Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Ik vind het toch maar een beetje raar om een trouw- of verlovingsring uit een gebroken huwelijk te geven.

“Hier schat, hierbij geef ik je de ring uit het huwelijk met je vader dat niet stand heeft gehouden.”
 
Ben jij daar een expert in? De certificaat is in het Engels. 0,7ct.....De "polish"(Finish Grade) is al "excellent" zie ik en de "clarity": "VS2" :tongue:
Het lijkt op dit http://www.acredo.be/nl/article/A-1258-2_W7_H_2_heartsArrows/
Soit....we shall see
nope, maar ik weet dat de inkoopprijs van gouden juwelen rond de materiaal prijs ligt.

voor diamanten kan het variëren, als ze zuiver en foutloos geslepen zijn.

maar je zal rap leren wat er allemaal aan scheelt, don't worry.
 
Verlovingsring bijhouden om aan dochter te geven, is dat geen optie? Idem voor de trouwringen.

Ik ga ervanuit dat het kind uit liefde is gekomen, tenzij ik ergens iets gemist heb.
Ik zou sterk daartegen argumenteren eigenlijk, om de ring aan de dochter te geven.

Mijn ma heeft na een miserabel huwelijk met mijn vader hun trouwringen laten omsmelten tot oorbellen en die aan mij gegeven als cadeau. Goed bedoeld, maar ik heb het gevoel dat het lijkje van mijn ouders hun huwelijk - waar ik sowieso al veel slechte herinneringen aan heb - aan mijn oren bengelen.
 
Ik vind het toch maar een beetje raar om een trouw- of verlovingsring uit een gebroken huwelijk te geven.

“Hier schat, hierbij geef ik je de ring uit het huwelijk met je vader dat niet stand heeft gehouden.”
Eerder: "wij hebben het niet gered, maar weet dat jij er gekomen bent uit liefde en dat de liefde tussen jouw ouders op z'n sterkst was toen we jou kregen!"
Wij zijn getrouwd toen ik zwanger was, dus trouwen is rechtstreeks gelinkt aan onze dochter.
 
Eerder: "wij hebben het niet gered, maar weet dat jij er gekomen bent uit liefde en dat de liefde tussen jouw ouders op z'n sterkst was toen we jou kregen!"
Wij zijn getrouwd toen ik zwanger was, dus trouwen is rechtstreeks gelinkt aan onze dochter.
Maar dat wil niet zeggen dat uw dochter dat zo zal zien, noch moet zien 🤷‍♂️.
 
Maar dat wil niet zeggen dat uw dochter dat zo zal zien, noch moet zien 🤷‍♂️.
Absoluut niet, ze moet helemaal niets "aanvaarden" wat ze niet wil 😁😇
En ik vertrouw er op dat ze mondig genoeg zal zijn om te zeggen: "euh... Bedankt maar liever niet!" 😉
 
Mijn trouwring ligt hier ook voor de dochter, als ze er oud genoeg voor zal zijn. Maar dat is een discrete ring die er niet specifiek uitziet als een trouwring.
Die verlovingsring van fod is ècht wel een verlovingsring, beetje raar mocht zijn dochter dat later dragen want dan denkt iedereen dat zij verloofd zal zijn :unsure:
Ze kan 'm natuurlijk ook aan een ketting dragen later, maar lang niet iedereen wil een ring rond de hals.

Ik heb vorige juwelen laten omsmelten voor een ring (niet de trouwring) en dat kan fod natuurlijk wel doen voor de dochter later: haar de ring cadeau geven met de expliciete boodschap dat ze de materialen gebruikt voor een eigen keuze of ontwerp.
Persoonlijk zou ik teruggaan met de ring naar de juwelier en vragen of 'm die terug wil kopen, dat geld op de rekening van de dochter en klaar.
Afgeven aan de dochter vind ik een vreemd concept(zelfs nadat je hebt laten smelten of zo)...

Ondertussen heb ik zowel verlovingsring als trouwring ontvangen.
Ik denk ook gewoon aan verkopen en geld op de spaarrekening van dochter te zetten. Voorlopig bewaar ik ze hier en zal de prijs en dergelijke na m'n verlof wel eens opvragen. Of mss verander ik nog van gedachte i dunno.
 
Ik zou sterk daartegen argumenteren eigenlijk, om de ring aan de dochter te geven.

Mijn ma heeft na een miserabel huwelijk met mijn vader hun trouwringen laten omsmelten tot oorbellen en die aan mij gegeven als cadeau. Goed bedoeld, maar ik heb het gevoel dat het lijkje van mijn ouders hun huwelijk - waar ik sowieso al veel slechte herinneringen aan heb - aan mijn oren bengelen.
Als het omgesmolten is, moet je dat net zien als nieuw leven (met nieuwe kansen), als een boom boven een asverstrooiing. De daad van het omsmelten desacraliseert de ringen en maakt ze weer tot "gewoon" edelmetaal.
 
Eigenlijk is een groot deel van wat je in deze thread leest toch zelf-georganizeerde miserie hè? Wat ben ik blij dat wij nooit zullen trouwen. Als we dus ooit uiteen gaan, zal ik al niet mijn kop moeten breken over een stukje metaal met verharde koolstof in.
 
Eigenlijk is een groot deel van wat je in deze thread leest toch zelf-georganizeerde miserie hè? Wat ben ik blij dat wij nooit zullen trouwen. Als we dus ooit uiteen gaan, zal ik al niet mijn kop moeten breken over een stukje metaal met verharde koolstof in.
Wij zijn getrouwd zonder trouwringen :lol:
 
Eigenlijk is een groot deel van wat je in deze thread leest toch zelf-georganizeerde miserie hè? Wat ben ik blij dat wij nooit zullen trouwen. Als we dus ooit uiteen gaan, zal ik al niet mijn kop moeten breken over een stukje metaal met verharde koolstof in.
Maar misschien wel over die schoon en dure oorringen die ge haar ooit hebt gekocht? :v
 
Eigenlijk is een groot deel van wat je in deze thread leest toch zelf-georganizeerde miserie hè? Wat ben ik blij dat wij nooit zullen trouwen. Als we dus ooit uiteen gaan, zal ik al niet mijn kop moeten breken over een stukje metaal met verharde koolstof in.
Ik vind het trouwen hierin maar bijzaak. Lijkt me gewoon het einde van een (serieuze/lange) relatie dat nog niet verwerkt is, waardoor er wat problemen moeten gemaakt worden.

Moest het zover komen is de kans groot dat ik er ook niet rationeel bij ga blijven, maar het klinkt allemaal wat als problemen zoeken.
 
Ik vind het trouwen hierin maar bijzaak. Lijkt me gewoon het einde van een (serieuze/lange) relatie dat nog niet verwerkt is, waardoor er wat problemen moeten gemaakt worden.

Moest het zover komen is de kans groot dat ik er ook niet rationeel bij ga blijven, maar het klinkt allemaal wat als problemen zoeken.
Is wsl idd frustratie. Maar hoe dieper je uw (trouw)put graaft, hoe langer je terug moet kruipen naar boven hè. Ik probeer het toch altijd bij KISS te houden, zelfs bij dit soort "emotionele" constructies.
 
Eigenlijk is een groot deel van wat je in deze thread leest toch zelf-georganizeerde miserie hè? Wat ben ik blij dat wij nooit zullen trouwen. Als we dus ooit uiteen gaan, zal ik al niet mijn kop moeten breken over een stukje metaal met verharde koolstof in.
Daarover niet, maar tenzij je als vrienden uit elkaar kan gaan, zal er altijd miserie zijn als er kinderen aan te pas komen. En als het de kinderen niet zijn, zijn het de huisdieren. En zijn die het niet, is het de huisraad.
Getrouwd zijn maakt het lastiger. Spreek ik absoluut niet tegen!

Maar als ik nu puur kijk naar alle stress die de scheiding mij heeft bezorgd, is er NIETS dat te maken heeft met het huwelijk zelf.
80% is puur te herleiden tot de dochter. We zouden nog steeds een ouderschapsplan moeten hebben, financiële afspraken moeten maken, de hond staat op zijn naam maar woont bij mij, de inboedel zou nog steeds verdeeld moeten worden want we gebruikten enkel een gezamenlijke rekening,....

Als je geen kinderen hebt is het voor alle partijen in elk geval een pak eenvoudiger en eens alle praktische afspraken er op zitten, is het ook gewoon salut en de kost en hopelijk tot nooit meer! Beetje lastig als je een kind hebt helaas 😉
 
Terug
Bovenaan