Maar moeten die zaken dan echt besproken worden doorheen het jaar? Holibi's hebben toch dezelfde rechten als iedereen (correct me if I'm wrong), dus ik zie daar eerlijk gezegd het nut niet van in om dat speciaal in beeld te brengen.
Heel veel redenen hoor...
Al is het maar om de verworven rechten in stand te houden en weerwoord te bieden aan bepaalde partijen die hier als ze kans krijgen, graag opnieuw wat rechten zouden afnemen.
Er is nog heel veel subtiel, of minder subtiel, geweld (al dan niet verbaal) naar personen die LBGTQI+ zijn. De blikken die je krijgt als je over straat wandelt alleen al maken duidelijk dat er op dit moment nog veel meer sensibilisering en normalisering nodig is.
Nog steeds zitten heel veel jongeren (en niet-jongeren) in de kast uit angst voor reacties van hun omgeving. Als de vele vlaggen nog maar 1 persoon kunnen laten weten dat hij/zij niet alleen is en het ok is om niet hetero te zijn, is dat al een win. Als de vele vlaggen nog maar 1 ouder kunnen tonen dat de zoon/dochter niet per se 100 % hetero is, is dat al een win. Het is helaas nog steeds niet vanzelfsprekend om jezelf te zijn.
Ook voor mij, al jaren uit de kast, geeft het elk jaar een heel warm gevoel - na jaren van mezelf anders en uitgesloten te voelen - dat de samenleving het signaal geeft "je mag zijn wie je bent".
Voor leerlingen en leerkrachten is het een aanknopingspunt om het gesprek te openen, om opnieuw leerlingen te laten voelen dat het ok is om zichzelf en anderszijds andere leerlingen te laten voelen dat we als samenleving kiezen om ook LBGTQI+ personen te accepteren.
IDAHOT is een internationale dag: onder meer in de VS (om maar een Westers land te noemen) is er nog heel veel werk aan de winkel. Dit jaar alleen zijn in de VS honderden wetsvoorstellen ingediend die je anti-transgender kan noemen. In verschillende andere landen is de situatie nog veel erger.
Ik vind dat je heel makkelijk gaat over iets waar je geen benul van hebt. Vanaf de zijlijn is het makkelijk roepen dat de rechten voor iedereen gelijk zijn. In België kan je stellen dat IDAHOT vooral over mentaliteit bij de brede bevolking gaat en niet meer per se over rechten - al ben ik het daar niet helemaal mee eens.
Het gaan vergelijken met rosse mensen toont dat opnieuw aan. In dit geval weet je echt niet waarover je het hebt.
Zeggen dat de strijd gestreden is wanneer de rechten op papier in orde zijn is veel te makkelijk. Nog veel te vaak worden mensen fysiek of verbaal aangevallen louter omwille van het geslacht van hun partner. Als je als hetero nog nooit hebt moeten nadenken of het een goed idee is handen vast te houden kan je imo heel moeilijk meespreken. Weet je hoe het is als je partner in een bepaalde straat automatisch de hand lost laat en je je er zelfs geen vragen bij stelt omdat
dat nog steeds vanzelfsprekend is? Als je partner in een bepaalde wijk zijn gezicht automatisch wegdraait als je een kus op de wang wil geven, puur om geen
aggressie uit te lokken en je dat allebei als een evidentie moet beschouwen? Ik heb het dan niet over je partner aflebberen in een kinderspeeltuin he, enkel hand in hand lopen of een kus op de wang.
Vanaf je alle rechten hebt die iedereen heeft is voor mij de kous af eerlijk gezegd. Zoals ik zei, je kan en mag niet verwachten dat iedereen u graag heeft. Mensen mogen gerust iets hebben van "Homofilie, geen fan van" zolang ze er niet naar handelen natuurlijk. Als ik op straat die enorm verwijfde homo's tegenkom denk ik ook in mezelf "Tgoh, doe ne keer normaal." en daar stopt het dan. Ik ga die mensen niet uitschelden of wat dan ook, maar ik heb er mijn persoonlijk gedacht over. Net zoals iedereen dat wel bij iemand anders heeft.
Ik vind het degoutant dat je zo een gedachtegoed kan normaliseren.