Waar Dunkirk aanvoelde als een welgekomen vereenvoudiging in het repertoire van Nolan, waarin hij bewees dat hij geen one-trick pony is die het moet hebben van overweldigende plot twists. Daar voelt Oppenheimer aan als Nolan die het tempo terug opdrijft, zij het met minder actie en meer dialoog, om een samensmelting van zijn gekende regiestijl met die van klassieke historische drama's te bekomen.
Voor mij persoonlijk mag het soms wat minder "on the nose" zijn. Zo vond ik de flitsende beelden die een artistieke representatie van de gedachten van Oppenheimer moeten voorstellen niet altijd gepast. Zeker met een cast als deze zou het Nolan sieren om wat meer geduld te tonen en het acteerwerk van Murphy voor zich te laten spreken.
Zoals in de meeste van Nolan's films zitten ook hier wat haperingen in het tempo. En hoewel die deels worden opgevangen door het visueel en auditief ritme rondom het verhaal, waar hij ondertussen een ware meester in geworden is, zorgt dat er tegelijk voor dat het geheel wat druk en overbeladen aan kan voelen.
De cast doet het geweldig. Dit wordt mogelijks de grootste rol ooit voor Cillian Murphy. De grote ster van de film was voor mij echter RDJ, die hier in zwart-wit de meest kleurrijke acteerprestatie van de film, en misschien ook van zijn volledige carriere, neerzet. Het was genieten van de vele schitterende bijrollen met uitschieters als Emily Blunt, Benny Safdie, Macon Blair, en natuurlijk Tom Conti als Albert Einstein. Rollen waar ik minder van overtuigd was waren die van Gary Oldman, Rami Malek, en Matt Damon.
Hoogtepunten waren de slotscene, en natuurlijk de ontploffing van de eerste atoombom. Hoewel sommigen beweren dat deze scene underwhelming was, vond ik ze een mooie balans vinden tussen kracht en eenvoud.
In zijn geheel was dit opnieuw een geweldige filmervaring. Ik hoop meer van dit soort werk te zien van Nolan, zij het met wat minder fanfare en met een meer rechtlijnige structuur. Minder Inception, en méér The Dark Knight.
De Kinepolis ervaring was natuurlijk ook weer top. De film speelde in de kleinste beschikbare zaal in Kortrijk. De lichten schrokken de zaal wakker nog voor de laatste scene goed en wel voorbij was en we de kans hadden om laatste worden van Oppenheimer in te slikken. En de piepende en krakende stoelen zijn duidelijk toe aan nieuwe veren.
De beste man naast mij vond het bovendien nodig om constant met zijn telefoon te prutsen, met als climax een binnenkomende oproep ,inclusief marginale ringtone, tijdens de stille scene van de Trinity test. Na afloop van de film was hij duidelijk emotioneel geraakt door het bestaan van de atoombom, en de mogelijke implicaties daarvan voor onze toekomst. Daarbij sprak hij mij aan met de woorden "ze hadden beter iets anders uitgevonden, hé". Nadat ik hem er op wees dat ik in mijn leven al meer last ondervonden heb van smartphones dan van atoombommen, zag hij er even verward als ongemakkelijk uit. Don't be that guy!
.
