Hoe vaak seks per week (met vaste partner)?

Hoe vaak vrijen jullie gemiddeld per week?

  • 1

    Stemmen: 78 18,1%
  • 2

    Stemmen: 93 21,6%
  • 3

    Stemmen: 43 10,0%
  • 4

    Stemmen: 20 4,6%
  • 5

    Stemmen: 7 1,6%
  • 6

    Stemmen: 5 1,2%
  • 7

    Stemmen: 10 2,3%
  • Meer dan 1 keer per dag

    Stemmen: 5 1,2%
  • Minder dan 1 keer per week

    Stemmen: 142 32,9%
  • Nooit

    Stemmen: 28 6,5%

  • Totaal aantal stemmers
    431
Ik trek ook gewoon eens mijn schouders op en denk dan "Makila is anders geconfigureerd" als ik je wat "in overdrive" zie gaan met berichten. 🤷🏼

Mocht ik denken dat je een asociale klojo bent of weet ik veel wat, had ik niet de moeite genomen om zelf zo een bericht te typen.
Maar bij jou heb ik wél het idee dat het zinvol kan zijn iets uit te leggen. 😉
 
99% van alle posts van jou en anderen in éénder welk topic begrijp ik persoonlijk dus wel.
Voor je mij begint af te schieten - ik vind dat eerder erger / een nadeel voor mijzelf. Dat is gewoon vervelende shit.

Ik heb de indruk. Ik begrijp andere mensen hun post, omdat hun post gewoon erg goed geformuleerd en duidelijk is = logisch dat ik die dan begrijp. :) Ik antwoord daarop en ik begrijp zowiezo mijn eigen post (Ah ja want ik schrijf die zelf :tongue: ).
Maar daar loopt soms iets mis en ik zie het plaatje niet altijd.

Zoals Kaygell onlangs schreef: Neen Makila we begrijpen u echt nooit! (dat is een klein beetje overdreven maar ze maakte hier wel een duidelijk punt.
Kaygell is een manneke :unsure:
 
Nog 1 ding, wilt iedereen aub stoppen met een zin zogenaamd wazig te plaatsen als een soort van spoiler, jullie weten dat we erop gaan klikken want als ik mijn bril niet op heb zie ik alles 2x dubbel wazig. Alvast bedankt.
Inderdaad, stel u voor dat er een vies filmpje onder die blur zit.
 
Veeeeeel te weinig seks hier.
Kan me laatste keer zelf niet echt herinneren.
Ale wel herinneren maar weet niet meer wanneer juist….

Maar heeft dan met verschillende factoren te maken die aan ons beiden te wijten zijn…
Zouden er beiden graag verandering in zien maar lukt momenteel niet echt…

Als het er dan toch van komt is het wel altijd direct de moeite 😁

Maar we blijven wel hoopvol naar de toekomst.
Zolang we er over kunnen praten en beseffen waarom het momenteel minder is ben ik content.
 
Je kan zelf veel proberen en ondernemen, maar op het einde van de rit is zij het die de knop moet kunnen omdraaien.
Ik snap vele reacties hier van "doe dit eens" of "probeer dat eens", maar staar je daar niet op blind. Moeite moet van beide kanten komen en jezelf ongelukkig maken/wegcijferen is niet de oplossing.
Daarnaast is elke relatie anders, dus tips van ons op dat vlak, ook dus hetgeen ik hier nu zeg, zijn vaak voor de ene relatie hanteerbaar, maar voor de andere weer niet.

Zie je het zelf nog goedkomen of zie je jezelf nog 2 jaar zo verder gaan?
Op het laatste absoluut niet nee.
Wil mezelf niet goed praten maar vind het nog altijd even straf dat ze wist dat het niet ideaal goed was en dat ze ook niet wist wat ermee doen, dat ze dan ook de struivogelpolitiek hanteert, maar ze is wel de veel vlottere prater van ons 2. 'tging wel beteren' zegt ze dan.
Ik vraag mij af of gedrag en een patroon na 12 jaar samen wel uberhaupt bij te sturen is met therapeuten en welke externe personen nog allemaal.
Dat ik eens naar een psycholoog of geen idee wie moet om mijn gevoelens te leren uiten al pratend ipv op te schrijven / vroeger moet leren uiten, dat weet ik ook.

Onderstaande is wel het belangrijkste (y) In mijn geval ontbrak dat van beide kanten door ikhebgeenideewaarom.
Maar we blijven wel hoopvol naar de toekomst.
Zolang we er over kunnen praten en beseffen waarom het momenteel minder is ben ik content.
 
Kan toch ook een manier zijn om duidelijk te maken dat het je echt hoog zit.
Schrijf het van je af in een brief aan haar?
Nee bedoel het anders, dat bij problemen of als ik het moeilijk heb ivm gevoelens dat ik ze moeilijk verbaal kan uiten maar wel relatief vlot kan uitschrijven ... Het zit mij hoog maar we hebben beide het verkeerd aangepakt.
 
Ik trek ook gewoon eens mijn schouders op en denk dan "Makila is anders geconfigureerd" als ik je wat "in overdrive" zie gaan met berichten. 🤷🏼

Mocht ik denken dat je een asociale klojo bent of weet ik veel wat, had ik niet de moeite genomen om zelf zo een bericht te typen.
Zijn er echt mensen die denken dat ik in het echte leven, asociaal ben? Ik schrik er héél hard van dat je dit post. :shutup:

Ik ben van nature wel een beetje introvert en ik heb even tijd nodig om opgewarmd te geraken (dus als je in het echt leven, na 5 minuten bij een koffietje al een oordeel velt over mij, dan stopt het gewoon en helaas is de eerste indruk wel belangrijk maar goed ;)), maar eens ik opgewarmd ben, kan ik echt wel vlotjes meepraten sé.

Ik heb wél gewoon wat moeite om een gesprek te starten als het over privézaken gaat, als ik de andere persoon niet ken. Dan heb ik zoiets van: Gosh met wat moet ik beginnen? Op de werkvloer ben ik vrij sociaal, toch een beetje extravert (dat heb ik mijzelf aangeleerd) en praat ik gewoon mee met den hoop.

Dus introvert? Een beetje wel ja. Dat klopt. Maar asociaal ??? Ik weet niet altijd, wat anderen in het echte leven over mij echt denken, maar als ik er zelf een cijfer moet opplakken? Ik ben echt letterlijk 0% asociaal.
 
@makila: ge denkt te ver door. Er staat dat ze denkt dat ge dat niet zijt. Asociale klojo is gewoon een voorbeeld van "iemand waar ze niet op zou reageren". Dat impliceert niet dat iemand anders dat van u denkt (maar het kan, wie weet).
Asociale klojo en introvert zijn heeft ook niet veel mee elkaar te maken.
 
@makila: ge denkt te ver door. Er staat dat ze denkt dat ge dat niet zijt.
Good point. (Dat vetgedrukt). Ik heb het weldegelijk correct gelezen hoor. Maar als ik dan dat woordje asociaal zie staan dan reageer ik daarop. Misschien moet ik gewoon eens stoppen met te ver doordenken, want ik heb inderdaad soms wel die neiging om dat te doen.
 
Klein autistisch trekje @makila ?
Toen ik nog erg jong was dacht de leraar en medeleerlingen dat ik autistisch was. Ik ben toen getest geweest door mijn ouders en daaruit kwam eigenlijk uit -als conclusie- dat ik géén autism heb.

Maar zo'n test is natuurlijk nooit 100% sluitend. Als je maar héél licht autistisch bent, dan is dat -op volwassen leeftijd- niet gemakkelijk detecteerbaar (meer) in het echte leven (op dit forum valt dit dan wel meer op hé). Omdat ik mij natuurlijk aangepast heb aan de wereld hé, door alle opgedane ervaring.

Dus ja ik heb zeker lichte autistische trekjes, dat geef ik ook wel toe.
 
Dat gevoel van "daar herken ik wat ASS in" is wat ik geformuleerd heb als "anders geconfigureerd". 😇

Ik heb me enkele maanden geleden ook laten testen en ik scoor enkel op 1 as "afwijkend" (ik heb het lastig met plotse veranderingen) en daarin kan ik zeker ook efkes kortsluiten soms. Maar ook geen diagnose omdat ik op veel te veel andere vlakken perfect normaal scoor. 🤷🏼
Gelukkig maar! 😇
 
Toen ik nog erg jong was dacht de leraar en medeleerlingen dat ik autistisch was. Ik ben toen getest geweest door mijn ouders en daaruit kwam eigenlijk uit -als conclusie- dat ik géén autism heb.

Maar zo'n test is natuurlijk nooit 100% sluitend. Als je maar héél licht autistisch bent, dan is dat -op volwassen leeftijd- niet gemakkelijk detecteerbaar (meer) in het echte leven (op dit forum valt dit dan wel meer op hé). Omdat ik mij natuurlijk aangepast heb aan de wereld hé, door alle opgedane ervaring.

Dus ja ik heb zeker lichte autistische trekjes, dat geef ik ook wel toe.
Ik vind het verbazend dat wat.. 30-35 jaar geleden (?) in de pre-"overal internet tijd" kleine kinderen een idee hadden wat autisme was.
 
Ik vind het verbazend dat wat.. 30-35 jaar geleden (?) in de pre-"overal internet tijd" kleine kinderen een idee hadden wat autisme was.
Hehe je maakt nu toch ook exact de fout die ik soms maak. Je denkt er nu 'iets' te veel bij na en je leest het nu weer iets te letterlijk. :)

Wat ik hierboven post, is natuurlijk wat mijn ouders zeiden tegen mij hé. Ik was denk ik 6 jaar? Dus ik weet ook niet exact wat de medeleerlingen (correcte kleine kindjes) echt van mij gezegd hebben. :tongue:

Dus ze zullen eerder iets gezegd hebben in de aard van: De Makila dat is gene normale hé.

Ik herinner -raar maar waar- nog wel het gesprek met de psycholoog omdat ik schrik had van die mens. Allé het gesprek zelf niet, maar ik zie die mens nog steeds voor mij. Ik had daar echt schrik van, als kind was dat een angstaanjagende persoon. :rofl:
 
Laatst bewerkt:
Hoe ik het lees: "ik loop, ik fiets, ik verzorg mij" = ik neem wél tijd voor mezelf.

En daar ontbreekt het bij mama's met kleine kinderen heel vaak aan.
90% van de keren omdat ze het niet kunnen omdat ze zichzelf dan egoïstisch vinden of omdat ze oprecht geloven dat ze hun kind dan tekort doen.
10% omdat de partner dat - al dan niet bewust - blokkeert genre "doe dat als de kleine slaapt" (en je zelf pompaf bent) of "ppfff... Hoe lang ga je weg zijn? Wat moet ik dan allemaal doen? Ga jij nog terug zijn om....?" Of nog beter: "kan je de kleine niet meenemen?" Waardoor ze de boodschap krijgt dat de vader zwaar gekloot zal worden en ze toch niet kan ontspannen, dus waarom ook maar de poging wagen?
Hoe geraak je daar dan uit?
 
Hoe geraak je daar dan uit?
Uit die 90% bedoel je?
Door op te bouwen. Kleine achterlaten bij de papa wanneer je gewoon eens naar de supermarkt gaat, kleine eens bij de grootouders achter laten terwijl je boodschappen gaat doen of gaat werken, ...
Ik ben op weekend alleen vertrokken met de boodschap dat de kleren klaar lagen in pakketjes, de koelkast per dag ingedeeld was, ik in geval van nood telefonisch beschikbaar was en de grootouders maar op 3km woonden.
Maar het heeft veel gekost eer ik zo ver geraakt ben 🤣.
Ik ging wel bij de psycholoog die er zelf op bleef hameren dat ik de papa zijn zelfvertrouwen OOK niet kon laten opbouwen als ik alles per se zelf wou blijven doen. Dat hij als vader ook maar de boodschap kreeg dan dat hij (bijna) niets kon. En dat heeft wel geholpen om idd de reflex te maken dat ze er heus niet van dood ging vallen. 😉 Maar hij had er zelf ook steeds minder vertrouwen in want alles ging natuurlijk bij mij en moeizaam voor hem. Hij is letterlijk een kwartier bezig geweest de eerste keer om een body aan te krijgen. Reflex: overnemen! Hij kan het niet! Hij martelt haar!
Realiteit: laat het hem zelf uitzoeken en hij zal er steeds vlotter in worden, als ze begint te huilen zal hij wel stoppen maar voorlopig redden ze het ècht wel!
 
Laatst bewerkt:

Vergelijkbare onderwerpen

Terug
Bovenaan