Heel lang geleden — 23 jaar om exact te zijn — ging voor de toen nog piepjonge Mrpoelie een nieuwe wereld open bij het verschijnen van Battlefield 1942 in 2002. Na jarenlang titels als Medal of Honor gespeeld te hebben, was het voor het eerst kunnen duiken in de online wereld van videogames een ware openbaring voor mij. Battlefield was groter, indrukwekkender en had een pak meer opties dan de games die ik voordien speelde. Nu, vele titels later, is sinds 10 oktober de nieuwe telg in de reeks beschikbaar onder de naam Battlefield 6. De laatste jaren kregen we zowel tegenvallers als knallers van formaat afgeleverd door DICE, de originele studio achter de reeks. En eerlijk gezegd konden de twee laatste games die na Battlefield 1 verschenen me weinig boeien. Het was alsof de magie van de reeks voorgoed verdwenen was met de voorgaande titels. De zure nasmaak van 2042 deed me dan ook niet echt uitkijken naar een nieuw deel. Maar na het spelen van de beta een tijdje terug had ik toch opnieuw wat hoop gekregen voor de reeks, want ik had me er toen enorm goed mee vermaakt. Ik was dan ook erg benieuwd of de volledige release de lijn van kwaliteit zou doortrekken, en ik kan alvast melden dat ik de afgelopen tijd heel wat uren met het spel heb doorgebracht.
Het verhaal van Battlefield 6
speelt zich af tussen 2027 en 2028, een hedendaagse setting dus, en draait om een conflict tussen de NAVO en Pax Armata. Dit is een militaire organisatie die wordt bijgestaan door voormalige NAVO-leden. Als speler kruip je in de huid van verschillende soldaten van een eliteteam dat bekendstaat onder de naam Dagger 13. Samen met je team moet je Pax Armata proberen tegen te houden voordat ze de wereld volledig in hun macht krijgen met de kwade bedoelingen die ze hebben.
Naast het feit dat het verhaal niets voorstelt en de gameplay totaal niet spannend is, is ook de afwerking behoorlijk mager. Tijdens de vijf uur durende campaign op de normale moeilijkheidsgraad heb ik te veel bugs ervaren. Geen fouten die de game doen vastlopen, maar wel tal van visuele glitches die bij een studio van dit formaat en met dit budget niet zouden mogen voorkomen. Zo gebeurde het bijvoorbeeld regelmatig dat ik iemand geruisloos neerhaalde met een mes, terwijl de animatie er telkens volledig naast zat. En zo zijn er nog heel wat fouten die ik zou kunnen opnoemen, maar waar ik jullie van zal sparen.
Ik klink nu vooral negatief, maar wees gerust: de kers op de taart moet nog komen. Want waar deze game uiteraard in uitblinkt, is zijn geweldige multiplayer. Zelf moet ik toegeven dat ik dit soort games meestal puur voor die ervaring koop, en dat het verhaal voor mij altijd bijzaak is. Na 2042, waarin we operators kregen met gadgets tot hun beschikking, keert DICE terug naar de roots met het klassieke klassensysteem uit de gloriedagen. Ook is het aantal spelers teruggeschaald van 128 naar 64, zoals vanouds. Dit alles voelt weer fantastisch aan en speelt heerlijk weg. De multiplayermappen zijn stuk voor stuk goed ontworpen en zien er visueel prachtig uit. Er is ook meer dan genoeg keuze tussen wapens, attachments en tools om je vijanden een kopje kleiner te maken. Ook voelt de gunplay zeer goed en strak aan.
Ook op audiovlak is de game tot in de puntjes uitgewerkt — je krijgt bijna kippenvel wanneer er een jet over je hoofd vliegt, zo indrukwekkend is de immersie door het geluid. Zo ook bijvoorbeeld wanneer je een punt aan het bestormen bent samen met vrienden en de kogels om je oren vliegen, voel je je echt midden in de chaos van een oorlog. Ook is de destructie in de mappen weer een stuk gedetailleerder dan in de vorige game. Er kan opnieuw meer stuk, wat geweldig is. Niets is dan ook zo cool als een verdieping van een huis opblazen met een tank omdat daar spelers zich verschuilen om te kunnen snipen. Op gebied van gameplay zit de multiplayer dus uitstekend in elkaar, en ik heb er al vele uren vol plezier in doorgebracht. Ook qua content zitten we de komende tijd goed: op 28 oktober verschijnt seizoen 1 met daarin een gloednieuwe map genaamd Blackwell Fields. Op dezelfde dag wordt bovendien de battle royale-modus gelanceerd.
In het online gedeelte zijn bovendien veel minder bugs of glitches te ervaren. Het is duidelijk dat de focus van DICE vooral op dat aspect lag. In de twintig uur die ik online gespeeld heb, kon ik de foutjes op één hand tellen — terwijl dat er in de korte singleplayer al minstens het dubbele waren. Ook qua performance loopt de game erg vlot, zowel op high-end systemen als op iets oudere computers. Hier en daar zakt de framerate wel lichtjes op bepaalde maps of locaties, maar dat is nooit storend en kan hopelijk met toekomstige updates nog wat worden bijgeschaafd.
Het verhaal van Battlefield 6
Standaard shooterformule die we de laatste jaren al te vaak hebben gezien
Ik zal meteen met de deur in huis vallen: het verhaal van het spel is een enorme tegenvaller. Het is totaal niet interessant en weet nergens te verrassen of mee te slepen. Voor het schrijfwerk moet je deze game dus zeker niet spelen. En helaas stelt het op gameplayvlak ook weinig voor. Het spel laat je steeds van punt A naar punt B gaan, terwijl je vijanden neermaait die je pad kruisen — de standaard shooterformule die we de laatste jaren al te vaak hebben gezien. We spelen door negen missies heen waarin we de verschillende mappen doorkruisen die ook in het multiplayergedeelte zitten. Dit gebeurt door af te wisselen tussen verschillende leden van Dagger 13. De ene keer speel je bijvoorbeeld als medic, terwijl je de volgende missie als engineer aan de slag gaat — de alom bekende classes uit de reeks. Dit voelt daardoor meer aan als een tutorial om alles te leren kennen dan als een echt meeslepend verhaal. Maar zelfs als oefening voordat je in het online gedeelte duikt, schiet het tekort. Zo is er bijvoorbeeld geen enkele missie waarin je met een jet of helikopter kunt vliegen, wat als een gemiste kans aanvoelt, zeker aangezien je voor de rest met zowat alles kennismaakt. Ik herinner me nog goed de vliegmissie uit Battlefield 1 — dat was destijds één van mijn favoriete levels uit het spel.Naast het feit dat het verhaal niets voorstelt en de gameplay totaal niet spannend is, is ook de afwerking behoorlijk mager. Tijdens de vijf uur durende campaign op de normale moeilijkheidsgraad heb ik te veel bugs ervaren. Geen fouten die de game doen vastlopen, maar wel tal van visuele glitches die bij een studio van dit formaat en met dit budget niet zouden mogen voorkomen. Zo gebeurde het bijvoorbeeld regelmatig dat ik iemand geruisloos neerhaalde met een mes, terwijl de animatie er telkens volledig naast zat. En zo zijn er nog heel wat fouten die ik zou kunnen opnoemen, maar waar ik jullie van zal sparen.
Waar deze game uiteraard in uitblinkt, is zijn geweldige multiplayer
Ook is de AI van het spel spijtig genoeg erg zwak. Vijandelijke soldaten lopen soms rond als kippen zonder kop. Je hoeft geen enkele moeite te doen om ze te slim af te zijn of enige vorm van tactiek te gebruiken. Op dat vlak voelt het aan als een game van minstens tien jaar geleden. Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat ze hier snel iets in elkaar hebben gezet om, naast het online aspect, toch maar een singleplayerervaring aan te bieden. Laat het duidelijk zijn: als je deze game in huis haalt enkel voor het verhaal, zul je spijt krijgen van je aankoop — daarvoor is het zijn prijs simpelweg niet waard. Ik heb dan ook het gevoel dat ze beter helemaal geen verhaalmodus hadden voorzien en zich volledig hadden moeten focussen op de multiplayer, eventueel met een iets lagere aankoopprijs. Dit voelt namelijk te veel aan als halfbakken werk, spijtig genoeg.Niets is zo cool als een verdieping van een huis opblazen met een tank.
Ik klink nu vooral negatief, maar wees gerust: de kers op de taart moet nog komen. Want waar deze game uiteraard in uitblinkt, is zijn geweldige multiplayer. Zelf moet ik toegeven dat ik dit soort games meestal puur voor die ervaring koop, en dat het verhaal voor mij altijd bijzaak is. Na 2042, waarin we operators kregen met gadgets tot hun beschikking, keert DICE terug naar de roots met het klassieke klassensysteem uit de gloriedagen. Ook is het aantal spelers teruggeschaald van 128 naar 64, zoals vanouds. Dit alles voelt weer fantastisch aan en speelt heerlijk weg. De multiplayermappen zijn stuk voor stuk goed ontworpen en zien er visueel prachtig uit. Er is ook meer dan genoeg keuze tussen wapens, attachments en tools om je vijanden een kopje kleiner te maken. Ook voelt de gunplay zeer goed en strak aan.
Ook op audiovlak is de game tot in de puntjes uitgewerkt — je krijgt bijna kippenvel wanneer er een jet over je hoofd vliegt, zo indrukwekkend is de immersie door het geluid. Zo ook bijvoorbeeld wanneer je een punt aan het bestormen bent samen met vrienden en de kogels om je oren vliegen, voel je je echt midden in de chaos van een oorlog. Ook is de destructie in de mappen weer een stuk gedetailleerder dan in de vorige game. Er kan opnieuw meer stuk, wat geweldig is. Niets is dan ook zo cool als een verdieping van een huis opblazen met een tank omdat daar spelers zich verschuilen om te kunnen snipen. Op gebied van gameplay zit de multiplayer dus uitstekend in elkaar, en ik heb er al vele uren vol plezier in doorgebracht. Ook qua content zitten we de komende tijd goed: op 28 oktober verschijnt seizoen 1 met daarin een gloednieuwe map genaamd Blackwell Fields. Op dezelfde dag wordt bovendien de battle royale-modus gelanceerd.
In het online gedeelte zijn bovendien veel minder bugs of glitches te ervaren. Het is duidelijk dat de focus van DICE vooral op dat aspect lag. In de twintig uur die ik online gespeeld heb, kon ik de foutjes op één hand tellen — terwijl dat er in de korte singleplayer al minstens het dubbele waren. Ook qua performance loopt de game erg vlot, zowel op high-end systemen als op iets oudere computers. Hier en daar zakt de framerate wel lichtjes op bepaalde maps of locaties, maar dat is nooit storend en kan hopelijk met toekomstige updates nog wat worden bijgeschaafd.
Conclusie
Ben je altijd fan geweest van het online gedeelte van de Battlefield-games, dan kan ik deze titel alleen maar ten zeerste aanbevelen. We keren op vele vlakken terug naar de roots, en dat zorgt voor uren speelplezier. De mappen zijn fantastisch, net als de wapens en mogelijkheden die Battlefield 6 biedt. Spijtig genoeg kan ik dat niet zeggen over de singleplayer. Die raad ik namelijk sterk af. Als dat de reden zou zijn om het spel in huis te halen, kun je beter verder zoeken naar iets anders. Er zijn te veel bugs, de AI is belachelijk dom, het verhaal stelt niets voor en de gameplay voelt te veel aan als een “been there, done that”-ervaring. Grafisch is de game wel erg mooi en draait het vlot op verschillende systemen, al kunnen hier en daar nog wat puntjes op de i worden gezet. Ik stop nu alleszins met mijn relaas voor deze review, want mijn battle station lonkt alweer — tijd om nog wat spelers het leven proberen zuur te maken op het slagveld.
Maybe I’ll see you on the Battlefield!
Maybe I’ll see you on the Battlefield!
Pro
- Multiplayer keert terug naar de roots
- Gameplay van de multiplayer is weer geweldig
- Op audiovlak indrukwekkend
- Grafisch een mooi spel
- Performance is goed
Con
- Verhaal is het spelen niet waard
- Bugs en glitches in de campaign
8
Over
Beschikbaar vanaf
10 oktober 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- Battlefield Studios
Uitgever
- Electronic Arts
