niemand het geloven wegens té stereotiep.

Maar hey, tirez votre plan.

 

[MisterV]

Ge gaat toch geen vrienden worden met mensen waar ge niet mee klikt? Dat was mijn punt.

In het datingtopic zitten we wel met een schoolvoorbeeld van "vrienden worden met iemand waar ge niet mee klikt"
(en bij hem zijn er dan ook nog romantische intenties)

 

[Mr.Anderson]

Daten zonder bijbedoelingen of gemeenschappelijke interesses

Wie zegt dat wij geen gemeenschappelijke interesses hebben? Aha!

 

[Tha_nOn]

Wie zegt dat wij geen gemeenschappelijke interesses hebben? Aha!

maar ik denk niet dat het klikt

 

[insane01]

Ik weet niet of ik het hier kan zetten of in de dating thread, maar moet het even van me afschrijven.
Ik ben nu 4 jaar in een relatie met iemand, laatste 4 maanden samenwonend en denkend aan huwelijk in de toekomst.
Heel blij samen, veel liefde. Ik kan moeilijk alle goede momenten en gevoelens hier neerschrijven, maar hou in mogelijke reacties hierop alstublieft in uw gedachten dat onze relatie echt wel goed is en ik nog steeds veel van haar hou.

We hebben vrij weinig ruzies maar nu we samenwonen is dit wel erger geworden precies.
Paar weken geleden was ze na haar werk bij een collega gaan eten, maar had ze me verder niets verteld, tot hoelaat/of ik ze moest komen ophalen/waar de collega woont, ... Rond een uur of 8 vroeg ze dus of ik haar kon komen ophalen. Geen probleem, ik ga haar ophalen, klein beetje geërgerd dat ze me dat niet op voorhand vertelde maar het was dichtbij dus nogmaals, geen probleem.
We komen thuis en ik vertel haar, ik zou het graag hebben mocht ge mij wat meer informatie geven op voorhand van wat uw plannen zijn, wat ge doet enzo, zodat ik dat in mijn eigen planning kan inberekenen (moet ik koken voor 2 of voor 1, moet ik eventueel u komen ophalen, ...). Ik heb altijd het gevoel dat je me een beetje buiten uw leven houdt en ik zou het gewoon fijn vinden als je me meer verteld daarover.
Komt deels doordat we op bepaalde vlakken zeer verschillend zijn. Ik ben niet zo spontaan, plan de dingen graag in, zij is eerder het omgekeerde, amper plannen op voorhand. Maar goed dat wist ik al, maar ik wou toch vragen om me wat vaker die dingen te vertellen.
Toen ontplofte ze. Ze vond dat ik deed alsof ik haar moeder was, vragend om te weten waar ze was, wat ze doet. Ze heeft een vrij slechte relatie met haar moeder, een zeer controlerende, narcistische vrouw die haar constant emotioneel probeerde te manipuleren en emotioneel abusief was gedurende haar kindertijd.
Dus alhoewel ik dat wist, was ik toch verbaasd. Mijn inziens is het iets anders als uw vriendje vraagt om meer betrokken te zijn bij uw plannen, zeker als je samenwoont, dan uw moeder die uw constant probeert te controleren. Anyway, het was dus een trigger voor haar en ik probeerde te zeggen dat dat uiteraard niet mijn bedoeling was, het was gewoon een vraag. Uiteindelijk was zij dus echt gigantisch pissed, waar ik een beetje door schrok omdat het voor mij helemaal niet zo een big deal was. Maar dus een ganse avond amper fatsoenlijk kunnen communiceren en niets is verandert behalve dat ik me excuseerde terwijl ik degene was die iets wou aankaarten dat ik niet tof vond.

Nu deze week waren we aan het lachen terwijl zij op de zetel zat. Ik wil naast haar gaan zitten maar zag niet dat haar bril daar lag. Lap, beentje van de bril geplooid. Zij meteen razend, ik zeg sorry dat was een ongeluk, we gaan morgen naar de winkel en ik koop een nieuwe. Geen reactie, ze gaat naar de kamer. Ik denk oei, ok ze heeft misschien even nodig, maar ik wou ook niet gewoon in de woonkamer blijven zitten alsof het mij allemaal niks deed, dus ik ga naar de kamer. Ze ligt op het bed en ik zet me naast haar. Ze draait zich om en kijkt me aan en ik zie een blik van pure haat in haar ogen terwijl ze me een plotse duw geeft en GA! roept. Ik was sprakeloos en mijn hart bonsde gigantisch hard. Ik vertrok uit de kamer en ik voelde precies iets breken in mijn hart. Ik zette me op het balkon en staarde gewoon voor me uit. Ik kon me niet inbeelden dat iemand zo fel kon reageren over iets dat een ongeluk was, waarvoor ik me meteen excuseerde en een oplossing aanbood. De vorige ruzie kwam dan ook in me op en ik begon te denken, kan ik in een relatie zijn met iemand die op deze manier communiceert tijdens een argument/ruzie? Dit was de eerste keer sinds ik een kind was dat ik echt schrik had voor iemand, schrik voor mijn eigen vriendin... We hebben in het verleden uiteraard ook al genoeg ruzies gehad, ze heeft een andere manier van ruziën door haar thuis situatie waar alles schreeuwen en emotionele manipulatie was en dat weet ze en probeert ze in te verbeteren, in het verleden gingen deze ruzies ook een stuk beter. Maar zoals nu wist ik echt niet wat er gebeurde, alsof ik met een vreemde was aan het praten. Ze excuseert zich dus ook nooit, geen sorry of "ik weet dat dat erover was".

Dat was ongeveer 4 dagen geleden en zij doet terug volledig normaal maar ik ben momenteel heel afzijdig, ze vroeg me of er iets was gisteren maar ik kon het haar gewoon niet vertellen omdat ik nu het gevoel heb dat wanneer ik haar erop wijs dat ik zeer was geschrokken van haar reactie, dat het weer tegen me gekeerd gaat worden en ik degene ga zijn die zich excuseert... Of dat ze het gewoon niet beseft...
Mja sorry voor de zeer persoonlijke rant, ik moest het ergens kwijt en wou het niet aan familie of vrienden vertellen omdat ik ook niet wil dat zij zich anders zouden gedragen tegenover haar mocht alles terug "goed" komen.
Ik weet niet of er mensen ooit in een similar situatie gezeten hebben, waar je nog steeds veel houdt van iemand maar er plots bepaalde twijfels zijn. Of als iemand van wie je houdt's mentale gezondheid niet perfect is, er trauma is, waar trek je de lijn tussen "Ik steun je en probeer te helpen/begrijpen" en je eigen grenzen...
Ik ben zelf zeker niet perfect en heb mijn eigen problemen ook, zij zou ongetwijfeld eenzelfde tekst over mij kunnen neerschrijven met haar eigen twijfels of ergernissen.

Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt in een vorige relatie. Zij leek de perfecte vrouw voor mij en het klikte waanzinnig goed.. Tot na een tijd haar gedrag veranderde. Ze begon plots heel abnormaal te reageren, agressief, verwijten maken die op niets sloegen, leugens,... Omdat ik ze graag zag begon ik mezelf onbewust weg te cijferen.

Haar gedrag werd alleen maar erger tot op het punt dat ze mij in ons appartement aanviel. Ze begon me te wurgen en te krabben. Toen heb ik ze met al haar hebben en houden buiten gezet. Case closed Zou je denken.. Niet dus.

Ze begon mij te stalken, doodsbedreigingen te sturen, mijn banden plat te steken...

En dit gedrag was enkel tussen 4 muren. Als er andere mensen bij waren was ze de liefste vrouw die je kan inbeelden.

Ik ben nu paar jaar verder en draag dit nog steeds mee. Ik kan u alleen maar de tip geven om het gesprek 1 keer aan te gaan. Valt uw betoog in dovemans oren zou ik u de tip geven om zo snel mogelijk te vluchten. Voor er ergere zaken gebeuren.

 

[Muñoz]

Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt in een vorige relatie. Zij leek de perfecte vrouw voor mij en het klikte waanzinnig goed.. Tot na een tijd haar gedrag veranderde. Ze begon plots heel abnormaal te reageren, agressief, verwijten maken die op niets sloegen, leugens,... Omdat ik ze graag zag begon ik mezelf onbewust weg te cijferen.

Haar gedrag werd alleen maar erger tot op het punt dat ze mij in ons appartement aanviel. Ze begon me te wurgen en te krabben. Toen heb ik ze met al haar hebben en houden buiten gezet. Case closed Zou je denken.. Niet dus.

Ze begon mij te stalken, doodsbedreigingen te sturen, mijn banden plat te steken...

En dit gedrag was enkel tussen 4 muren. Als er andere mensen bij waren was ze de liefste vrouw die je kan inbeelden.

Ik ben nu paar jaar verder en draag dit nog steeds mee. Ik kan u alleen maar de tip geven om het gesprek 1 keer aan te gaan. Valt uw betoog in dovemans oren zou ik u de tip geven om zo snel mogelijk te vluchten. Voor er ergere zaken gebeuren.

Zo van die koppels wil je de kost ni geven. Buitenshuis het perfecte koppel, en iedereen die reageert met "oooh allee da was nu zo'n goei koppel" wanneer ze uit elkaar gaan. Ik heb een goede vriend die een tijdje samen was met ook zo'n bitch van een wijf (no pun intended): ziekelijk jaloers, sloeg hem altijd voor het minste wat madam niet zinde en parasiteerde echt op zijn kosten. Ik was ook nooit op de hoogte en dacht dat alles çv ging, tot hij dat is allemaal vertelde. Als man ben je in zo'n situatie echt het zwakke geslacht, want het is nog altijd geen aanvaard idee dat mannen ook kunnen lijden door een vrouw.

Een LAT-relatie, alleen maar voordelen. Als het financieel draagbaar is tenminste.

 

[nestorius]

Ja de kans dat het daarmee klikt is dan toch kleiner dan iemand die ge hier leert kennen op basis van aanwezigheid (en dus interesse) in dezelfde topics:v

Pol en actua says no.

 

[Sylverscythe]

Ik weet niet of ik het hier kan zetten of in de dating thread, maar moet het even van me afschrijven.
Ik ben nu 4 jaar in een relatie met iemand, laatste 4 maanden samenwonend en denkend aan huwelijk in de toekomst.
Heel blij samen, veel liefde. Ik kan moeilijk alle goede momenten en gevoelens hier neerschrijven, maar hou in mogelijke reacties hierop alstublieft in uw gedachten dat onze relatie echt wel goed is en ik nog steeds veel van haar hou.

We hebben vrij weinig ruzies maar nu we samenwonen is dit wel erger geworden precies.
Paar weken geleden was ze na haar werk bij een collega gaan eten, maar had ze me verder niets verteld, tot hoelaat/of ik ze moest komen ophalen/waar de collega woont, ... Rond een uur of 8 vroeg ze dus of ik haar kon komen ophalen. Geen probleem, ik ga haar ophalen, klein beetje geërgerd dat ze me dat niet op voorhand vertelde maar het was dichtbij dus nogmaals, geen probleem.
We komen thuis en ik vertel haar, ik zou het graag hebben mocht ge mij wat meer informatie geven op voorhand van wat uw plannen zijn, wat ge doet enzo, zodat ik dat in mijn eigen planning kan inberekenen (moet ik koken voor 2 of voor 1, moet ik eventueel u komen ophalen, ...). Ik heb altijd het gevoel dat je me een beetje buiten uw leven houdt en ik zou het gewoon fijn vinden als je me meer verteld daarover.
Komt deels doordat we op bepaalde vlakken zeer verschillend zijn. Ik ben niet zo spontaan, plan de dingen graag in, zij is eerder het omgekeerde, amper plannen op voorhand. Maar goed dat wist ik al, maar ik wou toch vragen om me wat vaker die dingen te vertellen.
Toen ontplofte ze. Ze vond dat ik deed alsof ik haar moeder was, vragend om te weten waar ze was, wat ze doet. Ze heeft een vrij slechte relatie met haar moeder, een zeer controlerende, narcistische vrouw die haar constant emotioneel probeerde te manipuleren en emotioneel abusief was gedurende haar kindertijd.
Dus alhoewel ik dat wist, was ik toch verbaasd. Mijn inziens is het iets anders als uw vriendje vraagt om meer betrokken te zijn bij uw plannen, zeker als je samenwoont, dan uw moeder die uw constant probeert te controleren. Anyway, het was dus een trigger voor haar en ik probeerde te zeggen dat dat uiteraard niet mijn bedoeling was, het was gewoon een vraag. Uiteindelijk was zij dus echt gigantisch pissed, waar ik een beetje door schrok omdat het voor mij helemaal niet zo een big deal was. Maar dus een ganse avond amper fatsoenlijk kunnen communiceren en niets is verandert behalve dat ik me excuseerde terwijl ik degene was die iets wou aankaarten dat ik niet tof vond.

Ik vind dit soort zaken wel vrij herkenbaar, mijn vrouw en ik hebben dezelfde verschillen, die deels cultureel zijn. Ik ben sowieso al een klassieke Vlaming, waar zaken meestal weinig spontaan gebeuren en op voorhand ingepland zijn. Zij is een typische Latina: God schept de dag en zij wandelt er wel door. Ondertussen zijn we daarin veel meer naar elkaar gegroeid, maar dat heeft ook conflicten opgeleverd in het begin omdat ik dan bij momenten geïrriteerd was over zaken die ik liever op voorhand wist en zij niet snapte wat het probleem was aangezien alles toch goed was afgelopen.
Mijn vrouw heeft ook een nogal/bij momenten zeer verkeerde jeugd gehad en dat geeft soms ook wat (in mijn ogen) vreemde reacties, uiteindelijk draagt iemand dat mee. Maar dat wil niet noodzakelijk zeggen dat ze ook zo worden.

Nu deze week waren we aan het lachen terwijl zij op de zetel zat. Ik wil naast haar gaan zitten maar zag niet dat haar bril daar lag. Lap, beentje van de bril geplooid. Zij meteen razend, ik zeg sorry dat was een ongeluk, we gaan morgen naar de winkel en ik koop een nieuwe. Geen reactie, ze gaat naar de kamer. Ik denk oei, ok ze heeft misschien even nodig, maar ik wou ook niet gewoon in de woonkamer blijven zitten alsof het mij allemaal niks deed, dus ik ga naar de kamer. Ze ligt op het bed en ik zet me naast haar. Ze draait zich om en kijkt me aan en ik zie een blik van pure haat in haar ogen terwijl ze me een plotse duw geeft en GA! roept. Ik was sprakeloos en mijn hart bonsde gigantisch hard. Ik vertrok uit de kamer en ik voelde precies iets breken in mijn hart. Ik zette me op het balkon en staarde gewoon voor me uit. Ik kon me niet inbeelden dat iemand zo fel kon reageren over iets dat een ongeluk was, waarvoor ik me meteen excuseerde en een oplossing aanbood. De vorige ruzie kwam dan ook in me op en ik begon te denken, kan ik in een relatie zijn met iemand die op deze manier communiceert tijdens een argument/ruzie? Dit was de eerste keer sinds ik een kind was dat ik echt schrik had voor iemand, schrik voor mijn eigen vriendin... We hebben in het verleden uiteraard ook al genoeg ruzies gehad, ze heeft een andere manier van ruziën door haar thuis situatie waar alles schreeuwen en emotionele manipulatie was en dat weet ze en probeert ze in te verbeteren, in het verleden gingen deze ruzies ook een stuk beter. Maar zoals nu wist ik echt niet wat er gebeurde, alsof ik met een vreemde was aan het praten. Ze excuseert zich dus ook nooit, geen sorry of "ik weet dat dat erover was".

Ik vind die bril een onnozel ongelukje, dus het is wel een overreactie, maar ik heb ook meegemaakt dat mijn vrouw plots omsloeg voor iets dat voor mij een kleinigheid was. Dat was dan omdat ik liet vallen tegen de vriend van een goede vriendin dat ze werk zocht, en hij wel wou helpen. Mijn vrouw is zeer trots, en door de initiële reactie van mijn vrienden op onze relatie lag dat sowieso al wat moeilijk. Dat ik dan zoiets "privé" had gezegd maakte haar ook razend. Ik ben toen evengoed verschoten omdat ze mij ook niet wou zien en dat duidelijk maakte, uiteindelijk is ze dan zonder wat te zeggen gaan wandelen, waarna ik ongerust was. Het naar Vlaamse normen veel drama maken is ook soms cultureel trouwens, al weet ik niet hoe dat in Vietnam zit.

Eerlijk: praat erover. Maak duidelijk dat jij het niet begrijpt, zonder haar iets te verwijten. En doe dat wanneer jullie beiden afgekoeld zijn. Bij ons heeft dat geholpen, omdat we nu van elkaar weten dat we anders reageren. Zo heeft zij ook geleerd dat als ze haar gewoon excuseert voor zoiets dat allemaal niet erg is. Eigenlijk zijn de stevige ruzies nu al lang geleden.

Ik zou er alleszins mijn relatie niet voor opblazen. Natuurlijk mag je je zorgen maken hé, als dit de verkeerde kant uitgaat is dat een alarmsignaal, maar het kan evengoed een tijdelijke strubbeling zijn waar jullie gewoon door moeten.

 

[Mr.Anderson]

maar ik denk niet dat het klikt

Denken? Ik ben het zeker.

 

[Mr. Rager]

Ze ligt op het bed en ik zet me naast haar. Ze draait zich om en kijkt me aan en ik zie een blik van pure haat in haar ogen terwijl ze me een plotse duw geeft en GA! roept. Ik was sprakeloos en mijn hart bonsde gigantisch hard. Ik vertrok uit de kamer en ik voelde precies iets breken in mijn hart. Ik zette me op het balkon en staarde gewoon voor me uit. Ik kon me niet inbeelden dat iemand zo fel kon reageren over iets dat een ongeluk was, waarvoor ik me meteen excuseerde en een oplossing aanbood.

Mensen reageren nu eenmaal niet altijd rationeel.

Ik zou daarover toch nog eens met haar proberen praten, aangezien het u duidelijk dwars zit. Haar reactie is er echt wel losjes over, maar misschien lag er op dat moment ook wat anders op haar maag waardoor ze zo gereageerd heeft? Probeer dat rustig aan te brengen zonder al te belerend over te komen.

Ik heb ook zo'n 'kantje'. Als ik weet dat ik iets fout gedaan heb of ergens slecht op gereageerd heb, kan ik toch moeilijk kritiek aanvaarden. Wat niet helpt is als de ander dan te rationeel denkt en/of erover blijft doordrammen. Ik moet dat eerst op mijn eigen tempo laten bezinken.

 

[Sond]

Dat is heel het typisch Vlaamse ding dat maakt dat als je niet ergens al een vriendenkring hebt uit uw jeugd het moeilijk inbreken is in bestaande groepen. In veel andere landen is dat allemaal veel losser. En dan "moet" je al eens rapper bewust afspreken met mensen waarmee het klikt.

Klopt!
Ik ben op dat vlak wat de vreemde eend aangezien ik sneller andere mensen aanspreek en mensen in de groep wil gooien. Onze huidige vriendengroep is zelfs een samensmelting van 2 van mijn jeugdgroepen (jeugdbeweging en jeugdhuis) met hier en daar nog een random stranger die ik ergens ben tegengekomen en is blijven plakken omdat het wel met meer mensen klikte bijgegooid.

Vorig jaar zo wel naar een huwelijk mogen gaan van iemand die ik op een Frans festival heb leren kennen en een kleine 10j geleden, toen ik hem op Graspop terug zag, in onze vriendengroep heb geintroduceerd en een goeie vriendin van iemand uit onze groep die aan de praat zijn geraakt omdat zij ons ergens tegenkwam.

 

[Z3r0]

Wat hij uitvoerig beschrijft is een schoolvoorbeeld van emotionele manipulatie: op non-events ineens razend reageren, totaal onvoorspelbaar, enz. Plus een voorgeschiedenis.


Als t in de Flair zou staan (bestaat dat nog?), zou niemand het geloven wegens té stereotiep.

Maar hey, tirez votre plan.

Je bent narcist vergeten te vermelden

 

[Herman De Croo]

Dat is nu ook niet voor iedereen zo he. Ik heb ook periodes gekend waarin er weinig opportuniteiten waren om nieuwe mensen te leren kennen. Als je vrienden niet de instelling hebben om groepen te mengen bvb. Ik heb er zo'n paar, die spreken af binnen groep A en B maar zullen beide groepen niet mengen.

IK HAAT DEZE MENTALITEIT.
Of ook vrienden/mensen die over andere vrienden vertellen en ipv hun naam te gebruiken "een kameraad van mij heeft een boomhut". Zo kan je, als je die mensen ooit zou tegenkomen, nooit common ground vinden, want je wist niet dat zij het zijn.

 

[ThomasMore]

IK HAAT DEZE MENTALITEIT.
Of ook vrienden/mensen die over andere vrienden vertellen en ipv hun naam te gebruiken "een kameraad van mij heeft". Zo kan je, als je die mensen ooit zou tegenkomen, nooit common ground vinden, want je wist niet dat zij het zijn.

Terecht! Dat zijn dan ook de vrienden waar de zaken snel mee verwateren...

 

[Guazala]

IK HAAT DEZE MENTALITEIT.
Of ook vrienden/mensen die over andere vrienden vertellen en ipv hun naam te gebruiken "een kameraad van mij heeft een boomhut". Zo kan je, als je die mensen ooit zou tegenkomen, nooit common ground vinden, want je wist niet dat zij het zijn.

Of ge zegt gewoon: "Ah wijs! Ik vind dat ook wel tof. Zou wel plezant zijn om die ook te leren kennen. Kunnen we niet ne keer daar samen mee afspreken"

Lijkt me een betere optie dan mensen haten omdat ze uw gedachten niet kunnen lezen en daardoor geen idee hebben wat er mis is.

 

[Sylverscythe]

IK HAAT DEZE MENTALITEIT.
Of ook vrienden/mensen die over andere vrienden vertellen en ipv hun naam te gebruiken "een kameraad van mij heeft een boomhut". Zo kan je, als je die mensen ooit zou tegenkomen, nooit common ground vinden, want je wist niet dat zij het zijn.

Ik vind dat anders logisch hoor. Van die mensen die continue namen gebruiken van mensen die je niet, dat komt toch niet erg snugger over?

Verder wel akkoord over de typisch ondoordringbare vriendengroepjes hier. Mijn vrouw deed gewoon feestjes met familie en alle vrienden samen, die vond het vreemd hoe ik hier 2-3 vriendenkringen had die elkaar amper kende, en ik ouders van sommige vrienden nog nooit had gezien. Maar dat hoort ook bij ons weinig spontane sociaal leven.

 

[Bloembak]

Dat is nu ook niet voor iedereen zo he. Ik heb ook periodes gekend waarin er weinig opportuniteiten waren om nieuwe mensen te leren kennen. Als je vrienden niet de instelling hebben om groepen te mengen bvb. Ik heb er zo'n paar, die spreken af binnen groep A en B maar zullen beide groepen niet mengen.

Of vrienden die iets willen gaan doen en u uitnodigen. En dan zeg ik: "ah maar ik heb al met persoon x en/of y afgesproken. Maar kom gewoon mee, dat zijn toffe mensen".

En dan krijg je een reactie terug in de aard van: "oh nee, maar geen probleem. Dan spreken we wel een andere keer af".

BLEH

/off-topic.

On-topic: neen, geen lief.

 

[kay-gell]

Hier nog alles top.

De kleine "hiccup" van 2 weekends geleden is ook niet meer ter sprake gekomen. Komt wel nog eens geregeld bij me terug in een flash, maar ik kan dat wel snel telkens in mijn hoofd wegzetten: Het is iets wat ik niet in de hand heb, wat in het verleden is en ik niets aan kan veranderen. (Power over the mind, not outside events enzo.) Dat helpt wel om dat snel weer uit mijn hoofd te krijgen.


Eigenlijk loopt het allemaal gewoon van een leien dakje.
Gisteren aan het babbelen en eens aan het terugtellen wanneer we nog es apart geslapen hebben. Dat was ondertussen 12 dagen geleden.
Tja, dat is dan als ge 2 straten van mekaar woont
Maar we missen mekaar ook echt als we elkaar niet zien en het is gewoon ook echt leuk. Samen leuke dingen doen, maar ook gewoon in de zetel hangen in mekaars armen, elkaar plagen, onnozel doen,...
Fijn zo verliefd zijn, not gonna lie

Dus ja: gaat goed. Voor mijn verjaardag had ze 2 nachtjes Parijs geregeld begin volgende week. Kijk er naar uit!