Post jouw favoriete (zelfgemaakte) foto van het jaar 2022

Tanuki_

Crew Member
Zoals de titel zegt :) Nu het einde van het jaar nadert is eens terugblikken voor velen de normale gang van zaken, dus waarom eens niet terugblikken op de foto's die je het voorbije jaar nam en proberen daar de beste (enkelvoud of meervoud) uit te kiezen. Dat kan zijn vanwege het verhaal die eraan hangt, dat kan zijn omdat je het gewoon een mooi beeld vindt. Plus het is best fijn om eens door de archieven te snuisteren, wat we dikwijls wel eens vergeten in dit digitale tijdperk (behalve dan diegene die regelmatig meedoen aan de challenges natuurlijk :p)

Go! (Ik doe mee maar ik moet er nog eens doorfietsen :) )
 
Ok, ok, ééntje dan. Het is vooral een moeilijke oefening omdat ik een goeie balans zoek tussen technische sterkte, goed licht, interessant onderwerp, en uiteindelijk ook de "impact factor" van het beeld.

Dit is mijn keuze:


Een "banale" en versleten distelvlinder. Niet evident want ik heb dit jaar pakweg voor het eerst een bruine vuurvlinder kunnen fotograferen (in goed licht!), en mooie close-ups kunnen maken van een grote keizerlibel. Beiden zeker interessanter qua zeldzaamheid/moeilijkheidsgraad... Maar dit vind ik mijn meest "verhalende" dierenfoto van het jaar: het beest heeft allicht honderden of zelfs duizende kilometers afgelegd om ergens in de hoge venen in de tuin van een vakantiehuisje terecht te komen. Eén van de laatste rustpauzes op een lavendelperkje dat ook al grotendeels is uitgebloeid. Het vibrante paars van de bloemen is grijzig geworden en daarmee stemt de achtergrond zich af op de sombere realiteit: het einde van de zomer nadert. Deze vlinder heeft niet lang meer te leven. Ondanks de vergankelijkheid poseert het beest hier alsof het nog de mogelijkheid heeft om de hele wereld te verkennen. Het licht is hard en toch wat diffuus (hoge bewolking & middagzon erdoor) wat contrast introduceert op de vleugeltjes, die extra transparant geworden zijn door de slijtage. Het beeld doet me enigszins denken aan Batman die met een versleten cape neerkijkt op het vervallen Gotham City... Maar misschien zien jullie er nog iets anders in :)
 
Amai, zoals hierboven al gezegd "kill your darlings"... Ik ben dan maar gebleven bij de eerste foto die in me op kwam toen ik de titel las.
Ik heb het genoegen gehad om veel "eerstes" mee te maken en een paar dromen (of toch stappen naar) te laten uitkomen dit jaar.
Onder het motto: Hard work pays off.

Hieronder mijn keuze van 2022.
Wout Van Aert & Christophe Laporte na hun solo - plek 1 & 2 - op de E3 Harelbeke '22. Het is een jongensdroom om ooit te mogen fotograferen voor sport, met koers in specifiek. Via via kreeg ik de kans om voor de organisatie vooral de podiumceremonie voor en na de wedstrijd te fotograferen. Door ziekte van een collega die altijd de finish mag fotograferen, kreeg ik de kans om tussen de big boys aan de finish te gaan staan.
Hoogst uitzonderlijk voor een nieuw professioneel persfotograaf. Met een smile tot achter mijn oren stond ik praktisch op de eerste rij.
Na de finish reden WVA en CL nog even door en stopten ze recht voor onze neus om elkaar te omhelzen. Alle fotografen gingen langs de ene kant staan, ik nam netjes plaats langs de andere kant. Wat me het unieke beeld opleverde van de emoties bij Wout. Mijn jaar was toen al praktisch geslaagd.

 
Amai, zoals hierboven al gezegd "kill your darlings"... Ik ben dan maar gebleven bij de eerste foto die in me op kwam toen ik de titel las.
Ik heb het genoegen gehad om veel "eerstes" mee te maken en een paar dromen (of toch stappen naar) te laten uitkomen dit jaar.
Onder het motto: Hard work pays off.

Hieronder mijn keuze van 2022.
Wout Van Aert & Christophe Laporte na hun solo - plek 1 & 2 - op de E3 Harelbeke '22. Het is een jongensdroom om ooit te mogen fotograferen voor sport, met koers in specifiek. Via via kreeg ik de kans om voor de organisatie vooral de podiumceremonie voor en na de wedstrijd te fotograferen. Door ziekte van een collega die altijd de finish mag fotograferen, kreeg ik de kans om tussen de big boys aan de finish te gaan staan.
Hoogst uitzonderlijk voor een nieuw professioneel persfotograaf. Met een smile tot achter mijn oren stond ik praktisch op de eerste rij.
Na de finish reden WVA en CL nog even door en stopten ze recht voor onze neus om elkaar te omhelzen. Alle fotografen gingen langs de ene kant staan, ik nam netjes plaats langs de andere kant. Wat me het unieke beeld opleverde van de emoties bij Wout. Mijn jaar was toen al praktisch geslaagd.

Prachtig! En al helemaal met het achtergrondverhaal 🥰
 
Sta me toe, ze nog wat hoger te leggen.

Meet detective Fatface Johnson.
afgoarzpg1s91.jpg

Ik heb nog 748 foto's van dien pummel, dit jaar alleen al. Dus weet, ik hou me nog in hé.
 
Pfoeh. Dat is een moeilijke . Heel veel foto's van de dochter, maar die post ik niet publiek om verschillende redenen. Eens grasduinen in de andere foto's.
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan