Bompaization
Active member
Allez gij, nooit gehoord van "goe gerief moet onder een afdak hangen"?
Hoe oud ben jij?
- Onderwerp starter Panda
- Startdatum
Da's toch normaal?
Mensen vertrouwen op technologie zodat ze zaken kunnen vergeten.
Zonder facebook weet ik ook begot niet wie wanneer jarig is, hoor. Ik heb al enkele jaren geen facebook meer, maar ik heb er ondertussen veel in mijn calendar staan. Opnieuw: ik ga volledig op technologie vertrouwen.
Ongeveer hetzelfde gevoel, al heb ik zelf ondertussen wel 3 kinderen en een huis
Green Mamba
Well-known member
Mij zijn ze bij Tiktok/Reels(?) kwijt geraakt. Insta ben ik wel mee. Snapchat is toch al uit de mode? Sowieso niets voor 30ers.
Facebook is dan weel iets voor 40+ denk ik dan
Je kunt die verjaardagen ook gewoon naar je eigen kalender zetten. Spaart je weer een trip naar Facebook.
Birthday Calendar Exporter for Facebook
Import friends birthdays from facebook to your favorite calendar.
chrome.google.com
Bompaization
Active member
Ja want al die 500 facebook vrienden zijn echte vrienden die een gelukkige verjaardag van u verdienen.
Wees eerlijk: kan het iemand nog ene moer schelen als iemand u op facebook gelukkige verjaardag wenst?
Wees eerlijk: kan het iemand nog ene moer schelen als iemand u op facebook gelukkige verjaardag wenst?
Put_met_keren
Active member
Geboren in ‘88, word er in november 33.
Holy shit er zitten hier weldegelijk nog 20ers.
36 hier en moet toegeven als arbeider dat ondertussen al bijna 20j werkt waarvan 14 in ploegen, ik begin het te voelen. Ik moet berekend omgaan met mijn energie.
Grijze haren zijn er ook al effe maar ik groei nog altijd om de 2 jaar ongeveer de volledige samurai coupe uit dus volgens mijn berekeningen zal ik op mijn sexiest zijn mid 40's. Allemaal gepland.
Qua karakter minder nors en meer vergevensgezind. Maar godverdomme ik begin toch een ferm pakske te kunnen zagen ze. Mijn vriendin moet zwaar afleggen tegen mij.
36 hier en moet toegeven als arbeider dat ondertussen al bijna 20j werkt waarvan 14 in ploegen, ik begin het te voelen. Ik moet berekend omgaan met mijn energie.
Grijze haren zijn er ook al effe maar ik groei nog altijd om de 2 jaar ongeveer de volledige samurai coupe uit dus volgens mijn berekeningen zal ik op mijn sexiest zijn mid 40's. Allemaal gepland.
Qua karakter minder nors en meer vergevensgezind. Maar godverdomme ik begin toch een ferm pakske te kunnen zagen ze. Mijn vriendin moet zwaar afleggen tegen mij.
iamhollywood
Well-known member
Haha ge ziet zo welke generatie ooit op 9lives verzeild geraakt is .
Ook van '88. Gelukkig nog een klein jaar alvorens er weer een getal bijkomt (decemberling).
. Ook van '88. Gelukkig nog een klein jaar alvorens er weer een getal bijkomt (decemberling).
Van '88 hier en ik kan niet zeggen dat ik iets mis. Leuk(e) (t)huis, schat van een vrouw en onze 2 kinderen, dat klinkt misschien oud en saai, maar is het eigenlijk echt niet, goeie job, toffe hobby's, ...
Ge moet ook van niks spijt hebben vind ik. Voorspijt besta ni en naspijt komt te laat!
'89 hier, totaal niet tevreden. Veel domme keuzes gemaakt vroeger of het is te zeggen de verkeerde prioriteiten gelegd, continu het gevoel hebben dat er veel meer had ingezeten. En ik sta momenteel ook niet zo ver in het leven als de meeste van mijn leeftijdsgenoten. Dat zijn zaken waar ik vrijwel dagelijks over pieker en wakker van lig.
ThePython
Active member
En wat versta jij onder "ver staan in het leven"?
Ik hoop dat je niet doelt op huisje, tuintje, kindje.
zwarten
Well-known member
Ik kan er zo niet de vinger opleggen feitelijk.
goei vriendin, mooi huis, geen kinderen (bewust), financieel niet onzeker.
wie weet had ik maar stervoetballer of astronaut moeten geworden zijn.
Of wiskundige, particle physics enzo. (maar ik suck in wiskunde)
Ik heb dat ook van die momenten en we schelen maar 4 jaar. Maar heb geleerd dat los te laten.
Ik heb beseft dat ik op elk moment op dat moment de beslissing heb genomen die mij toen het beste leek.
10 jaar later kan dat dan blijken dat ik dat beter niet gedaan heb. Mja dat wist ik 10 jaar eerder natuurlijk niet.
Dat maakt het voor mij makkelijker om los te laten + dan besef ik dat ik in die periode in tussen toch wel vooruitgang heb gemaakt omdat ik tenminste inzie dat ik toen iets verkeerds besloten heb.
En ik nu op dit moment dus beter in staat ben om wel andere beslissingen te nemen.
En ja u vergelijken met anderen is dodelijk. Ik betrap mij daar ook vaak op se. Het oneerlijke voor uzelf is dat ge vaak de beste punten van iemand anders eruit pikt en dan vergelijkt met uzelf.
Dat is natuurlijk niet eerlijk voor uw eigen en helpt ge uzelf niets mee. Enfin, dat is allemaal makkelijk gezegd natuurlijk maar ik probeer mij daar bewust van te worden als ik zo denk.
Avondland
Well-known member
33, bijna 34. Zonder spijt in het leven staan bestaat niet, maar ik ben best content. Vaste job dat ik graag doe, pracht van een dochter in een goede relatie, mooi huis, ... Ik mijmer soms wel over zaken die ik anders had moeten doen. Sommige mensen denken daar liever niet over na en kijken enkel vooruit, maar dat is een vorm van blindstaren.
Nope, hiere nog ene
Allé bon zullen dan maar een wekelijkse BG kienavond organiseren zeker?
Ik word 33. Niet echt spijt ofzo van iets. Misschien nog iets meer van de wereld willen zien alvorens aan kinderen te beginnen, maar dat kan uiteindelijk nog wel als ze iets groter zijn. (den tweede moet zelfs nog geboren worden
)
D
Deleted member 589
Guest
Mentaal of fysiek?
27 jaar, niet meer jong, doch ook nog niet oud. Speciale leeftijd waar veel in de volgende jaren zal gebeuren. Ben benieuwd naar de toekomst.
Vaak ook al gedacht dat ik achterloop op mijn vrienden welke al langer zijn afgestudeerd, werken, huis hebben, hondje, al aan kinderen beginnen denken. Aan de andere kant nog zoveel dromen die ik, samen met de vriendin, nog heb. Over 2 weken alweer een grote stap zetten door uit het ouderlijk huis te verhuizen en samen te gaan wonen. Lang gezocht om ook iets te kopen, maar nu via een ex-medestudent op een perfect appartement (voor ons toch) gelopen.
Raar genoeg, maar vanaf toen ik deze post begon te schrijven en effectief mijn leeftijd uitschrijfde viel er een beetje een last van mijn schouders. Waar maak ik mij soms zo druk over? Ik ben nog jong, er gaat nog zoveel gebeuren en ik heb nog zoveel om naar uit te kijken. In plaats van altijd maar weer naar achter te kijken en te denken aan 'wat als?'. Die momenten zullen er nog steeds zijn hoor, maar hopelijk minder dan hetgeen ik nu heb.
Vaak ook al gedacht dat ik achterloop op mijn vrienden welke al langer zijn afgestudeerd, werken, huis hebben, hondje, al aan kinderen beginnen denken. Aan de andere kant nog zoveel dromen die ik, samen met de vriendin, nog heb. Over 2 weken alweer een grote stap zetten door uit het ouderlijk huis te verhuizen en samen te gaan wonen. Lang gezocht om ook iets te kopen, maar nu via een ex-medestudent op een perfect appartement (voor ons toch) gelopen.
Raar genoeg, maar vanaf toen ik deze post begon te schrijven en effectief mijn leeftijd uitschrijfde viel er een beetje een last van mijn schouders. Waar maak ik mij soms zo druk over? Ik ben nog jong, er gaat nog zoveel gebeuren en ik heb nog zoveel om naar uit te kijken. In plaats van altijd maar weer naar achter te kijken en te denken aan 'wat als?'. Die momenten zullen er nog steeds zijn hoor, maar hopelijk minder dan hetgeen ik nu heb.
Tgoh, sinds het afspringen van mijn relatie enkele maanden geleden ben ik voorlopig terug thuis gaan wonen. En omwille van Corona heb ik momenteel ook geen vast werk meer. Dus in dat opzicht denk ik soms "ja, ik sta nu even ver als toen ik pakweg 18 jaar was".
Terwijl ik toch inderdaad altijd had gedacht op deze leeftijd alles wat meer op orde te hebben. Eigen woonst, relatie, al dan niet met kinderen, vaste job... En nu heb ik eigenlijk geen een van dat.
Mja, ik probeer wel heel het "er niet te veel aan denken" gedeelte, maar uiteindelijk nemen die negatievere gedachten toch steeds weer de bovenhand.
Ik heb een goed leven, en als ik als 34-jarige terugkijk op mijn tijd als twintiger mis ik die onzekerheid toch ook niet echt. Ja, ik had achteraf gezien avontuurlijker moet zijn: op erasmus gaan en gewoon meer vrouwen versieren. Ik denk dat ik dan een "rijker" leven had gehad, in plaats van het nogal routinematig bestaan dat ik had als twintiger van studeren/werken en elk weekend met dezelfde vriendengroep op stap waar de mogelijke koppels al waren gevormd en er nooit een nieuwe persoon bijkwam. Maar anderzijds, dat zat toen gewoon niet in mijn karakter en heeft mij ook gevormd zoals ik nu ben, en daar ben ik wel content mee.
Ik zou daar minder belang aan hechten als ik jou was. Jezelf vergelijken met anderen maakt je vooral ongelukkig, want je vergelijkt jezelf dan altijd met diegenen die in jouw ogen succesvol zijn. Uiteindelijk, grote problemen zoals aanhoudende gezondheidsproblemen daargelaten, denk ik dat het enkel kan meevallen. Je spreekt van "verder" staan, maar uiteindelijk is het geen meetbaar iets hé. Veel mensen die "ver" staan maar diepongelukkig zijn, en velen die van dag tot dag leven en het allemaal perfect zien zitten.
Ik ben daarin redelijk pragmatisch: het is wat het is, het is gelopen hoe het gelopen is. Niemand kan altijd gelukkig zijn (ik zou dat al linken met een mentale handicap), en er komen altijd tegenslagen. Het helpt ook dat ik niet echt een doel voor ogen heb, en eigenlijk nooit heb gehad. Ik heb gestudeerd omdat ik daar geen afkeer van had, en ik heb het geluk gehad dat dit vrij vanzelf ging. Anderzijds, ik denk niet dat ik ongelukkig zou zijn bij de groendienst ofzo. Ik ben jaren single geweest, en zag hier nu ook niet zo hard van af, nu ben ik getrouwd. Ik vermoed dat niemand mij een optimist zal vinden, maar ik neem zaken gewoon zoals ze komen. Wat niet wil zeggen dat ik bij momenten niet in zak en as zit, maar op termijn gaan mijn emoties vrij snel terug naar het basisniveau.
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
