die after credits scene waarin ze onheilspellend inzoemen op dat graf van conquest waarna er op een windvlaag na uiteindelijk niets gebeurd. Heerlijk hoe deze reeks met zichzelf en invincibility in invincible kan lachen. Strijk mee gegaan.
Echt hoe karakters in deze reeks worden opgebouwd, chapeau. Hoe Oliver en Nolan hun band herstellen als Mark daar buiten strijd is, zelfs de viltrumites beginnen zowaar een "menselijker" gezicht te krijgen. Moeilijk om echt sympathie voor te voelen maar nu hun gestoorde geschiedenis werd uitgediept begrijp je ze wel beter. Debbie die zich de ruimte in smijt voor Oliver, Cecil en Donald hadden niet veel screentime dit seizoen maar dat zijn ook echt al wel 2 bazen geworden en hun bekommernis om Mark als hij daar op hun bank eindigt was aandoenlijk.

Samen met hen mis ik robot en monster girl. Wordt weer uitkijken naar dat volgende seizoen.
Die penultimate episode was weer één die letterlijk explodeerde in over the top ultraviolence wat ook weer smullen was maar dan heb je ook nog die fantastische laatste aflevering waarvan het contrast met die ervoor niet groter kan zijn. Mark die worstelt met een heel complexe mix van emoties; crushende verantwoordelijkheid, schuldgevoelens, machteloosheid en wanhoop en dit alles onder druk van PTSD geinduceerde angstaanvallen en daar kwam dan nog eens dat hartverscheurende gesprek met Eve bovenop. Wat een balancing act! En ze geraken er glansvol mee weg. Jolly good show lads!