Oorlog tussen Rusland en Oekraïne (2022-...)

Werkt er nu echt 10.000 man in de Belgische diamant sector? Dat is toch een grootteorde meer dan ik verwacht had.
467 werknemers in het paritair comité van de diamant om exact te zijn + nog x zelfstandigen. Cijfers worden graag opgeblazen met de indirecte tewerktstelling, maar daarin wordt wss ook de verkopers van diamant etc in een lokale juwelier meegeteld.
 
Verhofstadt zijn fameuze speech... dat kwam al 8 jaar ter sprake als oorzaak van heel het gebeuren en over tien jaar gaat dat speechke van anderhalf minuut waar ge nauwelijks het Engels van kunt begrijpen nog toegewezen worden als katalysator. Volledig voorbijgaand aan het feit dat de Oekraïnse politie mensen doodschoot op straat. Volledig voorbijgaand aan het feit dat die mensen al lang stonden te protesteren.

Hij stond daar als inidividueel EU parlementslid. Het EU parlement vertegenwoordigt zelfs niet de hele EU. Dat is ten eerste al veel eerder de Europese Raad of Commissie zijn. Dus hij is en was in geen ene machte om te beslissen over inmening van de EU. En nee, een speechke van anderhalve minuut om een hart onder de riem te steken is geen EU inmenging. Het is gewoon te belachelijk voor woorden en van HLN-niveau dat daar nog steeds, na zoveel jaren, nog wordt verwezen. Verhofstadt is evenveel verantwoordelijk voor heel dat gebeuren als hij verantwoordelijk is voor het feit dat ik mijn voet gestoten heb tegen de kast zonet.

Rusland moet gewoon afblijven van de soevereniteit van Oekraïne. Ze doen het niet, dat ze dan maar de gevolgen dragen (voor de komende decennia wellicht).
Verhofstadt was natuurlijk op die moment ALDE fractieleider. Gegeven, ALDE was al op retour en nog maar 4e grootste europees blok, al denk ik dat ALDE tijdens zijn speech nog op nr 3 stond. Uiteraard is het niet 'de' reden van een conflict maar qua signaal toch wel verkeerd. Ik denk daar dat we kunnen het over eens zijn.
 

Kan het niet posten vanuit CNN. De ironie van fake news verwijzing. Speelt wel weer goed in het kamp van Poetin en gaat waarschijnlijk breed uitgesmeerd worden.

Video kan je vinden op youtube.



Het zullen wel geen kleine rederijen zien die actief zijn om de goederen over te hevelen.
Since the outbreak of the conflict, 22 unique vessels -- some of which are owned or operated by companies registered in the U.K., U.S. and Germany -- have entered Russian territorial waters for the first time, according to Windward.
 
Laatst bewerkt:
Enkele posts terug bekritiseer je de EU dat ze EU-lidmaatschap op tafel leggen, nu bekritiseer je ze dat ze blijkbaar Oekraine aan het lijntje houden. Beetje tegenstrijdig.

Niemand heeft problemen met kritiek. We hebben wel problemen met gratuite opmerkingen zoals Multiboxer deed. Zijn opmerking ging niet over de EU-Oekraine relatie en het mogelijk lidmaatschap.

Trouwens, de EU en Oekraine hadden een overeenkomst in 2013 maar wegens de inval van Rusland is die niet tot uitwerking gekomen. Echt tekortgeschoten kan je dat niet noemen. Al geef ik toe dat ik die overeenkomst niet heb bekeken dus misschien was dat inderdaad maar een luchtkasteel op papier, geen idee.
Ik bekritiseer de EU dat omdat we nooit een realistisch en eenduidig toekomstperspectief aan Oekraïne hebben voorgeschoteld op maat van het land zelf. Niet na de Oranje Revolutie in 2005, niet na Euromaidan en ook nu niet. Von der Leyen kan wel zeggen dat Oekraïne in de EU thuishoort, een eventuele toegangsprocedure gaat nog decennia duren indien we vasthouden aan dezelfde standaarden. De speech van Verhofstadt past mooi in dat beleid. In plaats daarvan zijn we met Rusland beginnen touwtrekken over Oekraïne. De EU zag een economische en politieke integratie van Oekraïne wel zitten maar heeft nooit verder nagedacht over de consequenties daarvan, noch in Oekraïne zelf of in Rusland. Rusland was bang om invloed te verliezen en zeker na Zuid-Ossetië en Abkhazië in 2008 had duidelijk moeten worden tot welke mate Rusland dit zou doortrekken.

En dus kreeg je competitie tussen de EU en Rusland: wij boden de association agreement aan, Rusland zei extra government bonds te willen kopen en de prijs van gas te verlagen. Yanukovych koos voor optie 2 en zo begon de Euromaidan: Yanukovych out en Yatsenyuk in. In de Europese Unie werd dit onthaald als een zege voor democratie en vrijheid maar de EU hield geen rekening met 1) de pro-Russische attitude in Zuid- en Oost-Oekraïne, 2) dat Rusland naar alternatieve middelen zou grijpen. Ik ben het volledig eens met de stelling dat alleen Oekraïne kan beslissen waar de toekomst van het land ligt maar daarmee negeer je wel de realpolitik van de situatie. Je kan niet de confrontatie aangaan met een schurkenstaat als Rusland zonder daarbij rekening te houden met het scenario dat zich nu afspeelt.
 
Enkele posts terug bekritiseer je de EU dat ze EU-lidmaatschap op tafel leggen, nu bekritiseer je ze dat ze blijkbaar Oekraine aan het lijntje houden. Beetje tegenstrijdig.
Hij wil zeggen dat ze Oekraïene aan het lijntje houden want het EU lidmaatschap zal nog lang op zich laten wachten.. Daarin heeft hij alleszins geen ongelijk..
 
Hij wil zeggen dat ze Oekraïene aan het lijntje houden want het EU lidmaatschap zal nog lang op zich laten wachten.. Daarin heeft hij alleszins geen ongelijk..

lezen jullie de andere posts??

Hier, wat leesvoer, een hele wikipedia pagina

Uit de samenvatting kan je al opmaken dat Poetin het al sinds 2013 aan het tegenwerken is.

En hier:

Dus vanaf 2017 is die overeenkomst geldig geworden. Oekraïne zat dus in rechte lijn naar EU toetreding.
Uiteraard verloopt dat gradueel (overeenkomst was in principe de eerste echte stap). Je zegt niet van de ene op de andere dag: ok, welkom bij de EU.
 
lezen jullie de andere posts??
Ja, en het feit dat Oekraïne uiteindelijk toch de association agreement ondertekend heeft, verandert weinig aan de realiteit dat dit volledig onrealistisch was gezien de geopolitieke situatie waarin het land zich bevond.

- De Europese Unie heeft onderhandeld alsof Oekraïne een verenigd land was terwijl in Zuid- en Oost-Oekraïne er een voorkeur was voor toegang tot de Russisch-gedomineerde EAEU (Eurasian Economic Union). Dit is ook de reden dat Oekraïne zolang tussen de EU en Rusland heeft geschipperd, omdat het buitenlandse beleid grotendeels bepaald werd door de binnenlandse realiteit van de verschillende identiteiten in Oekraïne.

Ter illustratie, een poll van de Kyiv Post in 2013 wees uit dat 48% van de Oekraïners tot de EU wou toetreden en 40% tot de EAEU, de definitie van een verdeeld land. En Barroso heeft destijds duidelijk gemaakt dat het ofwel A of B moest zijn.


- De Europese Unie heeft eveneens onderhandeld in competitie met Rusland, zonder daarbij rekening te houden met mogelijke represailles. Rusland zag Oekraïne als een belangrijke potentiële partner in de EAEU en gezien de vorige militaire acties van Rusland in Georgië, is het enigszins vreemd dat de Europese Unie de accession agreement er zo snel heeft doorgejaagd zonder Rusland inhoudelijk bij de onderhandelingen te betrekken. Zoals ik al eerder zei, in een ideale wereld heeft Rusland daar niets te zoeken maar in de realiteit kan je de Russische belangen en invloeden in dat land niet negeren en simpelweg solo slim spelen, tenzij je ook bereid bent om je woorden met daden te ondersteunen.

De val van Yanukovych en het ondertekenen van de accession agreement hebben de sirenes in Moskou doen afgaan, met als gevolg het veranderen van strategie waarbij soft power werd ingeruild voor hard power: de annexatie van Crimea, de oorlog in de Donbas en de invasie van 2022. Dat is allemaal op de kerfstok van Rusland. Maar als ik kijk naar hoe wij als Europese Unie de situatie hebben aangepakt, dan stel ik mij daar toch ook serieuze vragen bij. Ik denk dat wij serieus onze hand hebben overspeeld, zonder de vereiste gevoeligheden aan de dag te leggen.
 
Je onderhandelt met een land, dit land wordt meestal vertegenwoordigd door leiders.
Aangezien ze tot EU wilde behoren gaat dit normaal democratisch verkozen leiders zijn.

Waarom jij nu de schuld steekt op EU omdat zij op vraag en met goedkeuring van Oekraïne en z'n verkozenen toe wilde treden tot de EU, weet ik niet.
Tenzij natuurlijk Rusland bepaald wat een land mag doen en tot waar ze mogen toetreden. In comes NATO oh wait, ook iets dat Poetin niet wilde en zelfs zou willen dat andere ex sovietstaten weer uit moeten stappen voor hem.

Zie je een patroon optreden??????

Wat jij omschrijft als geopolitieke situatie is eigenlijk gewoon bufferstaten maken om gevoelig poetin maar niet te schofferen.
 
Je onderhandelt met een land, dit land wordt meestal vertegenwoordigd door leiders.
Aangezien ze tot EU wilde behoren gaat dit normaal democratisch verkozen leiders zijn.

Waarom jij nu de schuld steekt op EU omdat zij op vraag en met goedkeuring van Oekraïne en z'n verkozenen toe wilde treden tot de EU, weet ik niet.
Tenzij natuurlijk Rusland bepaald wat een land mag doen en tot waar ze mogen toetreden. In comes NATO oh wait, ook iets dat Poetin niet wilde en zelfs zou willen dat andere ex sovietstaten weer uit moeten stappen voor hem.

Zie je een patroon optreden??????

Wat jij omschrijft als geopolitieke situatie is eigenlijk gewoon bufferstaten maken om gevoelig poetin maar niet te schofferen.
Dat is de geopolitieke realiteit ja, je kan dat als een vorm van realpolitik beschouwen. Wat jij beschrijft is hoe zo'n proces verloopt in de ideale wereld. Ik argumenteer dat de Europese Unie onderhandeld heeft vanuit jouw idealistische visie zonder rekening te houden met de werkelijke situatie en dat dat een grote fout was.

Je kan dat niet eerlijk vinden maar dat verandert weinig aan de reële situatie.
 
Dat is de geopolitieke realiteit ja, je kan dat als een vorm van realpolitik beschouwen. Wat jij beschrijft is hoe zo'n proces verloopt in de ideale wereld. Ik argumenteer dat de Europese Unie onderhandeld heeft vanuit jouw idealistische visie zonder rekening te houden met de werkelijke situatie en dat dat een grote fout was.

Maar wat jij argumenteert is dat je de facto macht geeft aan Rusland om te bepalen wat er in Europa gebeurt!
Wat houdt Poetin dan tegen om eens te moeien in de Baltische staten en te eisen dat ze eerst NAVO en dan EU verlaten want geopolitieke realiteit is dat het ook een serieuse doorn in oog is van Rusland. Zeker omdat ze ook rechtstreeks grenzen aan Rusland op uren van Moskou.

Dat is geen realpolitiek meer maar bang zijn van een 'grootmacht' dat Rusland niet meer is.
 

Interessant artikel, zeker de vergelijkingen tussen vandaag en Irak/Afghanistan. Anti-tankwapens zijngoed geevolueerd de laatste jaren en als men in Irak/Afghanistan dezelfde anti-tankwapens had als de Oekrainers momenteel, zou de VS er ook niet in geslaagd zijn over de Irakezen/Afghanen te rollen.

Or, as Jed put it, “In Afghanistan, I used to feel jealous of those tankers, buttoned up in all that armor. Not anymore.”
 
Maar wat jij argumenteert is dat je de facto macht geeft aan Rusland om te bepalen wat er in Europa gebeurt!
Wat houdt Poetin dan tegen om eens te moeien in de Baltische staten en te eisen dat ze eerst NAVO en dan EU verlaten want geopolitieke realiteit is dat het ook een serieuse doorn in oog is van Rusland. Zeker omdat ze ook rechtstreeks grenzen aan Rusland op uren van Moskou.

Dat is geen realpolitiek meer maar bang zijn van een 'grootmacht' dat Rusland niet meer is.
Nee, ik argumenteer om te erkennen dat Rusland macht en invloed heeft in Oekraïne en dat je dat moeilijk kan negeren als EU zijnde als je met Oekraïne gaat onderhandelen over de toekomst van het land. Zo verbazingwekkend is het dan ook niet dat Rusland de pro-Russische gebieden in Oekraïne is beginnen losweken na het ondertekenen van het Europese toegangsakkoord. En daarin denk ik dat wij als EU zijnde zeer naïef zijn geweest, om te denken dat Rusland zomaar zonder verzet zou accepteren dat Oekraïne volledig de Russische invloedssfeer zou inruilen voor de Europese.

Gezien wat er nadien gebeurd is geweest, is dat toch allesbehalve een controversiële stelling?

Betreffende de Baltische Staten, de geopolitieke realiteit daar is dat zij wel lid zijn van de Europese Unie, van de interne markt en van de NATO en dat Rusland daar geen macht kan projecteren, een enorm contrast met Oekraïne.

Dat is geen realpolitiek meer maar bang zijn van een 'grootmacht' dat Rusland niet meer is.
Als we echt geen schrik hadden gehad van Rusland, dan hadden we Oekraïne net zo goed van staalharde garanties in de vorm van een verdedigingspact kunnen voorzien bij het tekenen van de accession agreement. Hell, dan waren we Oekraïne ondertussen al te hulp geschoten. Dat is ook niet gebeurd en nu staat Oekraïne alleen tegenover de Russische agressor.
 

Interessant artikel, zeker de vergelijkingen tussen vandaag en Irak/Afghanistan. Anti-tankwapens zijngoed geevolueerd de laatste jaren en als men in Irak/Afghanistan dezelfde anti-tankwapens had als de Oekrainers momenteel, zou de VS er ook niet in geslaagd zijn over de Irakezen/Afghanen te rollen.

Or, as Jed put it, “In Afghanistan, I used to feel jealous of those tankers, buttoned up in all that armor. Not anymore.”
Die vergelijkingen zijn altijd relatief hé. Afghanistan had niet eens een echt leger onder de taliban, Irak had een groot leger op papier maar was weinig gemotiveerd. En als je Irak, Afghanistan en Oekraïne naast elkaar zet zijn er ook enorme verschillen in geografie, inwoneraantal, moraal, bewapening, ... Maar wél een aantal interessante punten, bedankt om het artikel te delen!

When I mentioned to Jed that I’d fought in Fallujah in 2004, he said that the tactics the Marine Corps used to take that city would never work today in Ukraine. In Fallujah, our infantry worked in close coordination with our premier tank, the M1A2 Abrams. On several occasions, I watched our tanks take direct hits from rocket-propelled grenades (typically older-generation RPG-7s) without so much as a stutter in their forward progress. Today, a Ukrainian defending Kyiv or any other city, armed with a Javelin or an NLAW, would destroy a similarly capable tank.

If the costly main battle tank is the archetypal platform of an army (as is the case for Russia and NATO), then the archetypal platform of a navy (particularly America’s Navy) is the ultra-costly capital ship, such as an aircraft carrier. Just as modern anti-tank weapons have turned the tide for the outnumbered Ukrainian army, the latest generation of anti-ship missiles (both shore- and sea-based) could in the future—say, in a place like the South China Sea or the Strait of Hormuz—turn the tide for a seemingly outmatched navy. Since February 24, the Ukrainian military has convincingly displayed the superiority of an anti-platform-centric method of warfare. Or, as Jed put it, “In Afghanistan, I used to feel jealous of those tankers, buttoned up in all that armor. Not anymore.”

Russian doctrine relies on centralized command and control, while mission-style command and control—as the name suggests—relies on the individual initiative of every soldier, from the private to the general, not only to understand the mission but then to use their initiative to adapt to the exigencies of a chaotic and ever-changing battlefield in order to accomplish that mission. Although the Russian military has modernized under Vladimir Putin, it has never embraced the decentralized mission-style command-and-control structure that is the hallmark of NATO militaries, and that the Ukrainians have since adopted.
==> Deze "edge' had het Duitse leger ook tijdens de Tweede Wereldoorlog: dat de lagere echelons initiatief mochten nemen aangezien men hogerop niet altijd het beste inzicht had op de situatie van het slagveld.
Napoleon, who fought many battles in this part of the world, observed that “the moral is to the physical as three is to one.” I was thinking of this maxim as Jed and I finished our tea.

In Ukraine—at least in this first chapter of the war—Napoleon’s words have held true, proving in many ways decisive. In my earlier conversation with Zagorodnyuk, as he and I went through the many reforms and technologies that had given the Ukrainian military its edge, he was quick to point out the one variable he believed trumped all others. “Our motivation—it is the most important factor, more important than anything. We’re fighting for the lives of our families, for our people, and for our homes. The Russians don’t have any of that, and there’s nowhere they can go to get it.”
Vermits dit een uitputtingsslag dreigt te worden, zal het de vraag zijn wie het eerst kraakt. De nakende inname van Mariupol en daarbij het voordeel van de landbrug Krim-Donetsbekken waar de Russen voordeel van kunnen halen. En wie weet lezen ze het artikel van The Atlantic ook en denken ze eens na over hoe zij deze strijd gaan verder zetten. Ingraven en blijven beschieten tot Oekraïne kraakt?
 

Following the meeting in the Ukrainian capital, Mr. Abramovich, who has shuttled among Moscow, Lviv and other negotiating venues, as well as at least two senior members of the Ukrainian team developed symptoms that included red eyes, constant and painful tearing, and peeling skin on their faces and hands, the people said. They blamed the suspected attack on hard-liners in Moscow who they said wanted to sabotage talks to end the war. A person close to Mr. Abramovich said it wasn’t clear who had targeted the group.

Abramovich had zich zijn 2022 ook wel anders voorgesteld denk ik.
 
Aan Russisch-Oekraïense onderhandelingstafel zitten nauwelijks vrouwen, nochtans kunnen zij daar belangrijke rol spelen

In dit artikel schuilt zoveel symboliek. Niet inhoudelijk in het artikel maar in de gedachte en de invalshoek. Dit is een botsing van twee werelden.
- Enerzijds een brutale oorlog door een nietsontziende dictator die beschikt over kernwapens en gesteund door een bevriend communistisch regime met gigantische economische en militaire macht, als symbool voor de pivoterende machtsbalans in de wereld.
- En anderzijds heb je dan in het Westen als reactie daarop... een onnozel wicht die begint te leuteren over de gender equality aan de onderhandelingstafel (!)(!)(!)(!)(!).

Dit is zó tekenend voor de Westerse decadentie en de roze bubbel waar we in leven. Ik zou ermee moeten lachen, mocht het niet zo triestig zijn.

Noordkaap zong al: "Zou zo'n heel klein beetje oorlog, soms niet beter kunnen zijn?". En voor sommigen is dat inderdaad jammer genoeg het geval, om ze met een emmer ijskoud water in het gezicht te doen ontwaken uit hun roze droom.
 
Aan Russisch-Oekraïense onderhandelingstafel zitten nauwelijks vrouwen, nochtans kunnen zij daar belangrijke rol spelen

In dit artikel schuilt zoveel symboliek. Niet inhoudelijk in het artikel maar in de gedachte en de invalshoek. Dit is een botsing van twee werelden.
- Enerzijds een brutale oorlog door een nietsontziende dictator die beschikt over kernwapens en gesteund door een bevriend communistisch regime met gigantische economische en militaire macht, als symbool voor de pivoterende machtsbalans in de wereld.
- En anderzijds heb je dan in het Westen als reactie daarop... een onnozel wicht die begint te leuteren over de gender equality aan de onderhandelingstafel (!)(!)(!)(!)(!).

Dit is zó tekenend voor de Westerse decadentie en de roze bubbel waar we in leven. Ik zou ermee moeten lachen, mocht het niet zo triestig zijn.
Ik ben het eens met de kritiek, maar het is gewoon een invalshoek om er naar te kijken. Een slechte, maar toch een mogelijke. Waarom je de journaliste in kwestie dan zo gratuit een onnozel wicht moet noemen ontgaat me volledig. Hard on ideas, soft on people denk ik altijd maar.
 
Laatst bewerkt:
Nee, ik argumenteer om te erkennen dat Rusland macht en invloed heeft in Oekraïne en dat je dat moeilijk kan negeren als EU zijnde als je met Oekraïne gaat onderhandelen over de toekomst van het land. Zo verbazingwekkend is het dan ook niet dat Rusland de pro-Russische gebieden in Oekraïne is beginnen losweken na het ondertekenen van het Europese toegangsakkoord. En daarin denk ik dat wij als EU zijnde zeer naïef zijn geweest, om te denken dat Rusland zomaar zonder verzet zou accepteren dat Oekraïne volledig de Russische invloedssfeer zou inruilen voor de Europese.

Gezien wat er nadien gebeurd is geweest, is dat toch allesbehalve een controversiële stelling?

Betreffende de Baltische Staten, de geopolitieke realiteit daar is dat zij wel lid zijn van de Europese Unie, van de interne markt en van de NATO en dat Rusland daar geen macht kan projecteren, een enorm contrast met Oekraïne.


Als we echt geen schrik hadden gehad van Rusland, dan hadden we Oekraïne net zo goed van staalharde garanties in de vorm van een verdedigingspact kunnen voorzien bij het tekenen van de accession agreement. Hell, dan waren we Oekraïne ondertussen al te hulp geschoten. Dat is ook niet gebeurd en nu staat Oekraïne alleen tegenover de Russische agressor.

Dat was voor inval van Oekraïne niet zo simpel omdat Rusland op papier een machtig leger heeft. EU is/was dan ook vooral softpower en wij hebben praktisch geen deftig leger.
Je moet toegeven dat het sindsdien veel is gewijzigd in die visies : Russisch leger is niet sterk genoeg, EU landen investeren fors meer in defensie. NATO staat veel sterker en hechter, zelfs Finland denkt eraan om toe te treden.
Economisch gaat Rusland nog minder voorstellen : hun grootste exportproduct aan hun grootste klant zal tegen eind van jaar met 2/3 verminderd zijn als de plannen voltrekken.
In sé kan Poetin max een pyrrusoverwinning behalen.
 
Dit is zó tekenend voor de Westerse decadentie en de roze bubbel waar we in leven. Ik zou ermee moeten lachen, mocht het niet zo triestig zijn.

Noordkaap zong al: "Zou zo'n heel klein beetje oorlog, soms niet beter kunnen zijn?". En voor sommigen is dat inderdaad jammer genoeg het geval, om ze met een emmer ijskoud water in het gezicht te doen ontwaken uit hun roze droom.
Het is tekenend dat Noordkaap niet spreekt over oorlogsvoering in dat lied.
 
Aan Russisch-Oekraïense onderhandelingstafel zitten nauwelijks vrouwen, nochtans kunnen zij daar belangrijke rol spelen

In dit artikel schuilt zoveel symboliek. Niet inhoudelijk in het artikel maar in de gedachte en de invalshoek. Dit is een botsing van twee werelden.
- Enerzijds een brutale oorlog door een nietsontziende dictator die beschikt over kernwapens en gesteund door een bevriend communistisch regime met gigantische economische en militaire macht, als symbool voor de pivoterende machtsbalans in de wereld.
- En anderzijds heb je dan in het Westen als reactie daarop... een onnozel wicht die begint te leuteren over de gender equality aan de onderhandelingstafel (!)(!)(!)(!)(!).

Dit is zó tekenend voor de Westerse decadentie en de roze bubbel waar we in leven. Ik zou ermee moeten lachen, mocht het niet zo triestig zijn.

Noordkaap zong al: "Zou zo'n heel klein beetje oorlog, soms niet beter kunnen zijn?". En voor sommigen is dat inderdaad jammer genoeg het geval, om ze met een emmer ijskoud water in het gezicht te doen ontwaken uit hun roze droom.
Awel hé, markeer deze dag als historisch maar ... volmondig akkoord mijn beste!
 
Rusland blijft keer op keer bewijzen dat zij niets nuttig toe te voegen hebben aan de wereld. Bende criminelen die een land met potentieel de afgrond in rijden.

 
Terug
Bovenaan