Merci! 't Is toch altijd een beetje een kindje, zeker voor ons als kinderloos koppelSterkte, @ikbenben...
Katten
- Onderwerp starter BlackOccult
- Startdatum
Ma enfin. 
Sterkte.
Sterkte.
Merci!Ma enfin.
Sterkte.
Pijnlijk om ze zo voor uwe neus te zien sterven
Heb er troost in dat ik er was tot het einde, dat ze niet alleen is gestorven.
D
Deleted member 621
Guest
Heel herkenbaar. Mijn vriend en ik hebben ook geen kinderwens maar wel een kat (enfin ik, maar we zijn wel vaak samen) en zien die ook ongeveer als een soort van kind...Merci! 't Is toch altijd een beetje een kindje, zeker voor ons als kinderloos koppel
D
Deleted member 621
Guest
Hopelijk heeft ze ook niet te veel afgezien... 12 jaar is niet meer jong (maar oké, ook niet enorm bejaard)...Merci!
Pijnlijk om ze zo voor uwe neus te zien sterven
Heb er troost in dat ik er was tot het einde, dat ze niet alleen is gestorven.
Goh, moeilijk te zeggen altijd met een kat. Die zijn goed in het verbergen van pijn.Hopelijk heeft ze ook niet te veel afgezien... 12 jaar is niet meer jong (maar oké, ook niet enorm bejaard)...
't Is alleszins rap gegaan...
12 jaar is ongeveer 62 jaar in mensenjaren, dus eigenlijk toch aan de vroege kant gestorven. De kat die we hadden toen ik nog thuis bij mijn ouders woonde was +-15 jaar geworden.
Ik heb altijd gezegd dat ik geen kat meer wil na deze, niet omdat ik ze niet graag zie (integendeel!) maar omdat het toch altijd een gedoe is als je op reis wilt gaan en dat een nieuwe kat de meubels zou kunnen kapot krabben.
Nu dat ons poesje net is overleden mis ik het toch te hard om leven in huis te hebben. Ik heb eigenlijk altijd een Britse Korthaar willen hebben, zijn er mensen die dit ras hebben? Ik heb een beetje schrik voor de genetische afwijkingen van dit ras maar de rustige karaktertrekken liggen mij wel + ik wou van kleins af aan altijd al een "Sheba" kat hebben.
Nu dat ons poesje net is overleden mis ik het toch te hard om leven in huis te hebben. Ik heb eigenlijk altijd een Britse Korthaar willen hebben, zijn er mensen die dit ras hebben? Ik heb een beetje schrik voor de genetische afwijkingen van dit ras maar de rustige karaktertrekken liggen mij wel + ik wou van kleins af aan altijd al een "Sheba" kat hebben.
Huubke is een Britse korthaar.
We hadden eerst eentje onverwachts geadopteerd en die is helaas 1.5 jaar later overleden aan hartfalen (was toen 7 ongeveer). Maar door het karakter zijn we opnieuw voor een Britse korthaar gegaan. Het zijn gewoon zalige beesten. Het klopt ook volledig wat op internet staat. Ze komen niet snel op je schoot zitten, maar willen wel altijd in je buurt zijn. Ze zijn ook heel lief, zit niks vals in. Al ligt dat ook wel aan de fokker.
Het genetische is inderdaad het grote nadeel. Ik kan je alleen maar aanraden om niet erop te besparen en eentje met stamboom te nemen. Zo is de kans al wat kleiner op genetische aandoeningen.
Ik kan je altijd onze fokker in pm sturen, maar is wel een stukje rijden vanuit Gent.
Mja, ik zie mijn kat doodgraag maar 't is toch echt een ras om mee op te letten. De fokker waar ik ze gehaald heb kweekt maar een paar nestjes met een stamboom en kweekt nu verder met jongere dieren met een stamboom. Die zoekt ook wel echt goede dieren uit die onderzocht zijn op FIV/HCM/...
Maar toch heb ik met mijn dier al pech gehad en ik ken geen andere baasjes die poezen of kater hebben gekocht uit hetzelfde nestje dus ik kan niet navragen of een eventueel erfelijke aandoening ook bij hun dier voorkomt. Mijn kat is geopereerd aan haar heupkom (dure grap) en de dierenarts hoorde toen ook tekenen van HCM. Tijdens de laatste jaarlijkse controle was dat weg, dus was dat nu een effect om de pijn van die heup te onderdrukken ofzo, ik weet het niet, maar lijkt me straf dat een hartaandoening plotseling geneest. :/ Dus daar wordt tijdens de jaarlijkse controle wel extra aandacht aan besteed.
Verder ja, qua karakter, ze is mijn ideale huisgenoot. Er wordt vaak over gedaan dat dat een heel asociaal ras is maar zo ervaar ik het niet, en ik denk Huubke van @Wilcao ook niet. Het is wel zeker geen knuffel- of schootras! Mijn kat komt hoogstens tussen mijn benen liggen in de zetel maar nooit op mijn schoot en haat het om opgepakt te worden. Ze is mijn wekker (not creepy at all), volgt mij doorheen het huis en ligt meestal in dezelfde kamer waar ik aanwezig ben. Ze komt mij begroeten als ik thuis kom, ze zit bij mij als ik aan het eten ben. Ik zou ze niet meer kunnen missen.
Wel heel vaak stofzuigen. 
Maar toch heb ik met mijn dier al pech gehad en ik ken geen andere baasjes die poezen of kater hebben gekocht uit hetzelfde nestje dus ik kan niet navragen of een eventueel erfelijke aandoening ook bij hun dier voorkomt. Mijn kat is geopereerd aan haar heupkom (dure grap) en de dierenarts hoorde toen ook tekenen van HCM. Tijdens de laatste jaarlijkse controle was dat weg, dus was dat nu een effect om de pijn van die heup te onderdrukken ofzo, ik weet het niet, maar lijkt me straf dat een hartaandoening plotseling geneest. :/ Dus daar wordt tijdens de jaarlijkse controle wel extra aandacht aan besteed.
Verder ja, qua karakter, ze is mijn ideale huisgenoot. Er wordt vaak over gedaan dat dat een heel asociaal ras is maar zo ervaar ik het niet, en ik denk Huubke van @Wilcao ook niet. Het is wel zeker geen knuffel- of schootras! Mijn kat komt hoogstens tussen mijn benen liggen in de zetel maar nooit op mijn schoot en haat het om opgepakt te worden. Ze is mijn wekker (not creepy at all), volgt mij doorheen het huis en ligt meestal in dezelfde kamer waar ik aanwezig ben. Ze komt mij begroeten als ik thuis kom, ze zit bij mij als ik aan het eten ben. Ik zou ze niet meer kunnen missen.
Wel heel vaak stofzuigen.
Prijs maakt me zoveel niet uit. Ik heb het er gerust voor over wetende dat je dier minder kans heeft op afwijkingen en gezonder is.
Alleen moet ik er nog eens over praten met mijn vriendin want zij zou liever gewoon een katje redden uit het asiel en wil zoveel geld niet uitgeven.
Voor mij heeft een raskat het voordeel dat je op voorhand min of meer weet hoe het karakter is, bij een asiel katje ben je minder zeker.
Mag altijd, afstand maakt voor mij zoveel niet uit.
Daarom dat ik toch graag wat ervaringen hoor van andere mensen. Als er echt teveel zijn met gezondheidsproblemen ga ik toch wel voor een ander ras kijken of eventueel een asiel katje zoals mijn vriendin wilt.Mja, ik zie mijn kat doodgraag maar 't is toch echt een ras om mee op te letten. De fokker waar ik ze gehaald hebt, kweekt maar een paar nestjes met een stamboom en kweekt nu verder met jongere dieren met een stamboom. Die zoekt ook wel echt goede dieren uit die onderzocht zijn op FIV/HCM/...
Maar toch heb ik met mijn dier al pech gehad en ik ken geen andere baasjes die poezen of kater hebben gekocht uit hetzelfde nestje dus ik kan niet navragen of een eventueel erfelijke aandoening ook bij hun dier voorkomt. Mijn kat is geopereerd aan haar heupkom (dure grap) en de dierenarts hoorde toen ook tekenen van HCM. Tijdens de laatste jaarlijkse controle was dat weg, dus was dat nu een effect om de pijn van die heup te onderdrukken ofzo, ik weet het niet, maar lijkt me straf dat een hartaandoening plotseling geneest. :/ Dus daar wordt tijdens de jaarlijkse controle wel extra aandacht aan besteed.
Verder ja, qua karakter, ze is mijn ideale huisgenoot. Er wordt vaak over gedaan dat dat een heel asociaal ras is maar zo ervaar ik het niet, en ik denk Huubke van @Wilcao ook niet. Het is wel zeker geen knuffel- of schootras! Mijn kat komt hoogstens tussen mijn benen liggen in de zetel maar nooit op mijn schoot en haat het om opgepakt te worden. Ze is mijn wekker (not creepy at all), volgt mij doorheen het huis en ligt meestal in dezelfde kamer waar ik aanwezig ben. Ze komt mij begroeten als ik thuis kom, ze zit bij mij als ik aan het eten ben. Ik zou ze niet meer kunnen missen.
Spijtig dat je dit al hebt moeten meemaken! Je hoopt toch dat je huisdier zo lang mogelijk gezond blijft en de gemiddelde levensverwachting haalt.
Ons vorig poesje kwam ook nooit op de schoot maar kwam wel veel naast ons liggen in de zetel of in haar mandje. Dat is perfect voor mij, op de schoot is leuk maar hoeft echt niet. Ik heb graag een rustige kat en geen hyperactieve. Ook wonen we op een appartement met een terrasje dus zou een Brit wel ideaal zijn.
Huubke laat zich nog een beetje knuffelen, maar Bèrke had er een hekel aan. Voor 's morgens, als we nog in bed blijven liggen en hij bij ons mag komen, gaat hij los. Komt hij echt in je schoot liggen helemaal tegen je aan gedrukt. Echt zalig. Even later doet hij wel alles eraan om je uit bed te krijgen voor zijn eten. Zoals dingen van het nachtkastje slaan bijvoorbeeld.Mja, ik zie mijn kat doodgraag maar 't is toch echt een ras om mee op te letten. De fokker waar ik ze gehaald hebt, kweekt maar een paar nestjes met een stamboom en kweekt nu verder met jongere dieren met een stamboom. Die zoekt ook wel echt goede dieren uit die onderzocht zijn op FIV/HCM/...
Maar toch heb ik met mijn dier al pech gehad en ik ken geen andere baasjes die poezen of kater hebben gekocht uit hetzelfde nestje dus ik kan niet navragen of een eventueel erfelijke aandoening ook bij hun dier voorkomt. Mijn kat is geopereerd aan haar heupkom (dure grap) en de dierenarts hoorde toen ook tekenen van HCM. Tijdens de laatste jaarlijkse controle was dat weg, dus was dat nu een effect om de pijn van die heup te onderdrukken ofzo, ik weet het niet, maar lijkt me straf dat een hartaandoening plotseling geneest. :/ Dus daar wordt tijdens de jaarlijkse controle wel extra aandacht aan besteed.
Verder ja, qua karakter, ze is mijn ideale huisgenoot. Er wordt vaak over gedaan dat dat een heel asociaal ras is maar zo ervaar ik het niet, en ik denk Huubke van @Wilcao ook niet. Het is wel zeker geen knuffel- of schootras! Mijn kat komt hoogstens tussen mijn benen liggen in de zetel maar nooit op mijn schoot en haat het om opgepakt te worden. Ze is mijn wekker (not creepy at all), volgt mij doorheen het huis en ligt meestal in dezelfde kamer waar ik aanwezig ben. Ze komt mij begroeten als ik thuis kom, ze zit bij mij als ik aan het eten ben. Ik zou ze niet meer kunnen missen.
Asociaal zijn ze zeker niet naar mijn mening. Alletwee staan/stonden ze klaar zoals een hond om mij op te wachten als ik thuis kom. Vaak wel doordat ze dan eten krijgen, maar dat is bijzaak
. Voor kinderen zijn ze wel angstiger, maar denk dat dat wel betert als ze het gewend zijn.
iamhollywood
Well-known member
Wij hebben in juli ook een Britje verloren. Ik wou ook geen nieuwe katten meer tot dat moment. Ons andere kat treurde enorm en het was een enorm gemis in huis.
Wij hebben dan toch een kitten (Britje) sinds oktober. Dien heeft tot nu toe nog niets in huis stuk gemaakt. Is super braaf beestje, speels met zijn speelgoed, rest blijft hij af. Heeft wel massa’s speelgoed en klimmateriaal. Kan ook zijn dat ons volwassen kat hem leert wat wel en niet mag.
Is inderdaad wel een ras waarmee je moet voorzichtig zijn qua erfelijke ziektes. En dan nog, ons volwassen kat is een chronisch nierpatiëntje, dat zat blijkbaar in de lijn maar is pas op senior leeftijd bij andere katten tot uiting gekomen, dus zelf de fokker wist het niet eerder. Al kost u dat wel een klein fortuin aan verzorging. Ga dus niet om het eerste het beste nestje af, informeer u en accepteer desnoods dat je een jaar op een wachtlijst moet staan.
Wij hebben dan toch een kitten (Britje) sinds oktober. Dien heeft tot nu toe nog niets in huis stuk gemaakt. Is super braaf beestje, speels met zijn speelgoed, rest blijft hij af. Heeft wel massa’s speelgoed en klimmateriaal. Kan ook zijn dat ons volwassen kat hem leert wat wel en niet mag.
Is inderdaad wel een ras waarmee je moet voorzichtig zijn qua erfelijke ziektes. En dan nog, ons volwassen kat is een chronisch nierpatiëntje, dat zat blijkbaar in de lijn maar is pas op senior leeftijd bij andere katten tot uiting gekomen, dus zelf de fokker wist het niet eerder. Al kost u dat wel een klein fortuin aan verzorging. Ga dus niet om het eerste het beste nestje af, informeer u en accepteer desnoods dat je een jaar op een wachtlijst moet staan.
Hoe oud was ze geworden? Echt spijtig, je hart breekt er toch telkens weer van!
Vandaar dat ik zoveel mogelijk ervaringen van mensen wil horen. Ik zou het echt spijtig vinden om weer een diertje vroegtijdig te moeten verliezen door gezondheidsproblemen.
iamhollywood
Well-known member
Zij is jammer genoeg ook maar 9 geworden. Vermoedelijk een gesprongen tumor
. Is wel de eerste van de nest die zo vroeg gestorven is, haar broertjes en zusjes leven nog, zelf haar ouders zijn er nog.Veel sterkte @ikbenben
Mijn katten zijn ook als kindjes voor mij en mijn man aangezien wij ook geen kinderwens hebben. In realiseer mij wel dat het niet 100% hetzelfde is, maar toch. Ik paniek ook altijd als er iets mis is met een van de beestjes.
Geen een van onze katten zijn echte schootliggers (heel af en toe wel) maar ze komen wel aandacht op elk hun eigen manier vragen.
Ik heb zo'n ritueel waar ik in bed ga lezen en een van de katten steeds ficht bij me komt liggen. Soms zelfs onder het deken. En als ik inplaats van 's avonds te lezen eens opteer voor te gamen of TV gaat ze naar de slaapkamer en begint ze te miauwen.
Toen ik samen met mijn man ging wonen wouden wij ook een raskat en waren ons vollop aan het inlezen over een paar rassen die wel iets voor ons leken. Tot ik een fotootje zag van twee zes maanden oude gevonden kittens die een thuis nodig hadden. We zijn gaan kijken en het voelde direct goed aan.
Hoewel ik ergens nog steeds ooit wel zo'n raskat wil denk ik dat ik steeds ga eindigde met een kat uit een opvang of asiel. Ik vind het zo verschrikkelijk zielig dat doe beestjes daar eindigen terwijl raskatten wel bijna altijd een thuis vinden.
Mijn katten zijn ook als kindjes voor mij en mijn man aangezien wij ook geen kinderwens hebben. In realiseer mij wel dat het niet 100% hetzelfde is, maar toch. Ik paniek ook altijd als er iets mis is met een van de beestjes.
Geen een van onze katten zijn echte schootliggers (heel af en toe wel) maar ze komen wel aandacht op elk hun eigen manier vragen.
Ik heb zo'n ritueel waar ik in bed ga lezen en een van de katten steeds ficht bij me komt liggen. Soms zelfs onder het deken. En als ik inplaats van 's avonds te lezen eens opteer voor te gamen of TV gaat ze naar de slaapkamer en begint ze te miauwen.
Toen ik samen met mijn man ging wonen wouden wij ook een raskat en waren ons vollop aan het inlezen over een paar rassen die wel iets voor ons leken. Tot ik een fotootje zag van twee zes maanden oude gevonden kittens die een thuis nodig hadden. We zijn gaan kijken en het voelde direct goed aan.
Hoewel ik ergens nog steeds ooit wel zo'n raskat wil denk ik dat ik steeds ga eindigde met een kat uit een opvang of asiel. Ik vind het zo verschrikkelijk zielig dat doe beestjes daar eindigen terwijl raskatten wel bijna altijd een thuis vinden.
Goh, 't is nu niet dat ik een raskat wil omdat het een raskat is. Je weet gewoon meer aan welke karaktertrekken je kan verwachten.
Mijn vriendin is ook van dat gedacht omdat de asielkatjes anders toch een spuitje krijgen als ze geen baasje vinden. Hoe zielig het ook mag zijn het is gewoon de realiteit dat je niet elk beestje kan helpen.
Kijk ook anders eens naar een katje uit een gastgezin ik heb zo eentje geadopteerd.
Die kunnen je dan ook al iets zeggen over het karakter van de kitten.
Die komt vaak op mijn schoot liggen, knuffelt graag, mag ze altijd oppakken, steelt geen eten, luisterd zoals een hond en doet ook apport.
Ik moet eigenlijk zeggen 3 andere vrienden van mij hebben ook een asielkatje en die komen allemaal op de schoot liggen een vriendin heeft een Britse korthaar en die doet dat niet of amper.
Het is precies alsof die asielkatjes je zo dankbaar zijn.