Maar er ìs geen afschriksignaal, hè. Dat werkt niet. In staten met de doodstraf wordt niet minder gemoord. In landen met langere straffen, wordt niet minder misdaad gepleegd. Dus waarom zouden we langere straffen eisen, als ze op geen enkel vlak werken?

Jij haalt nu de loutering voor het slachtoffer aan. 10 jaar of 40 jaar maakt daarin ook geen verschil, het zal nooit lang genoeg zijn en het slachtoffer is nooit meer zoals voorheen. Niet na 1 jaar en niet na 100 jaar.
De reden staat eigenlijk al in mijn vorige post, waarin ik ook zeg dat het niet uitmaakt of het afschrikkingseffect al dan niet werkt (ik denk ook van niet trouwens).

Er moet voor sommige zware daden een serieuze straf zijn, zodat de maatschappij niet verbitterd geraakt en jouw rehabilitatievisie blijft steunen voor de andere misdrijven.
Je kan niet puur teren op rationele argumenten als beleidsmaker, het subjectieve rechtvaardigheidsgevoel van het slachtoffer en de samenleving is ook belangrijk.
 
Maar er ìs geen afschriksignaal, hè. Dat werkt niet. In staten met de doodstraf wordt niet minder gemoord. In landen met langere straffen, wordt niet minder misdaad gepleegd. Dus waarom zouden we langere straffen eisen, als ze op geen enkel vlak werken?

Jij haalt nu de loutering voor het slachtoffer aan. 10 jaar of 40 jaar maakt daarin ook geen verschil, het zal nooit lang genoeg zijn en het slachtoffer is nooit meer zoals voorheen. Niet na 1 jaar en niet na 100 jaar.
Los van de loutering is er ook het gevoel van rechtvaardigheid. Als maatschappij maken we een soort van deal met de slachtoffers: Zij mogen het recht niet in eigen handen nemen maar de maatschappij belooft energie en tijd te steken in het opsporen en straffen van de daders. De maatschappij doet dat uiteraard ook (en misschien vooral) met het oog op het vermijden van toekomstige misdaad maar ook voor een misdaad waar er geen enkele kans op recidive is en waar we weten dat er van de eventuele bestraffing geen enkel afschrikkingseffect uitgaat gaan we nog steeds de daders proberen te straffen, en ik denk dat iedereen ergens wel aanvoelt dat dat ook zo moet, zelfs zonder tastbare voordelen voor de maatschappij.
 
Oh hoera, een discussie over celstraffen en strafmaat.

Ik vraag mij af aan welke spannende nieuwe inzichten ik mij kan verwachten die nog geen vijfendertig keer ontkracht zijn geweest in één van de talloze legacy-topics. Het "celstraffen moeten strenger zodat ze afschrikken"-riedeltje is alvast gepasseerd zie ik.
 
Net wel, zo moet dader opdraaien voor zijn straf en zo geef je het signaal dat misdaden niet getolereerd worden in een maatschappij. De kans op reoffending is één van de factoren waarmee rekening gehouden moet worden, niet de enige. Dat er een toepasselijke straf wordt uitgezeten is minstens zo belangrijk.
Een afschriksignaal krijg je (zoals hierboven al is gesteld) enkel als je de pakkans bij een bepaalde misdaad verhoogt, niet bij het verlengen of verzwaren van straffen.


Ik heb er geen problemen mee dat mensen ijveren voor langere celstraffen (al is het ondertussen wel een van de meest afgezaagde populistische liedjes) maar wees dan eerlijk in je argumentatie.
 
De reden staat eigenlijk al in mijn vorige post, waarin ik ook zeg dat het niet uitmaakt of het afschrikkingseffect al dan niet werkt (ik denk ook van niet trouwens).

Er moet voor sommige zware daden een serieuze straf zijn, zodat de maatschappij niet verbitterd geraakt en jouw rehabilitatievisie blijft steunen voor de andere misdrijven.
Je kan niet puur teren op rationele argumenten als beleidsmaker, het subjectieve rechtvaardigheidsgevoel van het slachtoffer en de samenleving is ook belangrijk.
Ah, maar daar ben ik het helemaal mee eens, hè. Ik had je eerste zin anders gelezen, en dacht dat je bedoelde dat er nog andere afschrikkingseffecten die wel zouden werken. Maar daar kan ik me volledig in vinden, dat de puur rationele elementen niet de enige zijn die meetellen. Al zou ik er wel voor pleiten om meer belang te hechten aan de maatregelen die echt werken, dan aan maatregelen die dienen voor perceptie of zo. Dat rechtvaardigheidsgevoel is zeker ook belangrijk en niet 0. Waar ik eigenlijk tegen reageerde is, dat Straddle het voordoet alsof het het enige is wat telt. Of beter gezegd alsof langere straffen beiden zouden bewerkstelligen: Het rationele en dat rechtvaardigheidsgevoel. Dat klopt dus niet.
 
Mooi interview op radio 1 deze morgen met prof Jeugdcriminologie van de VUB. Ging specifieker over de case van de minderjarige daders van Beveren.
Opsluiting is geen oplossing, maar de programma's werken ook niet.
Op de vraag : wat is de oplossing om dit te voorkomen? Kon ze geen antwoord op geven. Evenmin had ze een antwoord op de vraag wat er dan moet gebeuren met de daders.

Dus zuchten we eens, veroordelen we sterk, etc... Maar de problematiek blijft.

Mijn bezorgdheid: als het gedrag corrigeren niet werkt, hoe bescherm je dan de maatschappij van zo'n gespuis?
Verbannen, opsluiting, wachten tot ze een zwaar genoeg feit plegen zodat ze wél levenslang (*kuch*) binnenmoeten, ...?
 
Mooi interview op radio 1 deze morgen met prof Jeugdcriminologie van de VUB. Ging specifieker over de case van de minderjarige daders van Beveren.
Opsluiting is geen oplossing, maar de programma's werken ook niet.
Op de vraag : wat is de oplossing om dit te voorkomen? Kon ze geen antwoord op geven.

Dus zuchten we eens, veroordelen we sterk, etc... Maar de problematiek blijft.
Permanent verwijderen uit de maatschappij.
 
Mooi interview op radio 1 deze morgen met prof Jeugdcriminologie van de VUB.
Opsluiting is geen oplossing, maar de programma's werken ook niet.
Op de vraag : wat is de oplossing om dit te voorkomen? Kon ze geen antwoord op geven.

Dus zuchten we eens, veroordelen we sterk, etc... Maar de problematiek blijft.
Voor jeugdmisdrijven is het probleem echt enorm groot in België. Er zijn absurd weinig plaatsen en ze mogen niet naar de gewone gevangenis, waardoor zelfs gasten die al 10 keer iets mispeuterd hebben gewoon vrij blijven rondlopen. Die lachen politie en justitie gewoon uit bij een zoveelste zinloze arrestatie.
 
Permanent verwijderen uit de maatschappij.
Allee, nu gaan we al alle minderjarigen in de vergeetput gooien. Want we weten niet meteen een oplossing die 100% zeker gaat werken.
Je gaat niet veel mensen overhouden in je totalitaire maatschappij, hoor. Iedereen die ooit iets misdoet is een kanker, en die moeten we wegsnijden. Lijkt me een onhoudbare positie.
 
Je gaat niet veel mensen overhouden in je totalitaire maatschappij, hoor.
zoals steeds: kwaliteit > kwantiteit Loser.

Als ge zoals deze naamgenoten van u, al een strafblad hebt van hier tot in Marrakesh voor uw 18, dan past ge niet in deze maatschappij.
Met al uw maatregeltjes en bepampering redt ge nog niet 1/10 van die mannen.
Wil je deel uitmaken van deze maatschappij, dan volg je de regels. En je kan al eens een paar misstappen begaan.
Als er daarna, met al de hulp die je krijgt, geen belletje gaat rinkelen... Dan ben je niets anders dan een kanker. En net zoals kanker verspreidt dat zich, zaait zich dat uit en verziekt heel het maatschappelijk weefsel.
 
Allee, nu gaan we al alle minderjarigen in de vergeetput gooien. Want we weten niet meteen een oplossing die 100% zeker gaat werken.
Je gaat niet veel mensen overhouden in je totalitaire maatschappij, hoor. Iedereen die ooit iets misdoet is een kanker, en die moeten we wegsnijden. Lijkt me een onhoudbare positie.

Uitvergroten & op flessen trekken hoeft niet.
De essentie gaat over recidive , herhaaldelijke & zware criminaliteit.

Als er geen oplossing is, zomaar terug vrijlaten in de maatschappij is toch ook geen optie?
De daders hebben een keuze gemaakt om in de criminaliteit te stappen (en ja deze wordt soms gevormd door externe factoren zoals armoede, huiselijk geweld , etc). Maar die keuze ligt nog steeds bij hen.
De maatschappij heeft geen keuze en moet ondergaan als zo'n dader beslist van nog eens iets uit te spoken.
Maatschappij staat hier in een ondergeschikte positie, is kwetsbaar (in dit geval) en dient beschermd te worden.
 
Maar er ìs geen afschriksignaal, hè. Dat werkt niet. In staten met de doodstraf wordt niet minder gemoord. In landen met langere straffen, wordt niet minder misdaad gepleegd. Dus waarom zouden we langere straffen eisen, als ze op geen enkel vlak werken?

Jij haalt nu de loutering voor het slachtoffer aan. 10 jaar of 40 jaar maakt daarin ook geen verschil, het zal nooit lang genoeg zijn en het slachtoffer is nooit meer zoals voorheen. Niet na 1 jaar en niet na 100 jaar.
Omdat je draagkracht nodig hebt bij de bevolking?

Noorwegen heeft ook veel andere factoren die dit kan dragen ( strengere migratie, minder armoede, meer vertrouwen in de overheid, middelen,...)

Je kan zoiets enkel invoeren als iedereen er vertrouwen in heeft.
 
zoals steeds: kwaliteit > kwantiteit Loser.

Als ge zoals deze naamgenoten van u, al een strafblad hebt van hier tot in Marrakesh voor uw 18, dan past ge niet in deze maatschappij.
Met al uw maatregeltjes en bepampering redt ge nog niet 1/10 van die mannen.
Wil je deel uitmaken van deze maatschappij, dan volg je de regels. En je kan al eens een paar misstappen begaan.
Als er daarna, met al de hulp die je krijgt, geen belletje gaat rinkelen... Dan ben je niets anders dan een kanker. En net zoals kanker verspreidt dat zich, zaait zich dat uit en verziekt heel het maatschappelijk weefsel.
En wie gaat er in jouw totalitaire maatschappij beslissen welke minderjarige er precies een kanker is en 80 jaar in de gevangenis moet rotten tot hij sterft? Zonder daarbij te luisteren naar de context van waarom ze op dat pad raken en hoe ze daar misschien af raken, want dat kan natuurlijk niet meer.

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ze allemaal een kanker zijn tot iemand dat niet is in jouw hoofd, en dat dat op niet veel meer gestoeld is dan puur buikgevoel. Met de levenslange straf op allerlei zaken die jij persoonlijk erg genoeg vindt, maar zonder objectieve reden waarom. Niet bepaald de rechtsstaat waarin ik zou willen leven.

Uitvergroten & op flessen trekken hoeft niet.
De essentie gaat over recidive , herhaaldelijke & zware criminaliteit.

Als er geen oplossing is, zomaar terug vrijlaten in de maatschappij is toch ook geen optie?
De daders hebben een keuze gemaakt om in de criminaliteit te stappen (en ja deze wordt soms gevormd door externe factoren zoals armoede, huiselijk geweld , etc). Maar die keuze ligt nog steeds bij hen.
De maatschappij heeft geen keuze en moet ondergaan als zo'n dader beslist van nog eens iets uit te spoken.
Maatschappij staat hier in een ondergeschikte positie, is kwetsbaar (in dit geval) en dient beschermd te worden.
Maar dat is niet op flessen trekken, dat is letterlijk wat Mini zegt: Permanent verwijderen uit de maatschappij van minderjarigen die een moord hebben gepleegd. Ga dan bij hem zeggen dat hij het op flessen trekt, hè!

Als er geen oplossing is, is zomaar terug vrijlaten in de maatschappij uiteraard geen optie. Maar ik vermoed ook dat het niet de conclusie was van je interview, of van die prof Jeugdcriminologie, dat de beste oplossing is ze gewoon vrijlaten? Nee, de beste oplossing die we nu hebben, is geen 100% oplossing. En erger nog, de uitvoering van die beste oplossing (die al niet ideaal is), verloopt met grote problemen.

En natuurlijk hebben de daders de keuze gemaakt om in de criminaliteit te stappen, zoals jij zegt. Dus daar moeten ze voor gestraft worden, en de maatschappij moet beschermd worden. Je doet alsof ik pleit om ze hiervoor gewoon vrij te laten? Dat is belachelijk, want dat zeg ik nergens. Mini wil minderjarigen levenslang opsluiten omdat ze een kanker zijn. Er zit daar nog wel een grijs gebied tussen, hè.
 
Ik vond dat jij deed uitschijnen alsof Mini schreef dat voor een snoepje stelen in de winkel, iemand de vergeetput in moest.
Soit, doet er niet toe, verder op de inhoud.

Dat grijs gebied nu, zorgt voor een gevoel van straffeloosheid bij het slachtoffer (maatschappij if you will).
En ja, ze worden eerder vrijgelaten dan dat ze vastgehouden worden wegens gebrek aan goede oplossing.
Of voorwaardelijke straffen, wat eigenlijk geen straffen zijn, want je wordt 'verplicht' je aan de regels te houden, wat je anders ook zou moeten doen ...
 
En wie gaat er in jouw totalitaire maatschappij beslissen welke minderjarige er precies een kanker is en 80 jaar in de gevangenis moet rotten tot hij sterft? Zonder daarbij te luisteren naar de context van waarom ze op dat pad raken en hoe ze daar misschien af raken, want dat kan natuurlijk niet meer.
Daar hebben we toch rechters voor, of niet?
Zo moeilijk is dat niet hoor. Je trekt als maatschappij een line in the sand. Ga je erover, maak je geen deel meer uit van de maatschappij.
En ik pleit nergens voor meteen mensen in de put te gooien he.
Herhaaldelijk recidivisme en zware criminaliteit, na enkele herpakkingskansen moet je besluiten dat deze persoon niet te redden valt

Ipv zoals nu mensen letterlijk 100den kansen te geven.
 
Dat interview, voor de geinteresseerden, kan je hier herbeluisteren
 
Ik vond dat jij deed uitschijnen alsof Mini schreef dat voor een snoepje stelen in de winkel, iemand de vergeetput in moest.
Soit, doet er niet toe, verder op de inhoud.

Dat grijs gebied nu, zorgt voor een gevoel van straffeloosheid bij het slachtoffer (maatschappij if you will).
En ja, ze worden eerder vrijgelaten dan dat ze vastgehouden worden wegens gebrek aan goede oplossing.
Of voorwaardelijke straffen, wat eigenlijk geen straffen zijn, want je wordt 'verplicht' je aan de regels te houden, wat je anders ook zou moeten doen ...
Nee, het grijs gebied waarover ik het had, is straffen tussen vrijlating (wat jij me in de mond legde) en levenslang (wat Mini voorstelde). Niet grijs gebied waarin we dan maar mensen laten lopen.

De maatregelen die we nu hebben gedegen en daadkrachtig toepassen, dat zou zo veel meer helpen. Genoeg plaatsen voor jongeren, ook de kleine overtredingen effectief bestraffen... Er is op Canvas een super programma, Strafrechters. Eentje daar maakte een geweldige vergelijking: Stel, je zegt tegen je kind dat hij na acht uur geen koekjes meer mag eten. De eerste dag pakt hij er toch eentje, en je zegt alleen dat het niet mag, maar je doet niks. De tweede dag nog eens. De derde dag nog eens. Als hij dan na een week het nog eens doet, en dan ineens huisarrest krijgt, dan voelt dat niet eerlijk voor dat kind. Dan is er aan geen enkele kant sprake van rechtvaardigheid. En je hebt het kind ook niet geholpen om het gedrag aan te passen, dus de volgende overtredingen mee in de hand gewerkt. Dat ging om de straffen pas uitvoerbaar te maken vanaf 3 jaar, wat volgens zowat iedereen die eraan meedoet fout is. Dat zou wel herbekeken mogen worden, lijkt me.
 
Met 1 groot verschil dat het niet om koekjes draait, maar om andere mensen. En bij het eerste koekje, is er al sprake van een slachtoffer. Hoe zit het met het gevoel van rechtvaardigheid bij het slachtoffer?
Het betreft zware criminaliteit, geen kruimeldieven
 
Helaas, ik vind dat een vergelijking die niet opgaat.
Kan werken voor kleine criminaliteit, zonder veel menselijk leed. Maar niet voor zware misdrijven.

Het corrigeren van het gedrag, zoals in de basispost reeds aangegeven, blijkt niet te werken.
 
Terug
Bovenaan