Midlife crisis

[Mothman]

Nu dat ik tegen de 40 aan het schurken ben begin ik meer en meer vragen te stellen waar ik op professioneel en persoonlijk vlak mee bezig ben, de typische reflectie die komen met ouder worden.

Professioneel eigenlijk altijd kunnen doen wat ik wou doen, heb een high profile job met bijhorende verloning. Dit hangt echter 1 op 1 samen met een een hoog stress niveau. Dat stress niveau begint nu zo hoog te worden dat dit ook invloed begint te hebben op mijn persoonlijk leven, slapeloze nachten en constant het gevoel hebben dat ik kan ontploffen voor het minste. Ik moest me sowieso al weinig zorgen maken op financieel vlak maar door een recente erfenis staat er er ineens nog een extra som geld op de rekening te blinken die ik rationeel gezien niet nodig heb.

Nu zit ik mij al een aantal weken af te vragen is dit nu eigenlijk het leven wat ik wil hebben, constant stress en slaaptekort die dan ook direct invloed hebben op mijn gezin.
Hoe meer ik erover nadenk zit ik in een midlife crisis maar die ik eerder opgelost zie worden door professioneel een stap terug te nemen ipv te blijven deelnemen aan de ratrace, iets wat ik 5-10 jaar geleden nooit had kunnen denken.

Geen idee wat ik eigenlijk verwacht met dit neer te pennen, misschien mensen die iets gelijkaardig hebben meegemaakt? Ideeën of ervaringen?

 

[Sylverscythe]

Je zegt zowat alles zelf hé. Je hebt het geld niet nodig en ziet af van de stress die je werk met zich meebrengt. Als je die "high profile job" belangrijk vindt kan je zo verder doen tot op een punt, indien niet lijkt de prioriteiten veranderen me gezond.

 

[makila]

Ik heb gezondheidsproblemen gekregen rond mijn 42ste.
8 jaar later ben ik bij de gelukkigen: Mijn gezondheid is terug beter geworden.
Maar dit heeft mij wel doen nadenken over mijn leven.

Dus wie zegt: met de ouderdom gaat de gezondheid 100% zeker achteruit met de jaren.
Ah wel ik kan je zeggen: Je kan dit deels terugdraaien door gas terug te nemen (minder stress), gezonder te eten en goed te blijven sporten.

Ik doe sindsdien dus wél niet langer mee met de ratrace. Ik doe wat nodig is om de collega's gelukkig te houden en er voor te zorgen dat ik niet de zwakke schakel ben. Ik dek ook de collega's in als er ene van hogerhand afkomt met dikke (bull)shit. En dat is het.

Maar goed ik heb geen high profile job dus dan kan ik mij gemakkelijk wegstoppen dan de TS.
Echter de TS kan er ook altijd voor kiezen een andere job op te nemen hé.

 

[TRUMP]

lijkt toch allemaal vrij simpel op te lossen?

Gewoon part time gaan werken, en deel van je geld opsouperen aan dingen die je leuk vind?

talking about being in a luxury position.....

 

[Mothman]

lijkt toch allemaal vrij simpel op te lossen?

Gewoon part time gaan werken, en deel van je geld opsouperen aan dingen die je leuk vind?

talking about being in a luxury position.....

Volledig mee akkoord, rationeel zou dit een quick fix moeten zijn. Zet een stap terug en ga bvb part-time werken.
Probleem is dat ik een typisch voorbeeld ben van 'mijn job is mijn leven en vice versa'. Dus de beslissing is redelijk fundamenteel

 

[Koonut]

Health is wealth. Het is een nogal dwaze tagline, maar een waarheid als een koe.

Primeer boven alles dus je gezondheid.
Niet alleen voor jezelf, maar ook je familie.
Da's een volgende carriere sprong die je kan maken, je gezondheid.

Als je de focus daar op kunt verschuiven en het idee los te laten van een vermoedelijk van buitenaf mooi gegeerde positie die van redelijk wat aanzien geniet, heb je al een goed startpunt.

Collega van me zijn vader is op een scheet af van zijn pensioen gestorven. 56 jaar. Werk werk werk. Net nog een tweede kleinkind geboren weten worden en laat nu een hele familie achter. Op de begrafenis unaniniem eens dat hij zichzelf in zijn graf heeft gewerkt. Triestige boel.

Misschien een moeilijke stap, maar eens praten met de huisdokter met een directe verwijzing naar een psycholoog is geen slecht idee.

Deze zomer zelf ook iets aangehaald bij mijn dokter en die babbel alleen al was meer dan de moeite waard. Tegen alle cynische verwachtingen in.

 

[Mothman]

Health is wealth. Het is een nogal dwaze tagline, maar een waarheid als een koe.

Primeer boven alles dus je gezondheid.
Niet alleen voor jezelf, maar ook je familie.
Da's een volgende carriere sprong die je kan maken, je gezondheid.

Als je de focus daar op kunt verschuiven en het idee los te laten van een vermoedelijk van buitenaf mooi gegeerde positie die van redelijk wat aanzien geniet, heb je al een goed startpunt.

Collega van me zijn vader is op een scheet af van zijn pensioen gestorven. 56 jaar. Werk werk werk. Net nog een tweede kleinkind geboren weten worden en laat nu een hele familie achter. Op de begrafenis unaniniem eens dat hij zichzelf in zijn graf heeft gewerkt. Triestige boel.

Misschien een moeilijke stap, maar eens praten met de huisdokter met een directe verwijzing naar een psycholoog is geen slecht idee.

Deze zomer zelf ook iets aangehaald bij mijn dokter en die babbel alleen al was meer dan de moeite waard. Tegen alle cynische verwachtingen in.

Ik weet zelfs niet eens of mijn gezondheid de belangrijkste factor is, gezin is voor mij zoveel belangrijker (alsook hoe ik mij soms gedraag naar hun). Mijn vriendin zit echter in dezelfde ratrace - en bij toeval ook in dezelfde sector - en naar mijn aanvoelen moet één van ons twee een stap terugzetten.

 

[Sylverscythe]

Ik weet zelfs niet eens of mijn gezondheid de belangrijkste factor is, gezin is mij een veel belangrijke factor in deze oefening. Mijn vriendin zit echter in dezelfde ratrace - en bij toeval ook in dezelfde sector - en naar mijn aanvoelen moet één van ons twee een stap terugzetten.

Heeft je vriendin ook constant stress en slaaptekort, want zo niet lijkt de keuze van wie dat gaat doen nu wel logisch. Opnieuw, aangezien je zegt dat je werk je leven is, vereist dat natuurlijk dat je dat mentaal kan. Om ook met een spreuk van de Bond zonder Naam af te komen: niemand heeft op zijn sterfbed spijt dat hij te weinig heeft gewerkt.

 

[Knarf]

Werken is het minst belangrijke wat je in uw leven kan doen.
Dikke stap terug. Ga mee met uw kinderen naar hun hobby's kijken. Ga wat wandelen of fietsen in de natuur, geniet van het leven...

Geld is zo zwaar overroepen hier in Vlaanderen.
Mijn schoonouders wonen in een zéér afgelegen dorpje in Frankrijk. 80 jaar terug in de tijd.
Prachtig hoe de mensen daar werken. Een voorbeeld: als je daar naar de brico gaat ligt er van iedere schroef 1 voorbeeld. Als je dat bestelt moet je niet te verbaasd zijn om 3 weken te wachten.

Iedereen is daar 100 keer zo gelukkig als hier.

Hier moet iedereen de dikste auto, de duurste koersfiets, ...
Terwijl een auto van 1/3de van de prijs eigenlijk ook gewoon van A naar B rijdt. En een koersfiets van €1000 uit de Decathlon eigenlijk evenveel plezier geeft als die van 10 keer zo duur.


Als je aan mensen op hun sterfbed vraagt: "Waar heb je het meeste spijt van in uw leven".
"Dat ik teveel gewerkt heb" is veruit het meest voorkomende antwoord.

 

[Koonut]

Mijn vriendin zit echter in dezelfde ratrace - en bij toeval ook in dezelfde sector - en naar mijn aanvoelen moet één van ons twee een stap terugzetten.

Hmm. Wel da's al een heel ander soort kluwen.

Ik zeg altijd kaart alles in een relatie enkel aan met uw partner. Hou het simpel. Niemand hier kent jullie geschiedenis en al de nuance die daarbij komt te kijken.

 

[Valkuil]

Ik herken dit, en vind het een moeilijke balans. I.t.t. wat TRUMP zegt is het vinden van de juiste balans zeker niet evident. Hard werken zit ergens ook in je karakter en dan "gewoon zo maar minder werken" zal gevoelsmatig ook niet OK zijn, en het is iets wat in veel high level jobs ook gewoon niet aanvaard wordt (in mijn vorige arbeidsreglement: "leidinggevenden e.a. sleutelrolllen minstens 80%"). Onlangs van werkgever veranderd en dat kon enkel voltijds. Van een low(er) level job ga je ook niet gelukkig worden.

Gerelateerd hieraan:

https://www.beyondgaming.be/threads/bewust-werkloos-tijdelijke-onderbreking-werk-sabbatical.25406/

En

Leven in het nu, of plannen voor de toekomst?

edit mod: deae thread werd afgesplitst uit politiek en actualiteit, naar aanleiding van het nieuwsbericht over het overlijden van Martine Tanghe kort na de start van haar pensioen. Tja, veel mensen noemen mij een ongelofelijke downer wanneer ik in real life hetzelfde zeg, maar de statistiek is...

www.beyondgaming.be

 

[contextbinder]

Werken is het minst belangrijke wat je in uw leven kan doen.

Niet akkoord:

• Een normaal persoon vertoeft een groot deel van zijn leven in die context
• Niet gaan werken is absoluut geen garantie op iets beters

Dat zijn alvast 2 redenen die het net extreem belangrijk maken

 

[Biljart]

Health is wealth. Het is een nogal dwaze tagline, maar een waarheid als een koe.

Anderzijds is Wealth ook health.

Ook van werk kan je gelukkig zijn, carrière maken, uzelf opwerken…

“Wat doe je van job?” Is zowat het eerste wat mensen vragen aan iemand.
Een job en bepaalde functie zorgt ook voor een identiteit. Sommige mensen vinden dit belangrijk.
En kunnen daar gelukkig van zijn. Ze bestaan.

 

[Knarf]

Niet akkoord:

• Een normaal persoon vertoeft een groot deel van zijn leven in die context
• Niet gaan werken is absoluut geen garantie op iets beters

Dat zijn alvast 2 redenen die het net extreem belangrijk maken

Klopt.

Maar als ge gewoon comfortabel kunt leven. Hobby's kunt uitvoeren. Uw kinderen kunt geven wat ze willen.

Dan kan je gerust wat minder werken en ipv met een Mercedes rond te rijden een Skoda pakken.

Uw kinderen zien opgroeien en daar samen zaken mee doen is zo veel belangrijker dan met een dikke bak rondrijden.

Mensen in Vlaanderen zijn veel te materialistisch ingesteld.

 

[Knarf]

“Wat doe je van job?” Is zowat het eerste wat mensen vragen aan iemand.

Als mensen dat aa mij vragen op camping denk ik altijd : "Hoe triestig... Op vakantie en nog over uw werk bezig".

Ik zeg meestal wel heel kort wat ik doe gevolgd door: "maar nu heb ik vakantie en ga ik niet over werk babbelen".

 

[KingNine]

Werken is het minst belangrijke wat je in uw leven kan doen.
Dikke stap terug. Ga mee met uw kinderen naar hun hobby's kijken. Ga wat wandelen of fietsen in de natuur, geniet van het leven...

Geld is zo zwaar overroepen hier in Vlaanderen.
Mijn schoonouders wonen in een zéér afgelegen dorpje in Frankrijk. 80 jaar terug in de tijd.
Prachtig hoe de mensen daar werken. Een voorbeeld: als je daar naar de brico gaat ligt er van iedere schroef 1 voorbeeld. Als je dat bestelt moet je niet te verbaasd zijn om 3 weken te wachten.

Iedereen is daar 100 keer zo gelukkig als hier.

Hier moet iedereen de dikste auto, de duurste koersfiets, ...
Terwijl een auto van 1/3de van de prijs eigenlijk ook gewoon van A naar B rijdt. En een koersfiets van €1000 uit de Decathlon eigenlijk evenveel plezier geeft als die van 10 keer zo duur.


Als je aan mensen op hun sterfbed vraagt: "Waar heb je het meeste spijt van in uw leven".
"Dat ik teveel gewerkt heb" is veruit het meest voorkomende antwoord.

100% true, er wordt vanaf buiten zoveel druk opgelegd. Dat is typisch aan onze Westerse samenleving, consumptiemaatschappij, altijd maar meer meer meer.
bv:
-Als uw buurman pakweg een nieuwe BMW, zwembad, garagepoort...etc heeft, zijn we geneigd deze ook minstens aan te schaffen, puur uit status.
-Toch maar die nieuwe functie op het werk aannemen onder de noemer "promotie" gepaard met slapeloze nachten, enorme verantwoordelijkheden boven ons niveau, enorme zever, tijdrovend...
-De jongere collega die maar overuren zit te draaien, weg van zijn vriendin, geen tijd voor andere zaken, om toch maar een Porsche te kopen of nieuwe Mercedes full option, om uit te pakken bij anderen.... (3 concrete voorbeelden van dichtbij).

Dan denk ik toch in mijzelf, waarom maak je het jezelf zo moeilijk, doe een job die je aankan, leef gewoon goed, leef spaarzaam, geniet van kleinere dingen in't leven, een aangenaam leven ipv die ratrace die ze in ons strot duwen, fuck de corporate ladder.
Als je een job hebt die je passie is, die je niet kan missen ok. Maar zoveel mensen belanden dag van vandaag in burn-out, puur door de sociale druk van overal maar te moeten scoren.

 

[sinvayne]

De meeste zeggen dat het een makkelijke keuze zou zijn, maar aan de andere kant hebben mensen die voor hun carrière hebben gevochten ook een bepaalde mentaliteit: een drang naar competitiviteit, elke dag vooruitgang boeken en beter willen presteren dan de dag voordien. Los van het financiële zou voor mij daar ook het schoentje knagen. Je bent nu sterk opgeklommen en hebt iets in de pap te brokken, het is dan heel moeilijk om dat weg te gooien en een job met minder stress maar (waarschijnlijk) ook met minder impact & zeggenschap op te nemen... Misschien is het eerder een idee om de stress te proberen verminderen door iemand een deel van je taken te geven?

 

[808 State]

Hier ook zelfde situatie, en qua job eigenlijk in een gouden kooi want iedere switch zou inleveren betekenen. Ik ben IT freelancer die grotendeels van thuis werkt. Ik zou zeggen maak de rekening eens goed en denk dan eens na.

 

[kinxton]

Nu zit ik mij al een aantal weken af te vragen is dit nu eigenlijk het leven wat ik wil hebben, constant stress en slaaptekort die dan ook direct invloed hebben op mijn gezin.
Hoe meer ik erover nadenk zit ik in een midlife crisis maar die ik eerder opgelost zie worden door professioneel een stap terug te nemen ipv te blijven deelnemen aan de ratrace, iets wat ik 5-10 jaar geleden nooit had kunnen denken.

Geen idee wat ik eigenlijk verwacht met dit neer te pennen, misschien mensen die iets gelijkaardig hebben meegemaakt? Ideeën of ervaringen?

Dat is wat ik na 15 jaar ook ervaar met m'n zelfstandigheid. Ik nader ook de 40 en daarom stop ik er mee, om in het buitenland als bediende aan de slag te gaan met hogere verloning en een betere levenskwaliteit dan ik ooit zou kunnen hebben als werkgever/nemer in België.

Hier jammer genoeg geen high profile verloning noch onmiddellijke financiële ontzorging dankzij eventuele erfenissen, maar wel de wilskracht voor verandering.
M'n vriendin is ook slachtoffer van m'n druk professioneel leven, ik heb amper tijd om op date te gaan, eens te koken of uitstapjes te doen enz. Ze zag het op een bepaald moment ook niet meer zitten om onze relatie verder te zetten op die manier.

Door terug te schroeven en meer aandacht in je familie te steken zal je veel meer gemoedrust hebben en systematisch gelukkiger zijn.

Het is NU of NOOIT.

 

[zina90]

Ik zit ook met die vraag ... ook rond de 40, mooie carrière opgebouwd. In mijn loopbaan heb ik altijd de nadruk gelegd op familieleven, en een goede combinatie werk-privé. En ik ben daar blij om. Dat zou mijn eerste advies aan TS zijn, stel je prioriteiten, en ga dan stap per stap richting dat doel. Kan snel 6-12m duren vooraleer je nieuwe positie / rol hebt gevonden.