Komt er op neer dat de kinderwens die bij de wederhelft te groot werd, en tegelijk wil ze me de vrijheid (reizen, hobby's) schenken die ik soms mis of zou missen moest er een kind komen.
Ik heb er zelf nog geen behoefte aan, hoewel ik nu twijfel om te toe te zeggen om niet alles van de laatste 16j te verliezen. Men zegt dat je sowieso verandert als het er is en dat je je kind onvoorwaardelijk graag zal zien. Maar dat voelt gewoon fout. Iemand noemde dat "lijmkinderen" wat wel een gepaste benaming is, maar er moet niet echt iets gelijmd worden, er is alleen een verschil in toekomst visie.
Ironisch gezien gaat die zogenaamde vrijheid er helemaal niet zijn gezien ik nu alleen achterblijf met een dure lening (als ik de woning al kan afkopen) en onze hond die momenteel voor mij op nr 1 komt te staan.
Ze trekt hiermee ook zelf de mat serieus onder haar voeten vandaan want moet haar huis, zelfstandige praktijk in bijberoep en hond opgeven en in een kleine studio gaan wonen omdat ze ze maar halftijds in dienst werkt.
Dat geeft wel aan dat ze momenteel echt niet gelukkig is en ze er goed over nagedacht heeft. Dus ik hoop dat het op het einde van rit waard wordt voor haar en dat ze haar geluk kan vinden.
Als ik het huis kan afkopen wil ik ze wel haar pratijk voor een klein bedrag laten houden tot ze zelf een andere oplossing heeft of ik een andere partner heb.
En dat is ineens mijn grootste angst; ik heb nog nooit alleen gestaan.
De kans dat ik een nieuwe partner vind zie ik somber in want 1) ik ben hondsslecht met vrouwen, ik zou al vastlopen op het aanknopen van een gesprek op Tinder laat staan IRL, 2) Mijn zelfvertrouwen/beeld zit nu 2 meter onder de grond mede omdat ik de laatste 16j nog nooit interesse of een compliment van iemand anders kreeg en 3) ik ga nu zo onrealistisch selectief en voorzichtig worden dat het gewoon onmogelijk wordt.
Mijn oplossing momenteel is mijzelf 7/7 in den gym te steken om de gedachten te verzetten.
Het helpt ook niet echt dat ze nog steeds samen wil slapen en knuffelen "want we zien elkaar toch nog graag". Natuurlijk ga ik daar in mee, maar het helpt de situatie niet echt verder.