Stef Roefs

De schoonheid van de wereld draagt vaak een ondertoon van tristesse in zich. Juist omdat wat mooi is ook eindig is, krijgt het een breekbare intensiteit. Pracht en verwondering kunnen uiteindelijk ook maar enkel bestaan uit de aard van hun eindigheid, ze schitteren, maar nooit voor altijd. En wanneer het verdwijnt, soms ruw en onverdraagzaam, blijft er een knagende leegte achter die de waarde alleen maar tastbaarder maakt. In die spanning tussen verwondering en verlies ontstaat een wereld die tegelijk hartverscheurend en betoverend is.

Soms is het nodig je eigen interpretatie de vrije loop te laten om het epos van een ander op overtuigende wijze tot leven te brengen. The Choral vertelt over kunst die voortkomt uit andere kunst: een voortdurend proces van opbouwen, herinterpreteren en heruitvinden. Het gaat over creatief werk dat steunt op de fundamenten die ooit door anderen werden gelegd, maar tegelijk de moed vraagt om daar soms buiten te treden en nieuwe perspectieven te verkennen.

Vaak speelt er meer dan op het eerste gezicht lijkt. Zelfs op plekken waar extase en euforie de bovenhand nemen en de grauwe realiteit even lijkt te verdwijnen, kunnen onderliggende problemen verborgen blijven. Ook in nachtclubs, waar felle lichten verblinden en de collectieve roes onverschillig maakt, blijft een diepgewortelde problematiek ook vandaag nog volledig overschaduwd. Die felheid filtert de schaduwen weg en maakt ze onzichtbaar, en achter een moeiteloos lijkende glimlach schuilt een beklemdheid die alleen tot uiting komt in stille tranen.

Trouwen hoeft niet 'performative' te zijn, en toch lijkt alles er in de aanloop naartoe geleidelijk de vorm van aan te nemen. Een trouwfeest wordt niet graag aan het toeval overgelaten. Het wordt gevierd volgens een haast onzichtbaar draaiboek waarin elke speech en danspas uiteindelijk een eigen plaats kent. Ook in ‘The Drama’ gaat de spanning tussen verwachting en authenticiteit dan ook gepaard met twee onvermijdelijke metgezellen: stress en zenuwachtigheid.

Zwaarbeladen thema's worden het liefst genegeerd. Toch hebben mensen er graag een mening over waardoor de lading ervan verloren gaat in een eindeloze molen van onbetrokkenheid. Precies in dat spanningsveld beweegt het werk van Michel Franco, een regisseur die niet snel terugdeinst voor de ongemakkelijkheid binnen een sociaal debat.