Ik kan mezelf daardoor wel naar beneden halen moet ik zeggen. Precies of ik gefaald heb.Ik ken dit, ook door mijn uitstelgedrag, maar wat kamers verven met de kinderen in huis is geen evidentie
Ik ook! Maar dan denk ik, als ik op sterfbed lig, zal ik hier zeker niet aan denken. Komt wel goed ;-). Enjoy life
En omdat jij toevallig zo'n speciale gevallen kent, scheren we meteen iedereen over dezelfde kam?
Wij hebben het geluk dat onze ouders niet meer werken. Mijn kinderen gaan bv niet naar de voor- of naschoolse opvang. Onze ouders hebben zelf aangeboden om hier bij te helpen. Door onze jobs gaan ze ook regelmatig bij mijn ouders slapen, ook op vraag van mijn ouders. De keuze was er tussen de kinderen elke ochtend om 6u uit hun bed halen of ze kunnen laten slapen tot 7u30. Onze keuze was snel gemaakt. Ik heb mijn verantwoordelijkheid als ouder genomen.
En ja, als we in het weekend samen plannen hebben, gaan ze soms nog eens ergens slapen. Mijn kinderen vinden dat totaal niet erg. Als het te lang geleden is dat dat gebeurd is, vragen ze er zelf achter. Ze gaan zelfs soms ergens slapen zonder dat wij weg moeten. Gewoon omdat ze het zelf willen. Hoe durven we zeg.
Leef en laat leven en stop met oordelen over hoe andere hun leven indelen.
Jullie mogen anders hier komen over compenseren door klusjes te doen. Wil jullie niet ongelukkig zien.
Anderen moeten zich niet aanpassen zodat wij onze job kunnen doen. Ze hebben dat aangeboden en we hebben dat goed doorgesproken. Indien ze dat niet hadden gedaan, hadden we wel aanpassingen gedaan hoor, wees gerust.Je zegt hier nu weer een hele hoop dingen alsof ik het omgekeerde gezegd heb en beweer. Maar proficiat dat anderen zich moeten aanpassen zodat jullie jullie jobs kunnen doen.
Ik stel voor dat je jezelf eens volgende vragen stelt:
Wanneer hebben mijn ouders laten weten dat ze wel mee willen helpen oppassen?
Wanneer heb ik de laatste keer echt gecheckt met hen of ze dat effectief nog willen en kunnen doen? Intussen zijn die mensen ook ouder geworden. Want het is precies een vanzelfsprekendheid "ze hebben gezegd dat ze willen helpen". Ja, maar dat is ook eindig.
Ben je zeker dat ze niet gewoon nee durven zeggen? Assertiviteit, of eerder het gebrek eraan, bij grootouders is een ding.
Wanneer heb ik hen nog eens uitvoerig bedankt voor alle zorgen die ze opnemen voor mijn kind(eren)? Niet gewoon salut en merci.
Of wanneer heb ik eens voor hen gezorgd, door eens uitgebreid en specifiek voor hun te koken of hun een weekendje cadeau te doen?
Uw ouders moeten maar constant inspringen, maar wat doe je terug voor hen?
Overwerkte grootouders? De meeste zijn op pensioen, vervelen zich en doen niets liever dan optrekken met de kleinkinderen. Dat staat gewoon bovenaan op 1 als favoriete bezigheid.
Het is niet omdat ze op pensioen zijn dat op een kleinkind passen fysiek niet lastig is. Ons mama doet ook niet liever, die geniet van elke second. Ik mocht ons dochter niet 5 dagen per week in de crèche inschrijven, ze wou absoluut 1 dag per week op haar passen, ze ziet dat als een gunst naar haar toe ipv dat zij ons helpt. Zij is zo fier dat zij tijd mag doorbrengen met haar kleinkind. Maar zij moet wel toegeven dat zij niet meer zelf die jonge ouder is van 30 jaar en dat na een dag oppassen ze s’avonds uitgeput is. Ze wil dat ons dochter tijdens haar uren op eenzelfde verdiep blijft: op het gelijkvloers of boven, de trap doen met een baby durft ze begrijpelijk niet meer.
Genoeg grootouders die zelf nog een job hebben hoor, ze zijn verre van allemaal met pensioen. En wie met pensioen is heeft niet altijd zin om crèche te spelen als nieuwe job.
Je zegt hier nu weer een hele hoop dingen alsof ik het omgekeerde gezegd heb en beweer. Maar proficiat dat anderen zich moeten aanpassen zodat jullie jullie jobs kunnen doen.
Ik stel voor dat je jezelf eens volgende vragen stelt:
Wanneer hebben mijn ouders laten weten dat ze wel mee willen helpen oppassen?
Wanneer heb ik de laatste keer echt gecheckt met hen of ze dat effectief nog willen en kunnen doen? Intussen zijn die mensen ook ouder geworden. Want het is precies een vanzelfsprekendheid "ze hebben gezegd dat ze willen helpen". Ja, maar dat is ook eindig.
Ben je zeker dat ze niet gewoon nee durven zeggen? Assertiviteit, of eerder het gebrek eraan, bij grootouders is een ding.
Wanneer heb ik hen nog eens uitvoerig bedankt voor alle zorgen die ze opnemen voor mijn kind(eren)? Niet gewoon salut en merci.
Of wanneer heb ik eens voor hen gezorgd, door eens uitgebreid en specifiek voor hun te koken of hun een weekendje cadeau te doen?
Uw ouders moeten maar constant inspringen, maar wat doe je terug voor hen?
. De oppas zelf kunnen we wel rond, maar de kinderen gaan wel teleurgesteld zijn als ze zou stoppen met komen.
