De opmars van Bloober Team is alvast indrukwekkend te noemen. De Poolse studio werd in 2008 opgericht en bestond toen uit een twintigtal man. Hun doorbraak kwam er echter pas in 2016 met Layers of Fear en zo vond de ontwikkelaar ook de niche waarbinnen ze zich vervolgens specialiseerden, namelijk horror. Intussen is de studio heel wat groter geworden en kwam de kers op de taart er wanneer Konami het team de kans gaf om aan de slag te gaan met een van de meest geliefde horrorgames ooit, Silent Hill 2, dat vorig jaar een remake kreeg. Intussen was het alweer uitkijken naar de volgende horrortrip waarin Bloober Team ons wil onderdompelen: Cronos: The New Dawn.
Dat Bloober Team graag gebruik maakt van de Poolse eigenheid en de rijke, maar ook getroebleerde geschiedenis van het land, kon je al merken in bijvoorbeeld The Medium en The Observer, die eerste diep genesteld in het post-Communisme van de jaren negentig en de andere met een grimmige blik op de toekomst. Mocht de naam van Cronos: The New Dawn
The Traveler geweest zijn, dan zou je haast denken dat we kunnen spreken van een trilogie, want ook in dit spel vormt het communistisch verleden van het spel een belangrijk element. Het decor van het spel wordt namelijk gevormd door een fictieve versie van Nowa Huta en zijn staalfabriek. Deze modelwijk, waar veel van de teamleden opgroeiden, was een van de kroonjuwelen van de communistische propaganda, werd gebouwd volgens de principes van het socialistisch realisme en de fabriek zelf stelde meer dan tienduizend arbeiders te werk. Intussen zijn Nowa Huta en de staalfabriek een toeristische trekpleister die je een interessante blik geeft in het communistische leven pre-1990.
Omdat een vorige Traveler niet in zijn opdracht is geslaagd, is het aan jou om zijn taak op te pikken en een zekere Edward Wisniewski te extraheren. Hoewel dit initieel lukt en je jouw duik in het verleden succesvol beëindigt, loopt je missie echter fout wanneer je Edward naar het heden probeert te brengen. Dit vormt het uitgangspunt van een fascinerende reis die zich afspeelt in een retro-futuristische toekomst alsook 1980, om zo de speler en het personage de ware toedracht achter de Change en het Collective te onthullen. Hierbij wordt het verhaal uit de doeken gedaan door enerzijds de sporadische ontmoetingen, maar anderzijds vooral ook door middel van environmental storytelling. De duistere ruïnes van New Dawn en de staalfabriek waar je in ronddoolt vormen een belangrijke factor in de verhaalvertelling en door middel van audiologs, notities, opschriften op muren en affiches proberen de makers je dit verhaal op een immersieve wijze uit de doeken te doen. De gestage afdaling in deze waanzin was voor mij alvast de moeite.
Toch loont het meestal de moeite om dit te doen, omdat resources schaars zijn in Cronos: The New Dawn, zoals je kan verwachten van een goede survival-horrorgame. Gecombineerd met een gelimiteerde inventory zorgt dit ervoor dat je jouw resources goed moet beheren en dat je tijdens de gevechten vaak op het puntje van je stoel zit omdat je steeds het gevoel hebt dat je zonder kogels zal komen te zitten. Eén aspect dat mij wel stoorde aan je inventory, is dat als bijvoorbeeld je shotgun leeg is, je nog steeds geen kogels hiervoor zal kunnen oppakken als je inventory vol is. Om plaats te maken, kan je een ander kostbaar item verwijderen, maar dit wordt dan direct vernietigd in plaats van dat je het laat vallen. Er is ook een upgradesysteem, waarbij je niet enkel je wapens kan upgraden, maar ook je suit bijvoorbeeld - nog zo'n element waardoor je onmiddellijk zal denken aan Dead Space - en opnieuw zal je hier voor verscheurende keuzes komen te staan. Gebruik je die Core om je levensbar wat te vergroten, of wil je toch liever gaan voor die extra plek voor je inventory, waardoor je net dat extra item kan meezeulen? Elke keuze voelt als een broodnodige upgrade, maar tegelijk ook als "kiezen is verliezen". Hetzelfde kan ook gezegd worden van de personen die je extraheert trouwens, want ook zij komen met bepaalde effecten ...
De vijanden waartegen je vecht, zijn alvast niet van de poes; zeker de baasgevechten schotelen je de nodige uitdaging voor. Zelfs tegen gewone vijanden legde ik regelmatig het loodje, maar elke dood is een leermoment over hoe je de situaties de volgende keer moet aanpakken. Een factor waar je bijvoorbeeld rekening mee zal moeten houden, is dat vijanden lijken absorberen - don't let them merge -, waardoor ze groter en vooral ook sterker worden. Vuur is je beste vriend in dit spel, want de meeste vijanden zijn hier gevoelig voor, maar het laat je toe om lijken 'op te ruimen'. En omdat je ook hier met een beperkte capaciteit zit, is het opnieuw wikken en wegen, en soms zelfs nodeloos teruglopen naar een safe point om een nieuwe Torch fuel cannister te halen. Hoe dan ook zullen de meeste confrontaties je hartslag enkele beats de hoogte induwen. Al moet ik wel toegeven dat bepaalde vijanden mij soms wat deden denken aan het Michelin-mannetje door die tentakelachtige banden rond hun lichaam.
Terwijl mijn previewsessie nog wat geplaagd werd door crashes, verliep de ervaring deze keer eigenlijk zo goed als vlekkeloos. Ondanks dat we een lijstje meekregen met gekende problemen, ben ik eigenlijk geen noemenswaardige bugs tegengekomen. Visueel ziet het spel er ook prachtig uit en het perste zowaar alles uit mijn computer (i7-13700HX, RTX 4080, 32 Gb RAM-geheugen). Als ik op 1440p aan 120 frames per seconde wou spelen, dan was DLSS, gelukkig op Quality, en frame generation wel een must - en dit was met de grafische settings op High. Op Epic, met DLSS en frame generation aan, haalde ik net geen 50 frames per seconde. Ik kan me dus voorstellen dat zij met een minder krachtige pc hun systeem zullen zien zweten als ze het spel in in hoge kwaliteit willen spelen. Maar het loont gelukkig wel de moeite, want de prachtige graphics en sfeervolle locaties zorgen samen met de fantastische muziek alvast voor een memorabele ervaring.
Dat Bloober Team graag gebruik maakt van de Poolse eigenheid en de rijke, maar ook getroebleerde geschiedenis van het land, kon je al merken in bijvoorbeeld The Medium en The Observer, die eerste diep genesteld in het post-Communisme van de jaren negentig en de andere met een grimmige blik op de toekomst. Mocht de naam van Cronos: The New Dawn
De wereld is om zeep
Waarom ik daarnet The Traveler aanhaalde? Wel, in Cronos: The New Dawn speel je als een personage dat enkel gekend staat als een Traveler. Deze mensen maken ook een excursie naar deze fictieve versie van Nowa Huta, New Dawn. Alleen is dit uitje minder aan te raden, want het spel speelt zich af in een dystopische toekomst waarbij een mysterieuze gebeurtenis gekend als de Change de mensheid heeft uitgeroeid en de wereld heeft veranderd in een woestenij bewoond door de gemuteerde Orphans. Een organisatie genaamd het Collective stuurt Travelers naar New Dawn om via zogenaamde Dive Points belangrijke mensen uit het verleden te extraheren naar de toekomst. Op deze manier hoopt The Collective de mensheid veilig te stellen.De duistere ruïnes van New Dawn en de staalfabriek waar je in ronddoolt vormen een belangrijke factor in de verhaalvertelling.
Omdat een vorige Traveler niet in zijn opdracht is geslaagd, is het aan jou om zijn taak op te pikken en een zekere Edward Wisniewski te extraheren. Hoewel dit initieel lukt en je jouw duik in het verleden succesvol beëindigt, loopt je missie echter fout wanneer je Edward naar het heden probeert te brengen. Dit vormt het uitgangspunt van een fascinerende reis die zich afspeelt in een retro-futuristische toekomst alsook 1980, om zo de speler en het personage de ware toedracht achter de Change en het Collective te onthullen. Hierbij wordt het verhaal uit de doeken gedaan door enerzijds de sporadische ontmoetingen, maar anderzijds vooral ook door middel van environmental storytelling. De duistere ruïnes van New Dawn en de staalfabriek waar je in ronddoolt vormen een belangrijke factor in de verhaalvertelling en door middel van audiologs, notities, opschriften op muren en affiches proberen de makers je dit verhaal op een immersieve wijze uit de doeken te doen. De gestage afdaling in deze waanzin was voor mij alvast de moeite.
Zenuwslopende gevechten
Wat deze trip de moeite maakt, is dat de setting als achtergrond wordt gebruik om ons een goed gedoseerde portie huiveringwekkende horror voor te schotelen. Wat de gameplay betreft lijkt Bloober Team deze keer vooral inspiratie gehaald te hebben bij Dead Space, want de manier waarop je de vlezige vijanden te lijf gaat, doet denken aan de combat van deze scifi horrorklassieker. De gevechten voelen immers visceraal aan en dit is niet enkel door de aanwezigheid van een punch- en stomp-beweging, die vooral een redmiddel in uiterste nood vormen. Je voornaamste wapen is je transformerende vuurwapen dat verschillende vormen kan aannemen, beginnend met een klassiek pistool en een shotgun. Een opvallende feature is dat je jouw schoten kan opladen om zo extra schade te doen. Dit maakt je natuurlijk wel kwetsbaar voor vijandelijke aanvallen, waardoor je steeds een afweging moet maken.Toch loont het meestal de moeite om dit te doen, omdat resources schaars zijn in Cronos: The New Dawn, zoals je kan verwachten van een goede survival-horrorgame. Gecombineerd met een gelimiteerde inventory zorgt dit ervoor dat je jouw resources goed moet beheren en dat je tijdens de gevechten vaak op het puntje van je stoel zit omdat je steeds het gevoel hebt dat je zonder kogels zal komen te zitten. Eén aspect dat mij wel stoorde aan je inventory, is dat als bijvoorbeeld je shotgun leeg is, je nog steeds geen kogels hiervoor zal kunnen oppakken als je inventory vol is. Om plaats te maken, kan je een ander kostbaar item verwijderen, maar dit wordt dan direct vernietigd in plaats van dat je het laat vallen. Er is ook een upgradesysteem, waarbij je niet enkel je wapens kan upgraden, maar ook je suit bijvoorbeeld - nog zo'n element waardoor je onmiddellijk zal denken aan Dead Space - en opnieuw zal je hier voor verscheurende keuzes komen te staan. Gebruik je die Core om je levensbar wat te vergroten, of wil je toch liever gaan voor die extra plek voor je inventory, waardoor je net dat extra item kan meezeulen? Elke keuze voelt als een broodnodige upgrade, maar tegelijk ook als "kiezen is verliezen". Hetzelfde kan ook gezegd worden van de personen die je extraheert trouwens, want ook zij komen met bepaalde effecten ...
Vuur is je beste vriend in dit spel.
De vijanden waartegen je vecht, zijn alvast niet van de poes; zeker de baasgevechten schotelen je de nodige uitdaging voor. Zelfs tegen gewone vijanden legde ik regelmatig het loodje, maar elke dood is een leermoment over hoe je de situaties de volgende keer moet aanpakken. Een factor waar je bijvoorbeeld rekening mee zal moeten houden, is dat vijanden lijken absorberen - don't let them merge -, waardoor ze groter en vooral ook sterker worden. Vuur is je beste vriend in dit spel, want de meeste vijanden zijn hier gevoelig voor, maar het laat je toe om lijken 'op te ruimen'. En omdat je ook hier met een beperkte capaciteit zit, is het opnieuw wikken en wegen, en soms zelfs nodeloos teruglopen naar een safe point om een nieuwe Torch fuel cannister te halen. Hoe dan ook zullen de meeste confrontaties je hartslag enkele beats de hoogte induwen. Al moet ik wel toegeven dat bepaalde vijanden mij soms wat deden denken aan het Michelin-mannetje door die tentakelachtige banden rond hun lichaam.
Such is our calling
Het klinkt misschien wat als muggenzifterij, maar dat is eigenlijk omdat er bitter weinig aan te merken valt op Cronos: The New Dawn. De mannen en vrouwen van Bloober Team zijn intussen zo'n krakken in hun metier, dat ze uiteraard weten hoe ze een meesterlijke horror-ervaring in elkaar moeten steken, met de nodige aandacht voor de sfeeropbouw en een setting die aanspreek. Het enige verwijt dat je het spel echt kan geven, is dat de ervaring al bij al niet heel origineel is, dat we het allemaal al eens gezien hebben. Maar voor Bloober is Cronos: The New Dawn net een ode aan de klassiekers waarmee zij zijn opgegroeid, zoals Resident Evil, Silent Hill en Dead Space. In dat opzicht krijg je als speler natuurlijk exact wat je verwacht van dit soort spel.Terwijl mijn previewsessie nog wat geplaagd werd door crashes, verliep de ervaring deze keer eigenlijk zo goed als vlekkeloos. Ondanks dat we een lijstje meekregen met gekende problemen, ben ik eigenlijk geen noemenswaardige bugs tegengekomen. Visueel ziet het spel er ook prachtig uit en het perste zowaar alles uit mijn computer (i7-13700HX, RTX 4080, 32 Gb RAM-geheugen). Als ik op 1440p aan 120 frames per seconde wou spelen, dan was DLSS, gelukkig op Quality, en frame generation wel een must - en dit was met de grafische settings op High. Op Epic, met DLSS en frame generation aan, haalde ik net geen 50 frames per seconde. Ik kan me dus voorstellen dat zij met een minder krachtige pc hun systeem zullen zien zweten als ze het spel in in hoge kwaliteit willen spelen. Maar het loont gelukkig wel de moeite, want de prachtige graphics en sfeervolle locaties zorgen samen met de fantastische muziek alvast voor een memorabele ervaring.
Conclusie
Met Cronos: The New Dawn brengt Bloober Team ons opnieuw een huiveringwekkende horror-ervaring, die deze keer vooral opvalt door zijn bijzondere setting en slopende gevechten. Het spel is een audiovisueel pareltje dat je helemaal opzuigt en uitdaagt om deze wereld te verkennen en de gevaren te confronteren. De ervaring die het spel voorschotelt mag dan niet de meest originele zijn, maar het spel zit zo knap in elkaar dat dit eigenlijk weinig uitmaakt.
Pro
- Geweldige setting
- Huiveringwekkende atmosfeer
- Nagelbijtende gameplay
- Audiovisueel zeer sterk
Con
- Enkele vreemde designkeuzes
- Niet heel origineel
9
Over
Beschikbaar vanaf
5 september 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Horror
- Survival
Ontwikkelaar
- Bloober Team
Uitgever
- Bandai Namco Entertainment
- Bloober Team
