Heb je ooit het gevoel gehad dat je even wil verdwijnen in een bar, met een glas in de hand en je gedachten als enige gezelschap? Een moment waarop je terugkijkt op de keuzes die je maakte, de paden die je niet bewandelde en de vragen die blijven nazinderen: wat als, waarom ik, wat had anders gekund? Blue Moon vangt precies dat gevoel: een avond vol zelfreflectie, weemoed en een trein aan gedachten die elkaar blijven opvolgen.
Blue Moon is een Amerikaanse biografische dramafilm uit 2025, geregisseerd door Richard Linklater en geschreven door Robert Kaplow, waarbij hij zich liet inspireren door de brieven geschreven tussen Lorenz Hart en Elizabeth Weiland. Linklater is onder meer bekend van de Oscargenomineerde films Boyhood, Before Midnight en Before Sunset. Hij maakt voornamelijk realistische films waarbij het verhaal focust op de dialogen en persoonlijke perikelen van de personages. Veel pure actiegedreven scènes zal je bij hem niet vinden maar emotioneel geladen momenten des te meer. Zo ook bij Blue Moon.
Larry is zelf een beroemd muziekschrijver en samen met Richard Rodgers heeft hij in het verleden vele successen geboekt. Rodgers is echter overgeschakeld naar een nieuwe partner en Hart wordt aan de kant geschoven. Dat doet pijn. Doorheen het verhaal wordt duidelijk hoe moeilijk Larry het heeft met de aanvaarding van zijn uitdovende carrière. Daarbij speelt zijn alcoholverslaving een belangrijke rol. Doorheen de avond blijft Lorenz steeds meer drinken, ook al vraagt hij de barman in het begin van de avond om hem absoluut niks uit te schenken.
De dialogen met zijn oud-partner zorgen voor veel intense momenten waarbij je als kijker echt in het verhaal wordt gezogen. De film komt weliswaar traag op gang. Het eerste gedeelte waarbij Larry zich, samen met de barman, voorbereidt op de komst van Rodgers duurt naar mijn mening iets te lang. Ook later zijn er bepaalde scènes of gesprekken die net iets beknopter hadden mogen zijn. Vooral de lange monologen waarbij Larry zijn hersenspinsels tot in het kleinste detail uiteenzet, haalden het tempo serieus uit het narratief. Al bij al vond ik het verhaal soms wat langdradig, maar tegelijk ook best beklijvend en vooral erg realistisch.
Ethan Hawke doet het geweldig in zijn rol als Lorenz Hart. Je kan zien dat hij de emoties ter plekke bijna zelf beleeft en niet gewoon acteert. Ook Andrew Scott die de rol van Richard Rodgers op zich neemt, zorgt voor een interessante dynamiek tussen zijn personage en Larry. Iets minder enthousiast werd ik van Margaret Qualley als Elizabeth Weiland. Niet omwille van haar acteervermogen, maar het personage valt een beetje uit de boot qua diepgang. Dat is opvallend aangezien Elizabeth wel een grote rol speelt in de beleving van Larry zelf. Daar had gerust iets meer mee gedaan mogen worden.
Het decor van de film blijft beperkt tot een eenzelfde locatie: de bar. Je zou denken dat dit na een tijdje begint te vervelen maar eigenlijk valt het niet echt op dat de setting ongewijzigd blijft. Slim gekozen cameraperspectieven belichten de verschillende secties van de bar en creëren zo het gevoel van meerdere mini-locaties. De algemene vibe blijft ten allen tijde eentje van soberheid, wat ervoor zorgt dat de gesprekken en relaties tussen de verschillende personages des te meer tot uiting komen. Blue Moon bewijst hiermee dat een meeslepende sfeer ook zonder spectaculaire effecten kan worden neergezet.
Blue Moon is een Amerikaanse biografische dramafilm uit 2025, geregisseerd door Richard Linklater en geschreven door Robert Kaplow, waarbij hij zich liet inspireren door de brieven geschreven tussen Lorenz Hart en Elizabeth Weiland. Linklater is onder meer bekend van de Oscargenomineerde films Boyhood, Before Midnight en Before Sunset. Hij maakt voornamelijk realistische films waarbij het verhaal focust op de dialogen en persoonlijke perikelen van de personages. Veel pure actiegedreven scènes zal je bij hem niet vinden maar emotioneel geladen momenten des te meer. Zo ook bij Blue Moon.
Shot na shot de dieperik in
De film speelt zich af op de avond van 31 maart 1943 en specifiek op het moment dat de première van de musical Oklahoma! plaatsvindt. Het hoofdpersonage van Blue Moon, Lorenz Hart (of Larry voor de vrienden), is aanwezig bij deze voorstelling en gaat daarna verbouwereerd een bar binnen om zijn ongezouten mening te geven aan eenieder die zijn klachtenzang wenst te aanhoren.Larry is zelf een beroemd muziekschrijver en samen met Richard Rodgers heeft hij in het verleden vele successen geboekt. Rodgers is echter overgeschakeld naar een nieuwe partner en Hart wordt aan de kant geschoven. Dat doet pijn. Doorheen het verhaal wordt duidelijk hoe moeilijk Larry het heeft met de aanvaarding van zijn uitdovende carrière. Daarbij speelt zijn alcoholverslaving een belangrijke rol. Doorheen de avond blijft Lorenz steeds meer drinken, ook al vraagt hij de barman in het begin van de avond om hem absoluut niks uit te schenken.
De dialogen met zijn oud-partner zorgen voor veel intense momenten waarbij je als kijker echt in het verhaal wordt gezogen. De film komt weliswaar traag op gang. Het eerste gedeelte waarbij Larry zich, samen met de barman, voorbereidt op de komst van Rodgers duurt naar mijn mening iets te lang. Ook later zijn er bepaalde scènes of gesprekken die net iets beknopter hadden mogen zijn. Vooral de lange monologen waarbij Larry zijn hersenspinsels tot in het kleinste detail uiteenzet, haalden het tempo serieus uit het narratief. Al bij al vond ik het verhaal soms wat langdradig, maar tegelijk ook best beklijvend en vooral erg realistisch.
Blue Moon bewijst dat een meeslepende sfeer ook zonder spectaculaire effecten kan worden neergezet.
Ethan Hawke doet het geweldig in zijn rol als Lorenz Hart. Je kan zien dat hij de emoties ter plekke bijna zelf beleeft en niet gewoon acteert. Ook Andrew Scott die de rol van Richard Rodgers op zich neemt, zorgt voor een interessante dynamiek tussen zijn personage en Larry. Iets minder enthousiast werd ik van Margaret Qualley als Elizabeth Weiland. Niet omwille van haar acteervermogen, maar het personage valt een beetje uit de boot qua diepgang. Dat is opvallend aangezien Elizabeth wel een grote rol speelt in de beleving van Larry zelf. Daar had gerust iets meer mee gedaan mogen worden.
Minimalistisch in vorm, rijk aan sfeer
Door de sfeer die wordt gecreëerd, merk je echt hoe hard de getroebleerde muziekschrijver worstelt met zijn innerlijke demonen en de film slaagt erin deze gevoelens naar de kijker over te dragen. Wanneer Larry zich bijvoorbeeld heel ongemakkelijk voelt, vervaagt het achtergrondgeluid tot een zacht geroezemoes en zie je vervolgens veel shots met het hoofdpersonage die nerveus en handenwringend door de ruimte loopt. Het ongemak spat van het scherm en dat zorgt voor een grote inleving bij de kijker.Het decor van de film blijft beperkt tot een eenzelfde locatie: de bar. Je zou denken dat dit na een tijdje begint te vervelen maar eigenlijk valt het niet echt op dat de setting ongewijzigd blijft. Slim gekozen cameraperspectieven belichten de verschillende secties van de bar en creëren zo het gevoel van meerdere mini-locaties. De algemene vibe blijft ten allen tijde eentje van soberheid, wat ervoor zorgt dat de gesprekken en relaties tussen de verschillende personages des te meer tot uiting komen. Blue Moon bewijst hiermee dat een meeslepende sfeer ook zonder spectaculaire effecten kan worden neergezet.
Conclusie
Blue Moon is een realistisch en intens karakterportret, waarin de emoties en innerlijke strijd van Lorenz Hart voelbaar en overtuigend worden weergegeven. De minimalistische setting en de slimme cameravoering versterken de emotionele weerslag van het verhaal. Het tempo ligt in het begin van de film redelijk laag en sommige scènes, zoals de lange monologen van het hoofdpersonage, zorgen ervoor dat je bijna naar de klok gaat kijken. Ondanks deze minpunten zorgt de film in het algemeen voor een beklijvend en meeslepend narratief, vooral door de sterke emotionele diepgang en sfeervolle uitvoering.
Pro
- Slim gebruik van perspectieven om nieuwe locaties te creëren in eenzelfde setting
- De gesprekken tussen de personages zijn emotioneel diepgaand
- De innerlijke complexiteit van het hoofdpersonage
Con
- Tempo ligt in het begin van de film heel laag
- Soms wat te lange monologen
- Het personage Elizabeth Weiland mocht iets meer uitgewerkt worden
6.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
15 januari 2026
Genre
- Biografie
- Drama
Speelduur
100 minuten
Regie
Richard Linklater
Cast
Ethan Hawke, Bobby Cannavale, Andrew Scott, Margaret Qualley
Uitgever
Cherry Pickers Film
