Al jaren een fan. En da's bij mij vooral ooit begonnen met de verfilming van Fear & Loathing in Las Vegas. Later ook het boek opgepikt en da's inderdaad een favoriet geworden.
Een ander boek(je) van hem dat voor mij het dichtst aanleunt bij die stijl is
The Curse of Lono. 't Is minder fictief ('t zijn effectief eigen ervaringen itt die van z'n alter ego Raoul Duke) maar op z'n minst even wacky en humoristisch geschreven. Hij gaat op opdracht/vakantie naar Hawaii, samen met z'n illustrator en vriend Ralph Steadman. En er gebeurt wat shit
Daarbij staan er deze keer ook echte foto's in het boek van deze 'reis'.
Edit: Vooral tekeningen van Steadman, maar 1 foto. Remembered that wrong.
Zijn 2de bekendste boek is mogelijks
Hell's Angels. Ook non-fictie in pure Gonzo stijl (z'n eerste novel in die vorm). Ik heb helemaal niets met Hell's Angels, maar toch was dit een interessante en leuke read.
Moeilijker vond ik
Fear & Loathing on the Campaign trail '72, waar hij op een unieke wijze verslag doet van de voorverkiezingen van de democraten. Moeilijker omdat het soms, voor mij alleszins, heel technisch kon worden. Thompson was politiek geëngageerd en in dit boek merk je wel dat hij dit écht belangrijk vond. Z'n Gonzo stijl zit er zeker weer in. Hij wordt imo het grappigst wanneer hij z'n haat tegenover Nixon niet kan verbergen. Heel informatief en op piekmomenten extreem entertainend, maar voor mij werd het soms te politiek-technisch. 't Is een serieus pluspunt als je een ruime interesse hebt in Amerikaanse verkiezingen of het Nixon tijdperk (nasleep van 60's en Vietnam oorlog in volle gang).
Voor een mooie verzameling van verschillende van z'n schrijfsels is er
The Great Shark Hunt. Met vooral werken die hij schreef voor bijvoorbeeld Rolling Stone, NYT, Playboy. Met heel wat politieke stukken, maar ook weer Fear & Loathing-achtige gebeurtenissen.
't Is wel eerder een boek om af en toe eens een stuk uit te lezen ipv front to back. Die fout heb ik wel gemaakt en dan kan het een drag worden.
Nog een leuk boekje dat verfilmd is geweest (ook met Johnny Depp) is
The Rum Diary. Zeker niets hoogstaands maar het is weer zo'n mix van fictie met non-fictie. Het hoofdpersonage (Paul Kemp) is fictief, maar is gebaseerd op z'n eigen ervaringen van wanneer hij in de 50's van New York naar San Juan trekt om te schrijven voor een kleine (falende) sportkrant. Met veel alcoholmisbruik en rare situaties als gevolg
Het plot op zich is minder interessant, maar zoals vaak is het weer een leuke beschrijving van een bepaalde tijdsgeest.
Dat zijn mijn ervaringen tot hier toe qua boeken van hem. Ik zou er nog eens iets anders van moeten lezen, 't is weer ff geleden.
Ik kan ook aanraden enkele van z'n interviews te checken op YouTube. Dat ging echt nooit zoals de hosts voor ogen hadden denk ik, lol. Bizarre en interessante figuur met ook een troubled mind. De manier waarop hij aan z'n eind is gekomen en de begrafenis erna zijn ook uniek te noemen.
