contextbinder
Well-known member
Waar starten:
Ik ben bevriend met een koppel waarvan de woning naast hen wordt verhuurd aan een Albanees gezin met 2 kinderen, meneer gaat niet werken, mevrouw gaat niet werken, kinderen gaan meer niet dan wel naar school, de tuin is een ramp, mensen komen om de haverklap vragen om een schroevendraaier, grasmaaier, soeplepel ... koppel dat ik ken ervaart dit als zeer onaangenaam maar om de rust wat te bewaren helpen ze wel eens.
Dat gezin wordt begeleid langs alle zijden, wekelijks staan daar assistentes - soms tot wel 4 wagens van diverse instanties, regelmatig ook problemen uiteraard - politie aan de deur, enkelband. Huur wordt door begeleidster betaald, hebben huursubsidies, dubbel kindergeld, ...
Het verhuren van die woning wordt nu stopgezet door de eigenaar (die ik ook ken) omdat de woning niet meer mag verhuurd worden - logisch want het is een oud huis van 100 jaar oud waarvoor ze 450 €/maand betaalden (0 isolatie, houten ramen en deuren - maar wel vrij van grote gebreken).
Nu was ik gisteren bij dat bevriend koppel en de eigenaar kwam net toe en nodigde ons uit om eens te komen kijken, de huurders hebben het pand vrijdag verlaten. Een eerste indruk:
op zich geen drama want huis wordt afgebroken - de mentaliteit van dit soort van mensen is iets dat me mateloos ergert. Die mensen kunnen niets, willen niets, spreken niets, geen gevoel van waardering/respect, geen inzet ... en zullen dat in geen 1000 jaar hebben, de kinderen zijn nu reeds met zekerheid 100% verloren. Ze gaan nu naar een sociale woning - vrij recente nieuwbouw, dat zijn letterlijk bodemloze putten zonder enig zicht op oplossing, aanpak of enige andere vorm van perspectief - dat wordt een lopende rekening en gevaar voor de maatschappij in alle opzichten.
Perfecte combinatie van wanhoop en woede.
Ik ben bevriend met een koppel waarvan de woning naast hen wordt verhuurd aan een Albanees gezin met 2 kinderen, meneer gaat niet werken, mevrouw gaat niet werken, kinderen gaan meer niet dan wel naar school, de tuin is een ramp, mensen komen om de haverklap vragen om een schroevendraaier, grasmaaier, soeplepel ... koppel dat ik ken ervaart dit als zeer onaangenaam maar om de rust wat te bewaren helpen ze wel eens.
Dat gezin wordt begeleid langs alle zijden, wekelijks staan daar assistentes - soms tot wel 4 wagens van diverse instanties, regelmatig ook problemen uiteraard - politie aan de deur, enkelband. Huur wordt door begeleidster betaald, hebben huursubsidies, dubbel kindergeld, ...
Het verhuren van die woning wordt nu stopgezet door de eigenaar (die ik ook ken) omdat de woning niet meer mag verhuurd worden - logisch want het is een oud huis van 100 jaar oud waarvoor ze 450 €/maand betaalden (0 isolatie, houten ramen en deuren - maar wel vrij van grote gebreken).
Nu was ik gisteren bij dat bevriend koppel en de eigenaar kwam net toe en nodigde ons uit om eens te komen kijken, de huurders hebben het pand vrijdag verlaten. Een eerste indruk:
- de voortuin ligt vol rommel
- de koelkast staat vol met rottende etenswaren, ontelbare maden
- in de leefruimte staan 4 grote plastic flessen gevuld met urine
- nog in de leefruimte staan 3 grote zakken met goed gevulde en sterk geurende pampers
- de houten plinten en binnendeuren zijn van de muur gehaald en vermoedelijk opgestookt
- verschillende deuren van de keuken zijn afgerukt - wellicht ook opgestookt
- 2 ramen gebroken
- +100 lege flessen drank, sterk maar vraag me niet waar je ze kan kopen want nog nooit gezien in mijn leven
- de geur is niet te versmaden

- ... de lijst is eindeloos
op zich geen drama want huis wordt afgebroken - de mentaliteit van dit soort van mensen is iets dat me mateloos ergert. Die mensen kunnen niets, willen niets, spreken niets, geen gevoel van waardering/respect, geen inzet ... en zullen dat in geen 1000 jaar hebben, de kinderen zijn nu reeds met zekerheid 100% verloren. Ze gaan nu naar een sociale woning - vrij recente nieuwbouw, dat zijn letterlijk bodemloze putten zonder enig zicht op oplossing, aanpak of enige andere vorm van perspectief - dat wordt een lopende rekening en gevaar voor de maatschappij in alle opzichten.
Perfecte combinatie van wanhoop en woede.
