Een paar jaar terug op vakantie in Canada. We gingen de wandeling naar de Stawamus Chief doen. We hadden ons niet echt goed ingelezen over het type wandeling, en de regen viel echt met bakken uit de lucht. Maar we waren nu eenmaal daar, en het plan ging door.
De wandeling begon vrij rustig, tot we aan de Stawamus (een grote granieten rots/berg) zelf kwamen. Daar zagen we dat we via een laddertje een stuk naar boven moesten klauteren. Dat komt wel vaker voor op wandelingen, dus het schrok ons niet echt af, ondanks het gure weer.
Nadien begon er een hels hindernisparcours op de berg, jezelf vasthouden aan kettingen om zo omhoog te kruipen, langs een smalle richel balanceren, nog meer trappen, en dan een stukje waar je via een ketting naar een hoger gelegen stuk moest slingeren. Op een prachtige zomerdag zal dat allemaal nog wel te doen zijn, maar op de plensdag die wij hadden uitgekozen, was de graniet echt spekglad, en bij dat laatste stuk schoof ik een heel stuk naar beneden. Puur op adrenaline bleef ik de ketting vastgrijpen, en kon ik mezelf als een bovenmenselijke powerhouse terug naar boven hijsen.
Het hindernisparcours maar net gehaald, en eens boven zou je verwachten dat we een zucht van opluchting zouden slaken. Maar niets was minder waar. We stonden bovenop onze gladde granieten vriend, en door het gure weer was die volledig in een dik pak mist gehuld, en hoe verder we gingen, hoe dichter de mist werd. Als ik m'n arm op een gegeven moment vooruitstak, was m'n hand nog amper zichtbaar. Op de top zelf was ook geen duidelijk pad uitgestippeld, maar af en toe waren er kleine vlaggetjes in de grond genageld, die voor ons helaas vaak onzichtbaar waren. Dat was echt zoeken, en ploeteren, en proberen nergens naar beneden te schuiven of ergens tussen te vallen.
Heel vreemd gevoel ook, in't begin waren we echt vrij hard in paniek, maar toen we goed en wel in de shit zaten, moesten we om één of andere reden kei hard met de situatie lachen. Ook al hadden we op bepaalde momenten echt schrik voor ons leven. Nu eind goed al goed, we zijn er toch ergens af geraakt na meer dan een uur op de top rond te ploeteren, niet op het juiste pad, maar daar zijn we uiteindelijk ook wel terug op geraakt. Teruggaan was geen optie, het moeilijk parcours in de omgekeerde richting doen had ook niet goed gekomen.
Hieronder enkele sfeerbeelden. Ik heb wel echt spijt dat er geen foto's van het ergste stuk in het dikste pak mist zijn, maar daar hadden we toen natuurlijk geen zin in.
The way up:
Gorrila's in the mist
Dieper in de miserie
Looks like we made it (niet de juiste pad, maar we komen er wel)
Hier nog eentje gewoon van't internet, om het wat in perspectief te plaatsen
Hoewel die ijzeren dingen in de buizen van een binnenspeeltuin van de McDonald kunnen er ook goed van 
Maar ja pijnlijk was het wel.
Bleh mensen kunnen echt wreed zijn. Ik had dus al op voorhand géén enkele kans om te slagen voor dat vak. Echt absurd. Zoiets vergeet je dus nooit.
.
