Camerata Productions heeft zich in de streek van Dendermonde opgeworpen als een soort begrip, dat op laagdrempelige wijze theater naar het grote publiek brengt. Voor hun vijftienjarige verjaardag legden ze de lat echter hoog met een theaterspektakel rond dat andere Dendermondse begrip, de Sage van het Ros Beiaard. Wij waren erbij op de première van dit artistieke streekproduct, om te ontdekken of het stuk ook weet te boeien wanneer je de namen van de vier heemskinderen niet vlot uit het hoofd kan opsommen.
Laat ons eerst even vooropstellen dat de Sage van het Ros Beiaard weliswaar in de markt wordt gezet als een spektakelmusical, maar dat die term door het quasi-monopolie op de term door Studio 100 nogal beladen is. Het creëert verwachtingen van immense decorstukken, spectaculaire speciale effecten en weergaloze setovergangen. Nou mag Camerata de Sage van het Ros Beiaard zeker en vast een spektakel noemen, want met tachtig acteurs en figuranten, paarden en bescheiden vuureffecten valt daar zeker wat voor te zeggen. Alleen heeft Camerata uiteraard niet het budget en de middelen van een Studio 100 om de stukken uit Puurs naar de kroon te steken. Wat het echter wel heeft, is - hoe melig het ook mag klinken - een hart. Soms is een hart meer waard dan effectbejag.
Uiteindelijk lukt het de Sage van het Ros Beiaard wel om het publiek mee te krijgen in het verhaal, maar dat doet het pas wanneer het conflict waar de show te lang over vertelt uiteindelijk tot een kookpunt komt. In de tweede en derde akte, wanneer liefde en conflict elkaar in de weg staan, weet het verhaal dan ook veel beter te resoneren. Het werkt uiteindelijk toe naar een einde dat ons met gemengde gevoelens achterliet. Het heeft iets bitterzoet en poëtisch, maar tegelijk voelde het ook wat “gemakkelijk” aan. De meesten van ons weten ongetwijfeld wel hoe het verhaal van het Ros Beiaard afloopt en hoewel we geen spectaculair slot hadden verwacht, voelde gewoon vertellen hoe het afloopt toch wat simpel aan.
Laat ons eerst even vooropstellen dat de Sage van het Ros Beiaard weliswaar in de markt wordt gezet als een spektakelmusical, maar dat die term door het quasi-monopolie op de term door Studio 100 nogal beladen is. Het creëert verwachtingen van immense decorstukken, spectaculaire speciale effecten en weergaloze setovergangen. Nou mag Camerata de Sage van het Ros Beiaard zeker en vast een spektakel noemen, want met tachtig acteurs en figuranten, paarden en bescheiden vuureffecten valt daar zeker wat voor te zeggen. Alleen heeft Camerata uiteraard niet het budget en de middelen van een Studio 100 om de stukken uit Puurs naar de kroon te steken. Wat het echter wel heeft, is - hoe melig het ook mag klinken - een hart. Soms is een hart meer waard dan effectbejag.
Tijdloze legende
De Sage van het Ros Beiaard is ouderwets, daar kan je niet omheen wanneer je een in Dendermonde alom gekend verhaal adapteert, gebaseerd op de middeleeuwse Karelroman Les Quatre Fils Aymon. Het is een verhaal dat verteld werd door rondtrekkende minstrelen en na al die jaren nog steeds in het dna zit van iedereen in Dendermonde en omstreken. Het is au fond een simpel verhaal, dat door universele elementen als liefde, trots, hoogmoed en wraak nog steeds weet te resoneren. Centraal staan uiteraard de vier heemskinderen Reynout, Adelaert, Writsaert en Ritsaert, zonen van heer Aymon en vrouw Adelais. Hun oom is keizer Karel, nogal een trotse heerser die niet bepaald opgezet is met het feit dat de mannen van Dendermonde niet volgzaam op hun knie gaan en hun geliefde zwarte paard Beiaard niet willen opgeven als vredesoffer. Een audiëntie in Parijs, bedoeld om de plooien wat gladder te strijken, ontaardt in chaos wanneer Adelaert na een uit de hand gelopen spelletje schaak de arrogante zoon van de vorst doodt. De vier kinderen zien zich genoodzaakt om met de hulp van tovenaar Malegijs en hun wonderpaard Beiaard te vluchten en onder te duiken. Dat zorgt echter voor onmogelijke opofferingen. Jongste zoon Reynout is stapelverliefd op stalmeisje Clarisse, en kan zich geen leven zonder haar voorstellen. De heemskinderen worden haast verscheurd tussen kiezen voor hun geliefden of de idealen waar hun vader al die jaren voor streed.Traag begonnen, toch gewonnen
Het verhaal is simpele ouderwetse degelijkheid, maar het vergt even voor het zijn weg naar het publiek weet te vinden. Het stuk opent namelijk behoorlijk impressionant met de ruim tachtig figuranten op het podium wanneer het grote doek verdwijnt, maar plooit zichzelf dan ietwat kleinschalig terug. Het kale houten decor is vrij statisch en de eerste scènes zijn nogal onderhevig aan het dumpen van expositie over het publiek. Het is begrijpelijk dat iedereen in de zaal mee moet zijn met de verhoudingen tussen de personages alvorens het conflict dramatisch uitmondt, maar het duurt net iets te lang voor het Ros Beiaard zijn galop weet te vinden. Dat ligt geenszins aan de acteurs: die zitten goed in hun rol. De vier heemskinderen — Yannic Bourguignon, Jasper Van Doren, Senne Vanwildemeersch en Remi De Smet — zijn geloofwaardig als broers en spelen met een fijne naturel. Mark Tijsmans en Ludo Hellinx zijn dan weer erg geestig in hun rollen als bisschop Tulpijn en tovenaar Malegijs.De acteurs zijn de lijm die ervoor zorgen dat ook de minder elegante puzzelstukjes passen.
Uiteindelijk lukt het de Sage van het Ros Beiaard wel om het publiek mee te krijgen in het verhaal, maar dat doet het pas wanneer het conflict waar de show te lang over vertelt uiteindelijk tot een kookpunt komt. In de tweede en derde akte, wanneer liefde en conflict elkaar in de weg staan, weet het verhaal dan ook veel beter te resoneren. Het werkt uiteindelijk toe naar een einde dat ons met gemengde gevoelens achterliet. Het heeft iets bitterzoet en poëtisch, maar tegelijk voelde het ook wat “gemakkelijk” aan. De meesten van ons weten ongetwijfeld wel hoe het verhaal van het Ros Beiaard afloopt en hoewel we geen spectaculair slot hadden verwacht, voelde gewoon vertellen hoe het afloopt toch wat simpel aan.
Beperkt spektakel
Dat brengt ons uiteraard naadloos bij de spektakelwaarde van het stuk. Wederom, zoals ik eerder al aangaf, is het niet bepaald fair de vergelijking te maken met stukken als Red Star Line of Daens, maar de Sage van het Ros Beiaard belooft spektakeltheater te brengen, en dat doet het slechts deels. Tientallen figuranten in beeld zien is initieel indrukwekkend, tot je erop gaat letten dat ze een beperkte choreografie uitvoeren die de bühne transformeert tot een pretparkattractie. En ja, er zijn paarden, vuurspuwers en kleine stukjes pyro, maar het voelt allemaal wat te beperkt aan om een wowfactor te genereren. Ook de befaamde ontsnapping van de vier heemskinderen, als sjofele poppen op de rug van het paard, of een knullige verdwijntruc van magiër Malegijs waarbij je acteur Ludo Hellinx zag wegkruipen achter het decor, werkten onbedoeld op de lachspieren van het publiek. Toch ging er van die knulligheid een zekere charme uit die best ontwapenend werkte. Er vallen zeker zaken op te merken aan de Sage van het Ros Beiaard, zoals bijvoorbeeld twee langgerekte danssequenties die nauwelijks wat toevoegen aan het stuk, maar het is overduidelijk met zoveel liefde voor het bronmateriaal gemaakt dat je de schoonheidsfoutjes wat vlugger door de vingers ziet.Muzikaal theater
Rest ons nog de muziek. Je kan de Sage van het Ros Beiaard niet omschrijven als een musical, hoewel het twee rasechte musicalnummers heeft, waaronder eentje door klasbak Nordin De Moor die een overtuigende slechterik neerzet. Wat het ook bevat is een soundtrack, ingespeeld door het Oost-Vlaams Symfonisch Orkest, dat echo’s met zich meedraagt van Andrew Lloyd Webber en oude BRT-reeksen uit de jaren stillekes. Het is, om vrij eerlijk te zijn, een vrij manipulatieve soundtrack die het publiek probeert te dirigeren naar de emoties die het hoort te voelen. Zonde eigenlijk, want de acteurs zijn solide genoeg om de emoties over te brengen, zonder dat de vele strijkers dat extra moeten aandikken. Uiteraard was er wel sprake van wat stress die gepaard gaat met de première: een verspreking hier en daar, een positie die verkeerd werd ingenomen of de baard van Ludo Hellinx die plots besloot om los te laten tijdens een cruciale scène, maar wederom paste het wel bij het sympathieke karakter van de productie. De Sage van het Ros Beiaard heeft als spektakeltheater best wel wat gebrekkige kantjes, maar het is overduidelijk met zoveel liefde voor het bronmateriaal en het theater gemaakt dat je niet anders kan dan erdoor gecharmeerd te worden.Conclusie
De Sage van het Ros Beiaard heeft, zeker voor wie niet opgroeide in de Denderstreek, behoorlijk wat schoonheidsfoutjes. Het zijn foutjes waar je echter makkelijk over kan kijken, omdat er tegelijk op het podium te zien is dat er duidelijk met liefde en passie aan dit stuk gewerkt is. Tientallen acteurs en figuranten, professionals en amateurs deden hun uiterste best om een stuk erfgoed tot leven te brengen op het podium, en dat primeert nog altijd op povere effecten en een trage eerste akte. Ga voor het hart, niet voor het spektakel.
Pro
- De acteurs zitten uitstekend in hun rol
- De universele thema's weten te boeien
- De beperktere middelen geven het stuk charme
Con
- De eerste akte is traag en weinig boeiend
- De spektakelwaarde is niet al te hoog
- De muziek is ouderwets
7
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
26 september 2025
Genre
- Muziektheater
Speelduur
105 minuten
Regie
Stijn De Wolf
Script
Wout Stallaert
Muziek
Pieter Van Baeveghem & Bert Van Weyenbergh
Cast
Senne Vanwildemeersch, Remi De Smet, Jasper Van Doren, Yanni Bourguignon, Veerle Malschaert, Lotte Stallaert, Ludo Hellinx, Mark Tijsmans, Nordin De Moor
Productiehuis
- Camerata Productions vzw
