Drama

Een omgeving waar je niet echt gezien wordt, waar regels en verwachtingen belangrijker zijn dan wie je bent. À bras-le-corps, een historisch drama, brengt het dorpsleven en de zoektocht naar zelfstandigheid van een jonge vrouw in een strenge, patriarchale omgeving. Wat van buitenaf rustig lijkt, blijkt van binnenuit veel beklemmender en harder te zijn.

Met Truly Naked levert Muriel d’Ansembourg haar debuut als langspeelfilmregisseur af. De film belicht op een intieme en confronterende manier de spanningen binnen een nogal ongebruikelijke thuissituatie. Alec, een tiener, en zijn vader Dylan runnen samen een eerder ongewoon bedrijfje. Terwijl Alec op zijn nieuwe school probeert opnieuw te beginnen, richt Dylan zich op de uitbreiding van hun zaak, in een poging de financiële problemen waarin ze zich bevinden het hoofd te bieden.

Stel je voor: je bent negen jaar en wordt op school geselecteerd om een verjaardagstaart te bakken voor de machtigste man van je land. In Irak in de jaren negentig was dat geen uitzondering, maar een jaarlijkse, verplichte schoolopdracht waarbij telkens kinderen werden uitgekozen om Saddam Hoessein te eren op zijn verjaardag.

L’île de la Demoiselle is gebaseerd op een grotendeels vergeten gebeurtenis uit de 16de eeuw. Marguerite de la Rocque, een jonge Franse aristocrate, reist mee op een expeditie naar de Nieuwe Wereld onder leiding van haar oom en verloofde, gouverneur Roberval. Wanneer ze wordt beschuldigd van overspel, volgt een harde straf: samen met haar dienstmeid en vermeende minnaar wordt ze achtergelaten op het afgelegen Île des Démons. Daar moeten ze zien te overleven, ver weg van elke vorm van bescherming of beschaving.

Craig Brewer probeert met Song Sung Blue niet de zoveelste muziekbiografie af te leveren, maar een warmer en menselijker drama over twee zoekende zielen die elkaar vinden via muziek. De film volgt Mike en Claire Sardina, gespeeld door Hugh Jackman en Kate Hudson, die samen een Neil Diamond-tributeband vormen en daarin niet alleen een podium, maar ook een nieuw houvast vinden. Dat gegeven is gebaseerd op het echte leven van het koppel én op de documentaire met dezelfde naam uit 2008. Het resultaat is een film die duidelijk mikt op ontroering, herkenbaarheid en een breed publiek.

Een bos dat in enkele seconden in vlammen opgaat. Een soundtrack die meer schreeuwt dan klinkt. Zo begint Die My Love van Lynne Ramsay: als een emotionele explosie die je geen kans geeft om afstand te nemen. Ramsay laat er geen twijfel over bestaan: dit wordt geen film die je rustig laat toekijken, maar één die je meesleurt, verbrandt en niet meer loslaat.

De schoonheid van de wereld draagt vaak een ondertoon van tristesse in zich. Juist omdat wat mooi is ook eindig is, krijgt het een breekbare intensiteit. Pracht en verwondering kunnen uiteindelijk ook maar enkel bestaan uit de aard van hun eindigheid, ze schitteren, maar nooit voor altijd. En wanneer het verdwijnt, soms ruw en onverdraagzaam, blijft er een knagende leegte achter die de waarde alleen maar tastbaarder maakt. In die spanning tussen verwondering en verlies ontstaat een wereld die tegelijk hartverscheurend en betoverend is.

Stel dat je het dagboek van je moeder in handen krijgt en daarin een verleden ontdekt dat je nooit hebt gekend. Hoe goed ken je dan eigenlijk je eigen geschiedenis? Het verleden lijkt vaak grijpbaar, maar blijkt al snel afhankelijk te zijn van wie het vertelt. In Romería probeert een jonge vrouw via herinneringen en familieverhalen grip te krijgen op haar afkomst.

In een samenleving waar politieke macht steeds nadrukkelijker ingrijpt, komt ook de culturele vrijheid onder druk te staan. Yellow Letters van filmmaker İlker Çatak toont hoe een autoritaire context het leven en werk van kunstenaars beïnvloedt.

Iedereen wordt geconfronteerd met keuzes in het leven en de zoektocht naar het juiste pad. Maar hoe bewaak je daarbij je eigen grenzen, en hoe ver laat je je meevoeren door de visie van anderen? Real Faces vertelt het verhaal van Julia, een casting director die een nieuwe start probeert te maken. Tussen haar professionele ambities en haar persoonlijke zoektocht botst ze voortdurend met vragen over grenzen, keuzes en wie ze wil zijn.

Een beroerte verandert een leven in één klap. Het raakt niet alleen het lichaam, maar ontwricht ook je innerlijke leven. Beginnings van Jeanette Nordahl laat zien hoe ingrijpend zo’n gebeurtenis kan zijn en hoe het leven van iedereen rondom de patiënt op losse schroeven komt te staan. Een intiem portret van een familie in crisis.

Een waargebeurd verhaal. Een 63 uur durende gijzeling. De jaren ’70. Een mediacircus. In 1977 gijzelt Tony Kiritsis de zoon van een machtige hypotheekmakelaar. Kiritsis bindt een draad rond de nek van zijn slachtoffer, verbonden aan de trekker van een geweer dat op hem gericht staat. Elke verkeerde beweging kan fataal zijn. Dit ingenieuze maar huiveringwekkende systeem staat bekend als de 'dead man’s wire' en vormt het hart van de film.

Gus Van Sant is een naam die in de filmwereld nauwelijks nog introductie nodig heeft. Wie kent Good Will Hunting niet? Het lijkt bijna onmogelijk dat iemand deze klassieker nog niet heeft gezien. Maar ook films als Drugstore Cowboy en My Own Private Idaho tonen al vroeg in zijn carrière zijn eigen, herkenbare stijl.

Een dodelijk spel​

In 1977, in Indianapolis, klinkt de stem van radiopresentator Fred Temple door de ether. Terwijl hij het nieuws en muziek aan elkaar...

Soms is het nodig je eigen interpretatie de vrije loop te laten om het epos van een ander op overtuigende wijze tot leven te brengen. The Choral vertelt over kunst die voortkomt uit andere kunst: een voortdurend proces van opbouwen, herinterpreteren en heruitvinden. Het gaat over creatief werk dat steunt op de fundamenten die ooit door anderen werden gelegd, maar tegelijk de moed vraagt om daar soms buiten te treden en nieuwe perspectieven te verkennen.

Wat betekent 'thuis' als je telkens weer wordt weggestuurd? Christy and his brother van Brendan Canty volgt enkele turbulente weken in het leven van een tiener. Nadat een pleeggezin hem uit huis heeft gezet, keert hij voor het eerst sinds het overlijden van zijn moeder terug naar zijn geboorteplaats Cork.

Vaak speelt er meer dan op het eerste gezicht lijkt. Zelfs op plekken waar extase en euforie de bovenhand nemen en de grauwe realiteit even lijkt te verdwijnen, kunnen onderliggende problemen verborgen blijven. Ook in nachtclubs, waar felle lichten verblinden en de collectieve roes onverschillig maakt, blijft een diepgewortelde problematiek ook vandaag nog volledig overschaduwd. Die felheid filtert de schaduwen weg en maakt ze onzichtbaar, en achter een moeiteloos lijkende glimlach schuilt een beklemdheid die alleen tot uiting komt in stille tranen.

Met Les Rayons et les ombres brengt Xavier Giannoli een bijzonder confronterende historische film die je langzaam maar zeker meeneemt in een wereld vol twijfel en morele keuzes. De film vertelt het verhaal van Jean Luchaire, die aanvankelijk bekendstaat als journalist en voorstander van Frans‑Duitse verstandhouding vóór de oorlog. Toch raakt hij tijdens de Tweede Wereldoorlog steeds dieper verstrikt in een moreel, financieel en ideologisch compromis met de nazi’s.

Trouwen hoeft niet 'performative' te zijn, en toch lijkt alles er in de aanloop naartoe geleidelijk de vorm van aan te nemen. Een trouwfeest wordt niet graag aan het toeval overgelaten. Het wordt gevierd volgens een haast onzichtbaar draaiboek waarin elke speech en danspas uiteindelijk een eigen plaats kent. Ook in ‘The Drama’ gaat de spanning tussen verwachting en authenticiteit dan ook gepaard met twee onvermijdelijke metgezellen: stress en zenuwachtigheid.

Komt er een moment waarop je beseft dat je eigen kinderen je niet langer begrijpen? Alsof er plots een afstand ontstaat die niets te maken heeft met hoeveel liefde je hen ooit hebt gegeven. Generaties kijken nu eenmaal anders naar het leven: wat voor de ene onschatbare herinneringen zijn, kan voor de andere slechts oude spullen lijken. Dit spanningsveld tussen nostalgie en vooruitkijken vormt het vertrekpunt van Calle Málaga, de nieuwe film van Maryam Touzani.

Zwaarbeladen thema's worden het liefst genegeerd. Toch hebben mensen er graag een mening over waardoor de lading ervan verloren gaat in een eindeloze molen van onbetrokkenheid. Precies in dat spanningsveld beweegt het werk van Michel Franco, een regisseur die niet snel terugdeinst voor de ongemakkelijkheid binnen een sociaal debat.

Verlangen, macht en onderwerping ontmoeten elkaar in Pillion. Harry Lighton neemt je mee in de wereld van D/s-relaties, een complexe dynamiek van controle en overgave. Als debuutfilm kan dit zeker tellen: niet alleen door het thema, maar ook doordat Lighton voor zijn eerste langspeelfilm meteen kan rekenen op Harry Melling en Alexander Skarsgård in de hoofdrollen.