Hoe oud ben jij?

[Green Mamba]

Bij het stemmen zat ik nog in de categorie 30-34, moet eens de moed vinden om mijn stem te wijzigen

/EDIT: moedig geweest als een echte oud-strijder

Ik heb het even voor je gecorrigeerd

 

[Coolguy]

Ik heb het even voor je gecorrigeerd

Veteraan klinkt stoerder dan.

Forumveteraan?
Held van het Forumland?

 

[Muñoz]

@Muñoz ben jij ouder of jonger dan ik fysiek

??? Wrm specifiek aan mij gericht?

Ben van '99, so you do your math.

 

[Tha_nOn]

Ik heb het hier misschien al eens gezet maar is het niet logischer om een poll met geboortejaren te doen? Anders zijt ge altijd outdated

 

[Mr.Anderson]

Zaterdag word ik 35.

Ik heb echt wel het gevoel in m'n prime te zitten op alle gebied. Love it!
Wel serieus moeite met het feit dat ik over die prime heen zal zijn binnen enkele jaren (vooral op fysiek gebied dan). Maar ik heb al een back-up plan.

Mijn doel is om zo lang als mogelijk m'n kinderen op fysiek niveau voor te zijn.

 

[Avondland]

Zaterdag word ik 35.

Ik heb echt wel het gevoel in m'n prime te zitten op alle gebied. Love it!
Wel serieus moeite met het feit dat ik over die prime heen zal zijn binnen enkele jaren (vooral op fysiek gebied dan). Maar ik heb al een back-up plan.

Mijn doel is om zo lang als mogelijk m'n kinderen op fysiek niveau voor te zijn.

Ik ben 36 geworden, in maart lonkt 37 al. Ik heb eigenlijk helemaal niet het gevoel dat ik mijn prime zit. Fysiek slabakt het en ik heb noch de fut noch de motivatie om daar iets aan te doen. Mentaal zit het ook niet 100%. Ik probeer aan dat laatste wel te werken, waardoor die fut en motivatie voor dat fysieke terug kan komen. Ik mis de vrije tijd die ik vroeger had, nu heb ik het idee dat ik geleefd wordt. De werkweken lopen op automatische piloot en de weekends raken snel volgeboekt. Mijn sociaal leven is ook ingezakt, ik zie amper nog mijn vrienden (maar ik moet daarin ook meer intiatief tonen, al komt dat ook van twee kanten?).

 

[BearPils]

Zaterdag word ik 35.

Ik heb echt wel het gevoel in m'n prime te zitten op alle gebied. Love it!
Wel serieus moeite met het feit dat ik over die prime heen zal zijn binnen enkele jaren (vooral op fysiek gebied dan). Maar ik heb al een back-up plan.

Mijn doel is om zo lang als mogelijk m'n kinderen op fysiek niveau voor te zijn.

Ik ben er vorige maand ook 35 geworden en heb het zelfde gevoel. Wel geen kinderen die ik moet voorblijven hier

@Avondland ik lees wel vaker zo'n berichten van jou (ook ivm het ouderschap). Is dat dan puur de nostalgie naar vroeger of toch echt de huidige fase van je leven?

 

[Avondland]

Ik ben er vorige maand ook 35 geworden en heb het zelfde gevoel. Wel geen kinderen die ik moet voorblijven hier

@Avondland ik lees wel vaker zo'n berichten van jou (ook ivm het ouderschap). Is dat dan puur de nostalgie naar vroeger of toch echt de huidige fase van je leven?

Ik denk een combinatie van beiden. Mijn vrouw zegt me soms wel dat ik mentaal nog teveel in het verleden hang. Het is wel iets waar ik me bewust van ben en waar ik aan wil werken (en ook aan werk). Ik denk dat ik ook gewoon iemand ben die graag op zichzelf is en zijn ding wil doen en dat is moeilijk te combineren met de levensfase waar ik nu in zit. Ik ben er ook notoir slecht in om die dingen in te plannen en dat kan wel eens voor botsingen zorgen thuis. Er is wel verbetering, stilaan. Dat is ook dankzij inzichten die ik krijg bij een psycholoog.

 

[Mr.Anderson]

Ik ben 36 geworden, in maart lonkt 37 al. Ik heb eigenlijk helemaal niet het gevoel dat ik mijn prime zit. Fysiek slabakt het en ik heb noch de fut noch de motivatie om daar iets aan te doen. Mentaal zit het ook niet 100%. Ik probeer aan dat laatste wel te werken, waardoor die fut en motivatie voor dat fysieke terug kan komen. Ik mis de vrije tijd die ik vroeger had, nu heb ik het idee dat ik geleefd wordt. De werkweken lopen op automatische piloot en de weekends raken snel volgeboekt. Mijn sociaal leven is ook ingezakt, ik zie amper nog mijn vrienden (maar ik moet daarin ook meer intiatief tonen, al komt dat ook van twee kanten?).

Ik heb ook periodes waar ik er mentaal even door zit. Vooral te wijten aan het drukke leven de laatste jaren. Sinds de kinderen er zijn heb ik nog heel weinig vrije tijd. Ik prop m'n dagen overvol. Ben bezig van 's morgens tot 's avonds laat. In het weekend zit uitslapen er niet in (vermoeidheid speelt ook een grote rol in uw mentale weerbaarheid) en moeten we opsplitsen om de kinderen overal op tijd te krijgen (sport, jeugdbeweging, enz.).

Toch probeer ik jaar in jaar uit tijd te maken voor sport en beweging. Eerlijk gezegd moet ik mij naar iedere training of loopsessie slepen, vooral in de winter. Maar achteraf ben ik altijd content en geeft het mij een mentale boost voor de komende 3 dagen.

In 't weekend probeer ik ook tijd te maken voor m'n gezin. Vroeger gingen m'n vrouw en ik veel uit eten. Nu is dat vooral volk vragen om te komen eten omdat dat nu eenmaal veel makkelijker in te plannen is met de kinderen.

Films/series en games mis ik hard. Daar heb ik zo goed als geen tijd meer voor. Maar dat komt allemaal terug.

 

[Sylverscythe]

Ik denk een combinatie van beiden. Mijn vrouw zegt me soms wel dat ik mentaal nog teveel in het verleden hang. Het is wel iets waar ik me bewust van ben en waar ik aan wil werken (en ook aan werk). Ik denk dat ik ook gewoon iemand ben die graag op zichzelf is en zijn ding wil doen en dat is moeilijk te combineren met de levensfase waar ik nu in zit. Ik ben er ook notoir slecht in om die dingen in te plannen en dat kan wel eens voor botsingen zorgen thuis. Er is wel verbetering, stilaan. Dat is ook dankzij inzichten die ik krijg bij een psycholoog.

Ik heb een beetje een omgekeerde indruk eerlijk gezegd, of het is te zeggen: zowel ik als het merendeel van mijn vrienden zitten in de fase van kinderen tussen 0 en 5 jaar oud. Buiten uiteraard vrouw en kind heb ik net de indruk dat al die sociale verplichtingen bijna naar 0 zijn teruggeschroefd. Vroeger gingen we elk weekend wel iets doen, sowieso eens op café, en ging ik 1x per week naar avondless en 3x trainen.

Momenteel is dat dus zo goed als 0 hier. Mijn vrije tijd besteed ik alleen in de tuin of alleen in mijn homegym. Mijn sociaal contact is 90% collega's denk ik

En het ergste is dat dit zowat sinds COVID het geval is en ik er eigenlijk weinig last van lijk te ondervinden Ik ben nooit de sociaalste geweest maar ik begin wel te merken dat ik tijdens conversaties, waar ik vroeger dan het hoge woord zou gevoerd heb, soms gewoon afwezig ben en aan wat anders loop te denken.

Edit: ik realiseer me dat het waarschijnlijk weinig met jouw problemen te maken heeft, waarvoor excuses.

 

[Green Mamba]

Ik heb ook periodes waar ik er mentaal even door zit. Vooral te wijten aan het drukke leven de laatste jaren. Sinds de kinderen er zijn heb ik nog heel weinig vrije tijd. Ik prop m'n dagen overvol. Ben bezig van 's morgens tot 's avonds laat. In het weekend zit uitslapen er niet in (vermoeidheid speelt ook een grote rol in uw mentale weerbaarheid) en moeten we opsplitsen om de kinderen overal op tijd te krijgen (sport, jeugdbeweging, enz.).

Toch probeer ik jaar in jaar uit tijd te maken voor sport en beweging. Eerlijk gezegd moet ik mij naar iedere training of loopsessie slepen, vooral in de winter. Maar achteraf ben ik altijd content en geeft het mij een mentale boost voor de komende 3 dagen.

In 't weekend probeer ik ook tijd te maken voor m'n gezin. Vroeger gingen m'n vrouw en ik veel uit eten. Nu is dat vooral volk vragen om te komen eten omdat dat nu eenmaal veel makkelijker in te plannen is met de kinderen.

Films/series en games mis ik hard. Daar heb ik zo goed als geen tijd meer voor. Maar dat komt allemaal terug.

Heel herkenbaar met kinderen en vooral dat sporten ook. We proberen hier beiden toch een 3-tal dagen te sporten en met momenten is dat dik tegen mijn zin dat ik naar de fitness ga, maar eens daar aangekomen is dat gevoel al weg en als ik doorga, is het toch zo van, goed dat ik gegaan ben.

Vrienden nodigen we ook veel uit en gaan daar ook wel veel naartoe. Uit eten gaan met jonge kinderen is meestal toch vooral veel bezig zijn met de kinderen en minder met het eten dus dat slagen we wat vaker over of laten ze even logeren bij oma/opa.

Verder wil je natuurlijk de tijd die je hebt met de kinderen opvullen met leuke dingen voor hen zodat hun dag goed gevuld is en cijfer je jezelf ergens weg. Ik houd er gewoon rekening mee dat dit een bepaalde fase is en ik binnen enkele jaren blij mag zijn dat ze nog ergens mee naartoe wil.

@Avondland Goed dat je naar de psycholoog hiervoor gaat. Met de problemen blijven zitten is natuurlijk geen oplossing.

 

[Hellsdinner]

28

 

[Avondland]

Ik denk dat ik mijn vrienden maar om de aantal maanden zie. Dat is bedroevend weinig, want vroeger was dat meermaals per week. En toch zit de agenda vol, maar dat is vaak gevuld met familiale verplichtingen. Als je kinderen hebt héb je natuurlijk heel veel aan die mensen, want je kan je kind daar af en toe afzetten terwijl je zelf holderdebolder naar winkel x of y moet of eindelijk eens tijd moet maken om je kot deftig te kuisen want met een kleuter in huis is dat niet te doen. En voor je het weet is het weer zondagavond en sta je weer voor een volle week. Dat voelt verstikkend aan.

Het is de kunst om die kwaliteitstijd, waar je je mentaal kan opladen, te kunnen maken tussen al die chaos en verplichtingen door en daar worstel ik mee. En dan is de stap naar nostalgie naar vroeger snel gemaakt, toen je wel hopen vrije tijd had.

 

[Mr.Anderson]

En het ergste is dat dit zowat sinds COVID het geval is en ik er eigenlijk weinig last van lijk te ondervinden Ik ben nooit de sociaalste geweest maar ik begin wel te merken dat ik tijdens conversaties, waar ik vroeger dan het hoge woord zou gevoerd heb, soms gewoon afwezig ben en aan wat anders loop te denken.

Ik merk, met ouder worden, dat het mij weinig kan schelen als ik ergens een feestje o.i.d. mis. Maar waar ik wel heel hard van kan genieten is op café met vrienden. Luisteren naar de miserie of zever van een andere met een pint in de hand. Voor één of andere reden plaatst dat mijn eigen problemen in perspectief en krijg ik daar een mentale boost van. Dan ben ik even uit m'n eigen leven en heb ik zoiets van: 'het is overal wel wat'.

Verder wil je natuurlijk de tijd die je hebt met de kinderen opvullen met leuke dingen voor hen zodat hun dag goed gevuld is en cijfer je jezelf ergens weg. Ik houd er gewoon rekening mee dat dit een bepaalde fase is en ik binnen enkele jaren blij mag zijn dat ze nog ergens mee naartoe wil.

Daar zeg je het, jezelf wegcijferen. Het huishouden is ook zo'n zware met kinderen. Als ik dan eens de tijd neem om te gamen of een film te bekijken (1x per 2 weken, voor een uur of 2) dan heb ik steevast het gevoel dat ik niet productief ben en ik evengoed werk kon verzetten, waardoor ik me niet kan ontspannen.

Maar bon, anders is ouder worden een makkie.

 

[Zane]

Vorige week met enige tegenzin op tram 3 gestapt. Voorlopig voel ik mij fysiek nog een jonge twintiger dankzij mijn hardlopen en is mijn conditie nog nooit zo goed geweest en in stijgende lijn, dus dat is positief. Voor de rest.. chugging along I guess.

 

[Tonerider]

Ik heb een beetje een omgekeerde indruk eerlijk gezegd, of het is te zeggen: zowel ik als het merendeel van mijn vrienden zitten in de fase van kinderen tussen 0 en 5 jaar oud. Buiten uiteraard vrouw en kind heb ik net de indruk dat al die sociale verplichtingen bijna naar 0 zijn teruggeschroefd. Vroeger gingen we elk weekend wel iets doen, sowieso eens op café, en ging ik 1x per week naar avondless en 3x trainen.

Momenteel is dat dus zo goed als 0 hier. Mijn vrije tijd besteed ik alleen in de tuin of alleen in mijn homegym. Mijn sociaal contact is 90% collega's denk ik

En het ergste is dat dit zowat sinds COVID het geval is en ik er eigenlijk weinig last van lijk te ondervinden Ik ben nooit de sociaalste geweest maar ik begin wel te merken dat ik tijdens conversaties, waar ik vroeger dan het hoge woord zou gevoerd heb, soms gewoon afwezig ben en aan wat anders loop te denken.

Edit: ik realiseer me dat het waarschijnlijk weinig met jouw problemen te maken heeft, waarvoor excuses.

Same here: mijn moeder of de ouders en de broers en zus van m'n vriendin bezoeken en soms eens meegaan met haar als ze afspreekt met iemand is al van sociale interactie die ik heb buiten het werk. En dat is gewoon genoeg voor me. Als ik Tanuki niet had, zou ik waarschijnlijk uitgroeien tot ne kluizenaar.

 

[Avondland]

Same here: mijn moeder of de ouders en de broers en zussen van m'n vriendin bezoeken en soms eens meegaan met haar als ze afspreekt met iemand is al van sociale interactie die ik heb buiten het werk. En dat is gewoon genoeg voor me. Als ik Tanuki niet had, zou ik waarschijnlijk uitgroeien tot ne kluizenaar.

Bij mij is dat een dubbele. Ik haal zowel energie uit sociaal contact maar ook uit alleen zijn. Ik kan perfect drie weken op mijn eentje rondreizen op 10.000 km van hier en me geen enkel moment eenzaam voelen. Maar ik geniet ook wel van een héél goed gesprek in een bruin café en dat is enorm schaars geworden.

 

[Sneeuwstorm]

Ik merk, met ouder worden, dat het mij weinig kan schelen als ik ergens een feestje o.i.d. mis. Maar waar ik wel heel hard van kan genieten is op café met vrienden. Luisteren naar de miserie of zever van een andere met een pint in de hand. Voor één of andere reden plaatst dat mijn eigen problemen in perspectief en krijg ik daar een mentale boost van. Dan ben ik even uit m'n eigen leven en heb ik zoiets van: 'het is overal wel wat'.

Idd, die drang om er "bij te zijn/horen" altijd is toch minder dan vroeger.

Bovendien ga ik niet graag te dikwijls op café, want dan zijn al mijn sportieve trainingen voor niets, dus ik doe dat met mate.

 

[Holocene]

Ik merk, met ouder worden, dat het mij weinig kan schelen als ik ergens een feestje o.i.d. mis.

Hier had ik in het begin (toen mijn dochter werd geboren) immens last van, echt FOMO. Ondertussen kan het mij helemaal niks meer schelen tbh, integendeel.


qua sociaal leven is het bij mij net andersom, ik kom veel meer buiten/zie meer mensen sinds ik papa ben geworden natuurlijk op een andere manier (veel minder in een bruin café). Meer in de namiddag een koffie gaan drinken oid. Ik denk dat wij ieder weekend wel buitenkomen voor een koffie, met vrienden afspreken (die zelf kindjes hebben dus ideale "afleiding" voor de dochter)

voor je het weet is het weer zondagavond en sta je weer voor een volle week. Dat voelt verstikkend aan.

dit vind ik ook wel, de tijd gaat als een hogesnelheidstrein voorbij. Een enge gedachte/eng gevoel.

(34j hier, ik kan het niet loslaten, ik heb écht moeite met "ouder" worden)

 

[kaydoh]

45, doe nog steeds m'n krachttraining/boks, ok 't is geen 4x meer maar 2x/week, maar mag toch eigenlijk echt niet klagen over m'n fysiek.
Wat ik echt mis, zijn mijn reizen, vooral de verre reizen, met een kind van 2 is dat moeilijk.
Gamen mag ik niet over klagen, mijn vriendin geeft me daar genoeg ruimte voor, maar dus eigenlijk kan ik niet teveel klagen.
#tismaarhoeoudgeuvoeltzeker