Je hebt hondenmensen en je hebt kattenmensen. Ik behoor eigenlijk tot die laatste groep, dus acht ik mezelf geschikt genoeg om met een spel als Copycat aan de slag te gaan. Tijdens de zomer van vorig jaar (ja, 19 september is nog steeds zomer) verscheen de game voor pc en sinds vorige week werden daar ook de PlayStation 5 en Xbox Series X|S aan toegevoegd. Laten we eens kijken of het een kattensnoepje voor onze bek is, of het samen met de minder toffe vulling uit de kattenbak weggesmeten mag worden.
Sinds ik alleen ben gaan wonen, en da's ondertussen al zo'n twintig jaar geleden, heb ik altijd een kat in huis gehad. Daar kwam twee jaar geleden plots een einde aan, maar het gemis was groot. Dat zorgde ervoor dat ik vorig jaar terug een kat in huis heb gehaald. Ze zijn zelfstandig, speels, soms vals en je kunt ze eens een dag alleen laten. Toch zitten de asielen nog bomvol, wat ervoor zorgt dat er af en toe dieren worden ingeslapen (en dat geldt ook voor honden).
Je voelt je na een tijdje thuis. Het krabben, blazen en bijten naar je nieuwe baasje is voorbij, en dan ... Het is niet allemaal spielerei in Copycat, want het wordt op bepaalde momenten ook wat serieuzer. Je baasje Olive is namelijk niet de gezondste. Ze slikt medicatie en haar ziekte krijgt telkens meer vat op haar. Haar dochter acht haar niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen, dus is ze nogal miscontent als ze weet dat ze een pluizige viervoeter in huis heeft gehaald. Het zorgt voor spanningen en onbegrip. Emoties die je als kat niet echt begrijpt, maar wel aanvoelt. En alsof dat niet genoeg is, komt er nog een andere kat in het spel. Het toeval wil dat dat andere beest als twee druppels water op jou lijkt. Je voelt je aan de kant geschoven en verlaten. Alsof je nog niet genoeg zorgen in je kattenleventje hebt ...
Zo kom je af en toe in een alternatieve spelwereld terecht, waarbij je als grote katachtige speelt. Het zorgt voor wat verfrissends, terwijl je de zwaardere thema's die passeren eens achter je kunt laten. En hoewel het verhaal nogal lineair is en de spelomgevingen beperkt, heb je toch een klein beetje vrijheid. Vogels opjagen en in bomen klimmen kun je namelijk als de beste. Daar zijn zelfs enkele PlayStation Trophies aan verbonden. Ook passeren er soms platforming-secties en hierbij durft de besturing al eens tegenwerken. Die is namelijk niet erg verfijnd. Hetzelfde geldt trouwens voor de grafische prestaties van Copycat. Alles ziet er best oké uit, maar in sommige scènes zit er precies een wat vreemde film of filter over het scherm. Weet wel dat Copycat door slechts twee personen werd gemaakt, dus ben ik vergevingsgezind!
Sinds ik alleen ben gaan wonen, en da's ondertussen al zo'n twintig jaar geleden, heb ik altijd een kat in huis gehad. Daar kwam twee jaar geleden plots een einde aan, maar het gemis was groot. Dat zorgde ervoor dat ik vorig jaar terug een kat in huis heb gehaald. Ze zijn zelfstandig, speels, soms vals en je kunt ze eens een dag alleen laten. Toch zitten de asielen nog bomvol, wat ervoor zorgt dat er af en toe dieren worden ingeslapen (en dat geldt ook voor honden).
Miauw!
Op dat vlak brengt Copycat een mooi verhaal, want daar ontfermt Olive zich over een asielkat. Deze eenzame weduwe zoekt wat gezelschap en dus is een asiel de perfecte keuze. Daar zitten beesten genoeg die wat aandacht zoeken. In Copycat kun je uit zes katten kiezen, al doet die keuze er eigenlijk niet echt toe. Ik koos voor de volledig zwarte, maar voor de rest van het spel heeft het geen invloed. Het gekozen beestje krijgt de naam Dawn, waarna je als speler virtueel in het harige ding kruipt om de rest van het verhaal te doorlopen. In Copycat kun je als kat doen waar je het beste in bent: een kat zijn. Ondeugend en speels. Het ene moment pik je biefstukken van tafel, het andere moment krab je de sofa aan flarden en dan zijn er momenten waar je je kunt laten gaan met wc-papier. O ja, en voorwerpen van kasten duwen is ook iets waar katten dol op zijn.Copycat schuwt enkele zwaardere thema's niet.
Je voelt je na een tijdje thuis. Het krabben, blazen en bijten naar je nieuwe baasje is voorbij, en dan ... Het is niet allemaal spielerei in Copycat, want het wordt op bepaalde momenten ook wat serieuzer. Je baasje Olive is namelijk niet de gezondste. Ze slikt medicatie en haar ziekte krijgt telkens meer vat op haar. Haar dochter acht haar niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen, dus is ze nogal miscontent als ze weet dat ze een pluizige viervoeter in huis heeft gehaald. Het zorgt voor spanningen en onbegrip. Emoties die je als kat niet echt begrijpt, maar wel aanvoelt. En alsof dat niet genoeg is, komt er nog een andere kat in het spel. Het toeval wil dat dat andere beest als twee druppels water op jou lijkt. Je voelt je aan de kant geschoven en verlaten. Alsof je nog niet genoeg zorgen in je kattenleventje hebt ...
Krab, krab!
Het verhaal wordt aan een gestaag tempo verteld en daarbij is er eens geen ruimte voor interpretatie. Het zorgt er echter ook voor dat de gameplay erg lineair is. Oké, je kunt meermaals vrij rondlopen in het huis en erna ook in de tuin, met zelfs een grotere spelwereld zoals de straat, maar een open wereld is het geenszins. Je krijgt af en toe wat in je schoot geworpen qua opdracht en eens die werd vervuld, krijg je een volgende missie. Zotte dingen moet je niet verwachten. Zo is het stelen van het eerder vermelde stukje vlees er een van. Of jagen op een vlinder, waarbij je reflexen op de proef worden gesteld. Een kat is een blijft een roofdier en het blijkt zelfs dat katten erover dromen.Zo kom je af en toe in een alternatieve spelwereld terecht, waarbij je als grote katachtige speelt. Het zorgt voor wat verfrissends, terwijl je de zwaardere thema's die passeren eens achter je kunt laten. En hoewel het verhaal nogal lineair is en de spelomgevingen beperkt, heb je toch een klein beetje vrijheid. Vogels opjagen en in bomen klimmen kun je namelijk als de beste. Daar zijn zelfs enkele PlayStation Trophies aan verbonden. Ook passeren er soms platforming-secties en hierbij durft de besturing al eens tegenwerken. Die is namelijk niet erg verfijnd. Hetzelfde geldt trouwens voor de grafische prestaties van Copycat. Alles ziet er best oké uit, maar in sommige scènes zit er precies een wat vreemde film of filter over het scherm. Weet wel dat Copycat door slechts twee personen werd gemaakt, dus ben ik vergevingsgezind!
Conclusie
Copycat is een fijn tussendoortje dat er even speels als een kat uitziet, maar vergis je niet. Het verhaal van Copycat brengt ook enkele zwaardere thema's naar voor. Je kunt je echter als een poes bewegen en even speels door de spelwereld bewegen, terwijl de gezondheid van je baasje bergaf gaat. Daarnaast komt er ook een tweede poes in beeld die je leventje nog meer overhoop haalt. Verwacht een knap narratief met leuke gameplay, maar hou rekening met enkele kleine beperkingen.
Pro
- Verhaal waarin zwaardere thema's niet worden geschuwd
- Speelse elementen
Con
- Soms vreemde film over het beeld
- Besturing kon wat fijner
7
Over
Beschikbaar vanaf
29 mei 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
Ontwikkelaar
- Spoonful Of Wonder
Uitgever
- Neverland Entertainment
- Nuuvem Inc
- Spoonful Of Wonder
