Ze gaat toch moeten leren loslaten maar misschien dat ze dat enkel van iemand anders (onpartijdige en professioneel) zal aanvaarden.
Hoe vaak seks per week (met vaste partner)?
Feignasse
Well-known member
Zelfs met de beste bedoelingen is het sowieso moeilijk om iemands zelfbeeld op dat vlak te veranderen. Een zwangerschap confronteert vrouwen ook vrij abrupt met een ander lichaam, ik kan mij voorstellen dat het niet altijd simpel is om dat te aanvaarden.
Ik vind het persoonlijk vreemd hoe dat fysieke zo'n rol kan spelen in een langdurige relatie. Is dat niet eerder een uiting van andere zaken die niet goed zitten? Het is toch niet omdat iemand wat bijkomt dat die zich "niet verzorgt" en zich moet "herpakken"
Mulan
Well-known member
Hoe ik het lees: "ik loop, ik fiets, ik verzorg mij" = ik neem wél tijd voor mezelf.
En daar ontbreekt het bij mama's met kleine kinderen heel vaak aan.
90% van de keren omdat ze het niet kunnen omdat ze zichzelf dan egoïstisch vinden of omdat ze oprecht geloven dat ze hun kind dan tekort doen.
10% omdat de partner dat - al dan niet bewust - blokkeert genre "doe dat als de kleine slaapt" (en je zelf pompaf bent) of "ppfff... Hoe lang ga je weg zijn? Wat moet ik dan allemaal doen? Ga jij nog terug zijn om....?" Of nog beter: "kan je de kleine niet meenemen?" Waardoor ze de boodschap krijgt dat de vader zwaar gekloot zal worden en ze toch niet kan ontspannen, dus waarom ook maar de poging wagen?
En daar ontbreekt het bij mama's met kleine kinderen heel vaak aan.
90% van de keren omdat ze het niet kunnen omdat ze zichzelf dan egoïstisch vinden of omdat ze oprecht geloven dat ze hun kind dan tekort doen.
10% omdat de partner dat - al dan niet bewust - blokkeert genre "doe dat als de kleine slaapt" (en je zelf pompaf bent) of "ppfff... Hoe lang ga je weg zijn? Wat moet ik dan allemaal doen? Ga jij nog terug zijn om....?" Of nog beter: "kan je de kleine niet meenemen?" Waardoor ze de boodschap krijgt dat de vader zwaar gekloot zal worden en ze toch niet kan ontspannen, dus waarom ook maar de poging wagen?
Dat laatste is toch dikwijls het probleem hoor. Je woordje chanteren is wél sterk overdreven maar stel de seks is nihil, echter je hebt twee kleine kotertjes rondlopen. Je weet (toch als man) dat als je scheidt, je dikke vette alimentatie moet betalen. Sommigen gaan dan roepen en tieren: Allé voor het financiële alleen blijf je toch niet samen? MAAR het is meer dan dat ..
Niet iedereen is ook goed in het versieren van vrouwen en de meeste vrouwen willen ook géén relatie met een nog gehuwde man en zeker géén man die kinderen heeft. Voor iemand die introvert is, niet rijk is en tevens slecht is in vrouwen versieren, kan het dus héél lastig of zelfs onmogelijk zijn om een nieuwe vriendin te vinden. (toch zeker VOOR je scheidt, maar dan kom ik aan het volgende punt hieronder)
De kans is dus bij sommige mannen reëel bij een scheiding, dat ze nog steeds jarenlang non stop 0 keer mogen poepen (wegens gewoon géén vrouw om het ermee te doen). Want ja ook na de scheiding, als je er niet zo goed ik bent en je hebt wat pech, dan vind je niet meteen of gewoon helemaal géén vrouw Daar sta je dan met je ... heu .. piemel ... om het even cru te stellen.
Ik had een hele epistel getypt, maar ik ga het houden op: mooie veralgemeening van de man.
Mulan
Well-known member
@makila
Je weet (toch als man) dat als je scheidt, je dikke vette alimentatie moet betalen
Dit is dus belachelijke bullshit die nergens op slaat.
Meestal trouw je in dezelfde "kringen" en heb je een min of meer gelijklopend inkomen. Partneralimentatie is beperkt tot het aantal jaren getrouwd, als de ander dat zelfs al zou "eisen".
Ik heb probleemloos op papier gezet dat ik niet bij de scheiding, noch in de toekomst, partneralimentatie wil. En ik ben zeker niet de enige hooggeschoolde die niet afhankelijk wil zijn op financieel vlak van iemand waar je zo min mogelijk mee te maken wil hebben. Indien je een laag inkomen hebt, is de stap naar partneralimentatie sneller gezet, dat wel.
En dan heb je nog kinderalimentatie. Doorgaans streeft men naar 50/50 co-ouderschap waarbij ook zelden (veel) alimentatie moet betaald worden.
Dus als je partner weinig verdient én de grootste zorgen voor de kinderen op zich neemt, DAN klopt je stelling.
In geval van het doorsnee BG-publiek gaan er hier heel weinig moeten laten "omdat ze zoveel moeten dokken voor de scheiding".
Voor de gescheiden mensen met kinderen, vind ik het wel interessant om eens na te gaan hoeveel ze moeten betalen!
In mijn geval:
Partneralimentatie betalen: 0
Partneralimentatie ontvangen: 0
Kinderalimentatie betalen: voorlopig 0 door sociale toeslag op het kindergeld komen we daarmee rond. We werken met een kindrekening waar beide toegang toe hebben. In onze EOT staat een 50/50 regeling naar zowel verblijf als bijdrage in de kosten.
Kinderalimentatie ontvangen: 0
Mensen scheiden niet enkel "omdat ze te weinig mogen poepen".
Wel omdat dat de aanleiding kan zijn om ècht te ontdekken dat er zware communicatieproblemen zijn. En dan kan geen partner én geen seks te verkiezen zijn bovenop veel frustraties in een relatie met of zonder seks.
Je weet (toch als man) dat als je scheidt, je dikke vette alimentatie moet betalen
Dit is dus belachelijke bullshit die nergens op slaat.
Meestal trouw je in dezelfde "kringen" en heb je een min of meer gelijklopend inkomen. Partneralimentatie is beperkt tot het aantal jaren getrouwd, als de ander dat zelfs al zou "eisen".
Ik heb probleemloos op papier gezet dat ik niet bij de scheiding, noch in de toekomst, partneralimentatie wil. En ik ben zeker niet de enige hooggeschoolde die niet afhankelijk wil zijn op financieel vlak van iemand waar je zo min mogelijk mee te maken wil hebben. Indien je een laag inkomen hebt, is de stap naar partneralimentatie sneller gezet, dat wel.
En dan heb je nog kinderalimentatie. Doorgaans streeft men naar 50/50 co-ouderschap waarbij ook zelden (veel) alimentatie moet betaald worden.
Dus als je partner weinig verdient én de grootste zorgen voor de kinderen op zich neemt, DAN klopt je stelling.
In geval van het doorsnee BG-publiek gaan er hier heel weinig moeten laten "omdat ze zoveel moeten dokken voor de scheiding".
Voor de gescheiden mensen met kinderen, vind ik het wel interessant om eens na te gaan hoeveel ze moeten betalen!
In mijn geval:
Partneralimentatie betalen: 0
Partneralimentatie ontvangen: 0
Kinderalimentatie betalen: voorlopig 0 door sociale toeslag op het kindergeld komen we daarmee rond. We werken met een kindrekening waar beide toegang toe hebben. In onze EOT staat een 50/50 regeling naar zowel verblijf als bijdrage in de kosten.
Kinderalimentatie ontvangen: 0
Mensen scheiden niet enkel "omdat ze te weinig mogen poepen".
Wel omdat dat de aanleiding kan zijn om ècht te ontdekken dat er zware communicatieproblemen zijn. En dan kan geen partner én geen seks te verkiezen zijn bovenop veel frustraties in een relatie met of zonder seks.
Doen die mannen dan wel genoeg moeite? Ok iedereen is tegenwoordig graag introvert en voor sommige zal dit effectief zo zijn. Maar het begint weldegelijk bij uzelf.
Mulan
Well-known member
Knap, aangezien ik me vooral richt op de beleving van vrouwen en expliciet vermeld dat volgens mij 90% bij haar eigen ligt.
fearofthedark
Member
Malika, bullshit
hier binnen de week ook een regeling op papier laten zetten met de moeder van mijn kind.
ik heb de domicilie van mijn dochter, op papier een 50/50 die niet gegarandeerd kan worden door de ex.
Kinderalimentatie betalen: 100€ (voor beide partijen) + sociale toeslag op het kindergeld. We werken met een kindrekening waar beide toegang toe hebben. In onze EOT staat een 50/50 regeling naar zowel verblijf als bijdrage in de kosten.
Voor de rest wordt er niets betaald of dergelijke.
hier binnen de week ook een regeling op papier laten zetten met de moeder van mijn kind.
ik heb de domicilie van mijn dochter, op papier een 50/50 die niet gegarandeerd kan worden door de ex.
Kinderalimentatie betalen: 100€ (voor beide partijen) + sociale toeslag op het kindergeld. We werken met een kindrekening waar beide toegang toe hebben. In onze EOT staat een 50/50 regeling naar zowel verblijf als bijdrage in de kosten.
Voor de rest wordt er niets betaald of dergelijke.
Ik had dit antwoord verwacht. Je kan véél moeite doen, het begint inderdaad bij jezelf, maar dat je daarna een vrouw gaat hebben is nog steeds niet "altijd" het geval. Bij jou misschien wel, maar de ene heeft er gewoon 100x meer moeite mee dan de andere.
Telkens ik hier in het verleden iets van zag staan in de boekskes of in de media, las ik continue bovenstaande (bulshit), maar ik geef toe 'ik heb mij er niet echt in verdiept' en jij bent de specialist (je bent zelf gescheiden), dus mee akkoord, dan zal het wel bulshit zijn.
Waarschijnlijk een opmerking die bij sommige in het foute keelgat gaat komt maar. Zoek je dan niet fout of heb je dan niet foute/te onrealistische verwachtingen?
Daar kan ik mij deels in vinden. En neen hoor uw post schiet helemaal niet in mijn verkeerd keelgat.
Ik heb echter een zéér pijnlijke relatiebreuk gehad rond mijn 22ste (soms lacht men mij op dit forum hiervoor nog uit - maar dat is natuurlijk ironisch bedoeld hé, dat is al 25 jaar geleden
). Ik was en ben eerlijkheidshalve in realiteit een erg brave kerel (ik zeg dit niet op te stoefen, dat is gewoon zo, op het forum ben ik soms ne pipo maar in het echt word ik eigenlijk NOOIT kwaad en doe ik géén vlieg kwaad). En van mijn 15de (toen ik liefkes begon te krijgen net zoals iedereen) tot mijn 22ste -op 1 uitzondering na (dat meisje meende het wel goed alleen was het gewoon géén perfekte match), waren al mijn vriendinnetjes alleen DE vriendin van mij ... laten we het even cru zeggen: Ik moest ALTIJD 90+% water bij de wijn doen, en hooguit 10-% kwam dan van de andere zijde.Als ik dan toch eens er iets van zei --> Dan werd ik meteen staalhard gedumpt. Ja dat noem ik dan géén liefde sé, als je niet eens erover wil praten of uitpraten, maar je dan steeds meteen gedumpt wordt ..
Swoit op een gegeven moment heb ik zo'n pijnlijke breuk gehad, dat ik dacht: Ik ben nog liever vrijgezel dan dat IK steeds diegene moet zijn die altijd klaar moet staan, terwijl de andere partij weinig tot géén moeite doet. En ergens is dat toch ook terecht niet? Je kan het al raden: Ik heb 7 jaar géén vriendin gehad. Ik wilde gewoon iets 'serieus', anders hoefde het niet voor mij. Ik was nog liever vrijgezel dan dat ik een relatie zou hebben 'gewoon om er één te hebben'.
Niet dat ik géén inspanningen deed hé, of ik mijn best niet deed, maar dan zag ik het weeral aankomen: 'T moet weer van mij komen en dan ging de telefoon figuurlijk gewoon op de haak ... ik wilde zo'n relaties niet meer. (Een relatie van twee weken noem ik trouwens géén relatie)
Uiteindelijk dus wel van straat geraakt hoor, maar ik was dus (plots) wel kieskeuriger vanaf mijn 22ste. En dan heb ik toch 7 jaar lang mogen zoeken hoor. (En ivm die onrealistische verwachtingen, mijn vrouw is verre van perfekt, ze werkt zelfs niet, en dan krijg ik regelmatig de opmerking: Ik zou haar dumpen hoor! MAAR goed dat is een andere discussie ..) Als je EN introvert bent, En slecht in vrouwen versieren EN je ook wat zelfrespekt hebt en je toch een beetje water verwacht bij de wijn (dat hoeft géén 50/50 te zijn hé maar 90/10 toch ook niet?), dan ben je soms toch wel lang vrijgezel.
Het kan ook zijn dat ik pech had. Je moet ook gewoon matchen hé! Zeker als je de relatie serieus wenst te nemen. Maar ik pen gewoon even mijn eigen ervaringen neer.
Opmerking: Eens vrouwen begrepen dat ik wel een lieve, sympathieke kerel was, maar dat ik niet onder de sloef wilde liggen en ik een eigen ruggegraat had, dan hoefde het voor de meeste vrouwen niet. Dan denk ik: Ik ben steeds de verkeerde vrouwen tegengekomen, want natuurlijk zijn er ook héél véél vrouwen die niet zo zijn! Maar zelfs dan: Verliefdheid kan je niet forceren. Je mag een leuke correcte vrouw tegenkomen, ze MOET toch géén relatie met jou aangaan als de klik er niet is ???
Dus ik neem niemand iets kwalijk hoor.Sorry voor de lange post en hopelijk trap ik op géén tenen met deze eerlijke maar erg lange saaie post.
Laatst bewerkt:
Feignasse
Well-known member
Straf dat je die post eruit haalt dan. Op de laatste pagina's staan verschillende berichten waarin mannen een beeld ophangen van zichzelf of anderen als permanent seksueel gefrustreerden die in eerste instantie een relatie hebben omdat dat nu eenmaal de beste garantie is op seks en o wee als het vrouwtje dan niet delivert. Dat doet mij pas
Laatst bewerkt:
Het woord cringen (en kids) doet mij pas 'cringen', wat een vreselijk woord trouwens.
Dat buiten beschouwing gelaten. Ik lees niet elke post (even aandachtig) en ik antwoord nog minder op zaken die te belachelijk zijn, zoals een relatie enkel te hebben voor de seks en een vrouw enkel maar als lustobject te zien. Iets met jezelf niet verlagen tot het niveau van...
Feignasse
Well-known member
Daarin geef ik je zeker gelijk!
Zie en op zo een posts reageer ik graag.
Dat is nog het erge. Je hebt zoveel mannen die het goed menen. Als jonge vrouw zoek je dan een lief. Na lang zoeken vind je dan eindelijk je prins op het witte paard (en je hebt daarvoor véél andere maar wél goeie mannen laten staan).
Achteraf blijkt je man dan een psychopaat te zijn, die je elke dag bij elkaar slaat en vreselijke dingen met je doet als je zijn zin niet geeft.
Als je de lotto wint in pech en je komt net die verkeerde tegen. Dat is toch pure horror dan? Vreselijk vind ik dat. Maak dat als vrouw maar eens mee.
Het is dus een beetje zoals uw posts hier allé. Maar als iedereen die ge ontmoet niet begrijpt wat ge bedoelt of het niet oké vindt dat ge een ruggengraat hebt dan ligt het toch misschien aan hoe ge u uitdrukt of die ruggengraat laat zien?Daar kan ik mij deels in vinden. En neen hoor uw post schiet helemaal niet in mijn verkeerd keelgat.
Ik heb echter een zéér pijnlijke relatiebreuk gehad rond mijn 22ste (soms lacht men mij op dit forum hiervoor nog uit - maar dat is natuurlijk ironisch bedoeld hé, dat is al 25 jaar geleden
Als ik dan toch eens er iets van zei --> Dan werd ik meteen staalhard gedumpt. Ja dat noem ik dan géén liefde sé, als je niet eens erover wil praten of uitpraten, maar je dan steeds meteen gedumpt wordt ..
Swoit op een gegeven moment heb ik zo'n pijnlijke breuk gehad, dat ik dacht: Ik ben nog liever vrijgezel dan dat IK steeds diegene moet zijn die altijd klaar moet staan, terwijl de andere partij weinig tot géén moeite doet. En ergens is dat toch ook terecht niet? Je kan het al raden: Ik heb 7 jaar géén vriendin gehad. Ik wilde gewoon iets 'serieus', anders hoefde het niet voor mij. Ik was nog liever vrijgezel dan dat ik een relatie zou hebben 'gewoon om er één te hebben'.
Niet dat ik géén inspanningen deed hé, of ik mijn best niet deed, maar dan zag ik het weeral aankomen: 'T moet weer van mij komen en dan ging de telefoon figuurlijk gewoon op de haak ... ik wilde zo'n relaties niet meer. (Een relatie van twee weken noem ik trouwens géén relatie)
Uiteindelijk dus wel van straat geraakt hoor, maar ik was dus (plots) wel kieskeuriger vanaf mijn 22ste. En dan heb ik toch 7 jaar lang mogen zoeken hoor. (En ivm die onrealistische verwachtingen, mijn vrouw is verre van perfekt, ze werkt zelfs niet, en dan krijg ik regelmatig de opmerking: Ik zou haar dumpen hoor! MAAR goed dat is een andere discussie ..) Als je EN introvert bent, En slecht in vrouwen versieren EN je ook wat zelfrespekt hebt en je toch een beetje water verwacht bij de wijn (dat hoeft géén 50/50 te zijn hé maar 90/10 toch ook niet?), dan ben je soms toch wel lang vrijgezel.
Het kan ook zijn dat ik pech had. Je moet ook gewoon matchen hé! Zeker als je de relatie serieus wenst te nemen. Maar ik pen gewoon even mijn eigen ervaringen neer.
Opmerking: Eens vrouwen begrepen dat ik wel een lieve, sympathieke kerel was, maar dat ik niet onder de sloef wilde liggen en ik een eigen ruggegraat had, dan hoefde het voor de meeste vrouwen niet. Dan denk ik: Ik ben steeds de verkeerde vrouwen tegengekomen, want natuurlijk zijn er ook héél véél vrouwen die niet zo zijn! Maar zelfs dan: Verliefdheid kan je niet forceren. Je mag een leuke correcte vrouw tegenkomen, ze MOET toch géén relatie met jou aangaan als de klik er niet is ???
Sorry voor de lange post en hopelijk trap ik op géén tenen met deze eerlijke maar erg lange saaie post.
(Alvast een eerste tip: stellingen zoals 'mannen betalen dik alimentatie als ze scheiden' in het rond gooien en dan achteraf al moeten toegeven dat ge er eigenlijk niets van weet maar dat vooral in de boekskes leest, helpt de conversatie niet echt vooruit. Door zo'n dingen draaien de mensen op den duur gewoon nekeer met hun ogen elke keer ge met zo'n bombarderie aan komt draven)
Hehe het is duidelijk dat je mij (en dat geldt voor 99% van de posters hier) niet in het echt kent.Het is dus een beetje zoals uw posts hier allé. Maar als iedereen die ge ontmoet niet begrijpt wat ge bedoelt of het niet oké vindt dat ge een ruggengraat hebt dan ligt het toch misschien aan hoe ge u uitdrukt of die ruggengraat laat zin?
(Alvast een eerste tip: stellingen zoals 'mannen betalen dik alimentatie als ze scheiden' in het rond gooien en dan achteraf al moeten toegeven dat ge er eigenlijk niets van weet maar dat vooral in de boekskes leest, helpt de conversatie niet echt vooruit. Door zo'n dingen draaien de mensen op den duur gewoon nekeer met hun ogen elke keer ge met zo'n bombarderie aan komt draven)
Stel dat wij in het echt zouden afspreken, je weet dat ik véél op beyondgaming zit. Maar je weet niet op voorhand wie ik ben (dus dat ik Makila ben weet je niet). En je moet raden wat mijn nicknaam is. Je kan echter kiezen uit 10 nicknamen en daartussen zit dus mijn nick Makila tussen.
Ik zal echter 100% mijzelf zijn in het echt, dus ik ga NIET faken.
Je zou dan denken dat de kans zéér groot is dat je mij zal herkennen.
Mijzelf kennende, weet ik dat het juist héél moeilijk zal zijn en de kans zeker 50% is dat je mij niet zal herkennen sé.
Maar goed we wijken af. I have said enough
Guazala
Well-known member
Hehe het is duidelijk dat je mij (en dat geldt voor 99% van de posters hier) niet in het echt kent.
Stel dat wij in het echt zouden afspreken, je weet dat ik véél op beyondgaming zit. Maar je weet niet op voorhand wie ik ben (dus dat ik Makila ben weet je niet). En je moet raden wat mijn nicknaam is. Je kan echter kiezen uit 10 nicknamen en daartussen zit dus mijn nick Makila tussen.
Ik zal echter 100% mijzelf zijn in het echt, dus ik ga NIET faken.
Je zou dan denken dat de kans zéér groot is dat je mij zal herkennen.
Mijzelf kennende, weet ik dat het juist héél moeilijk zal zijn en de kans zeker 50% is dat je mij niet zal herkennen sé.
Maar goed we wijken af. I have said enough
Misschien dan wat meer jezelf zijn hier ipv met plattitudes en halve waarheden te gooien? We kunnen er allemaal maar wel bij varen.
