Als de rest van de zomer even warm belooft te worden als afgelopen weekend, dan denk ik dat menig gamer maar al te graag afkoeling zal zoeken achter zijn pc of console. De PlayStation-eigenaars kunnen alvast rekenen op het nieuwste wapenfeit van Hideo Kojima, dat hen opnieuw heel wat uurtjes zoet zal houden. De Japanner keert immers terug naar de wereld van Death Stranding met Death Stranding 2: On the Beach. Hoewel diens voorganger intussen ook beschikbaar is voor Xbox, pc en zelfs iOS, debuteert deeltje twee net zoals de eerste deze week exclusief voor PlayStation. Ben jij klaar om de rest van de wereld te verbinden?
Hoewel Sam hoopte om een rustig leventje te kunnen opbouwen samen met Lou, is de rust aan het begin van Death Stranding 2: On the Beach
helaas van korte duur. Fragile komt aankloppen bij Sam met een nieuwe missie. Ze heeft een nieuw civiel bedrijf opgericht, genaamd Drawbridge om de missie van Bridges verder te zetten en de wereld te verbinden buiten de UCA om. Sams eerste missie is om Mexico aan te sluiten op het Chiral Network. Door de Verenigde Staten te verbinden via dit netwerk, is er namelijk een Plate Gate verschenen in Mexico, die mogelijks een brug vormt naar een ander continent.
Het spelen van Death Stranding net voor de uitbraak van de coronapandemie maakte deze ervaring en de boodschap die Hideo Kojima wilde communiceren net zo speciaal. Dit tweede deel werd ontwikkeld tijdens de pandemie, dus het is logisch dat dit een weerslag heeft in de ervaring die de sequel ons voorschotelt. Maar opnieuw kaart Kojima concepten aan die bijzonder relevant aanvoelen vandaag, zoals de rol van migratie binnen de ontwikkeling van onze beschaving of de manier waarop we als mensheid evolueren. Kojima schuwt het ook deze keer niet om de filosofische toer op te gaan en je zal er met andere woorden opnieuw je aandacht bij moeten houden tijdens de vele cutscenes die het spel rijk is. Het spel is bovendien minstens zo ondoordringbaar als zijn voorganger en gooit regelmatig met termen zoals DOOMS, Ha (ziel) en Ka (lichaam), stillmothers, bridge babies, tarfall, jumpshock, odradeks, ... Gelukkig bevat het spel een uitgebreide woordenlijst, die de naam Corpus kreeg, waarin niet alleen alle begrippen, maar ook het verhaal worden verduidelijkt. In het startmenu vind je bovendien ook nog een samenvatting van het eerste spel, iets dat zeker een welkome toevoeging is.
Ik moet wel toegeven dat het verhaal net iets minder impact op mij had dan in het eerste spel. Er zijn nog steeds een aantal emotionele scènes die hartverscheurend werken, maar op vele momenten bewandelt het spel misschien iets te vaak dezelfde paden als zijn voorganger. Het hele deel met Neill en de flashbacks via Lou voelt bijvoorbeeld te veel aan als een herhaling van Clifford Unger. Ook het einde voelde minder episch en meeslepend aan, ook al kan je rekenen op een van de meest indrukwekkende gitaarduels uit de geschiedenis (letterlijk!) en een muzikaal intermezzo - een van de vele - waarmee Kojima Alan Wake II duidelijk naar de kroon wil steken.
Je zal uiteraard ook letterlijk bruggen bouwen om de vele obstakels die de natuur je voorschotelt te overwinnen, maar je krijgt ook veel andere elementen die je kan bouwen om jezelf alsook je medespelers te helpen. Het viel mij wel op dat de meeste plaatsen belangrijk voor het verhaal bereikbaar waren met een voertuig. In die zin was de ervaring in dit tweede deel toch wat toegankelijker dan in de eerste Death Stranding. Ook elementen zoals de monorail en het toch wel speciale schip dat je al vrij snel krijgt, maken het verplaatsen doorheen deze wereld net iets makkelijker. Het spel legt ook iets meer de nadruk op actie, waarbij je nu ook een gemechaniseerde factie krijgt om te bestrijden, en je zal de confrontatie niet altijd uit de weg kunnen gaan. Maar verwacht nu niet dat het spel voluit de actiekaart trekt. Death Stranding 2 is vooral meer van hetzelfde, ongeacht of je dit nu goed of slecht vindt.
De omgevingen zijn uiteraard weer een van de hoogtepunten van het spel. Mexico is nog vrij braaf, maar voor Australië werden duidelijk alle registers opengetrokken. De spelwereld toont een veel grotere diversiteit in omgevingen, met als absoluut hoogtepunt een enorme besneeuwde berg voor jou om te overwinnen. Deze berg brengt gevaren met zich mee zoals onderkoeling, een tekort aan zuurstof en lawines, maar je zal verder ook aardbevingen, zandstormen, bosbranden en rivieren die overstromen tegenkomen. Dit geeft een heel nieuwe dimensie aan je trektochten, en je zal dus niet enkel met de regen, de BT's of de bandieten moeten rekening houden. Dit alles, samen met het verhaal en de vele gastverschijningen, maken dat Death Stranding 2 toch weer een onvergetelijke ervaring is, ook al zal je iets minder onder de indruk zijn dan bij de eerste Death Stranding.
Hoewel Sam hoopte om een rustig leventje te kunnen opbouwen samen met Lou, is de rust aan het begin van Death Stranding 2: On the Beach
Welcome back, Sam
Death Stranding 2 laat ons dus opnieuw als een Porter rondreizen waarbij je niet enkel leveringen doet, maar ook probeert om de mensen met elkaar te verbinden. Deze keer komen Mexico en vervolgens Australië aan de beurt en je reis doorheen deze landen is niet zonder gevaar of hindernissen. Ik wil niet te veel verklappen van het plot, want de ervaring komt natuurlijk het beste tot zijn recht wanneer je het persoonlijk ervaart. Het spel is uiteraard opnieuw een sterk verhalende ervaring en de eerste verrassingen komen al vrij snel aan bod in dit verhaal. Het zal je echter niet verbazen dat een grote focus van het verhaal op Lou ligt en dat Higgs terugkeert in het spel als een van de antagonisten, naast het nieuwe personage Neil gespeeld door Luca Marinelli - die voor alle duidelijkheid uiteraard geen Snake-achtig personage speelt.Het spelen van Death Stranding net voor de uitbraak van de coronapandemie maakte deze ervaring en de boodschap die Hideo Kojima wilde communiceren net zo speciaal. Dit tweede deel werd ontwikkeld tijdens de pandemie, dus het is logisch dat dit een weerslag heeft in de ervaring die de sequel ons voorschotelt. Maar opnieuw kaart Kojima concepten aan die bijzonder relevant aanvoelen vandaag, zoals de rol van migratie binnen de ontwikkeling van onze beschaving of de manier waarop we als mensheid evolueren. Kojima schuwt het ook deze keer niet om de filosofische toer op te gaan en je zal er met andere woorden opnieuw je aandacht bij moeten houden tijdens de vele cutscenes die het spel rijk is. Het spel is bovendien minstens zo ondoordringbaar als zijn voorganger en gooit regelmatig met termen zoals DOOMS, Ha (ziel) en Ka (lichaam), stillmothers, bridge babies, tarfall, jumpshock, odradeks, ... Gelukkig bevat het spel een uitgebreide woordenlijst, die de naam Corpus kreeg, waarin niet alleen alle begrippen, maar ook het verhaal worden verduidelijkt. In het startmenu vind je bovendien ook nog een samenvatting van het eerste spel, iets dat zeker een welkome toevoeging is.
Death Stranding 2 is vooral meer van hetzelfde, ongeacht of je dit nu goed of slecht vindt.
Ik moet wel toegeven dat het verhaal net iets minder impact op mij had dan in het eerste spel. Er zijn nog steeds een aantal emotionele scènes die hartverscheurend werken, maar op vele momenten bewandelt het spel misschien iets te vaak dezelfde paden als zijn voorganger. Het hele deel met Neill en de flashbacks via Lou voelt bijvoorbeeld te veel aan als een herhaling van Clifford Unger. Ook het einde voelde minder episch en meeslepend aan, ook al kan je rekenen op een van de meest indrukwekkende gitaarduels uit de geschiedenis (letterlijk!) en een muzikaal intermezzo - een van de vele - waarmee Kojima Alan Wake II duidelijk naar de kroon wil steken.
Bruggen bouwen
Blijkbaar had ik bovenstaande ondertitel ook gebruikt in mijn review van Death Stranding: Director's Cut. Maar in plaats van een andere titel te kiezen, heb ik gekozen om deze te behouden omdat ze gewoon zo passend is voor het spel. De reeks gaat immers letterlijk en figuurlijk om het bouwen van bruggen. Figuurlijk omdat een centraal thema verbinding is en omdat het spel ook de spelers opnieuw op een unieke manier verbindt. De asynchrone multiplayervorm laat spelers toe om hun structuren te delen of samen bijvoorbeeld de snelwegen te herstellen, en het gevoel dat je samen iets opbouwt met andere spelers (ook al zie je die niet) blijft speciaal. Dit werd voor mij nog maar eens bevestigd wanneer de servers van het spel offline gingen een week geleden, met als resultaat dat ik de vele berichten van wat mijn mede-Porters allemaal deden, wanneer ze mijn stukken snelweg of bruggen en ladders gebruiken of de structuren en boodschappen die zij zouden plaatsen toch wel begon te missen.Je zal uiteraard ook letterlijk bruggen bouwen om de vele obstakels die de natuur je voorschotelt te overwinnen, maar je krijgt ook veel andere elementen die je kan bouwen om jezelf alsook je medespelers te helpen. Het viel mij wel op dat de meeste plaatsen belangrijk voor het verhaal bereikbaar waren met een voertuig. In die zin was de ervaring in dit tweede deel toch wat toegankelijker dan in de eerste Death Stranding. Ook elementen zoals de monorail en het toch wel speciale schip dat je al vrij snel krijgt, maken het verplaatsen doorheen deze wereld net iets makkelijker. Het spel legt ook iets meer de nadruk op actie, waarbij je nu ook een gemechaniseerde factie krijgt om te bestrijden, en je zal de confrontatie niet altijd uit de weg kunnen gaan. Maar verwacht nu niet dat het spel voluit de actiekaart trekt. Death Stranding 2 is vooral meer van hetzelfde, ongeacht of je dit nu goed of slecht vindt.
Akelig mooie en gevaarlijke wereld
Verder is het spel nog steeds een audiovisuele tour de force. Niet enkel omdat de Decima Engine laat zien dat het een ware krachtpatser is, maar vooral omdat je met regelmaat wordt getrakteerd op prachtige landschappen en filmische momenten die om de vingers bij af te likken zijn. De soundtrack met onder meer Low Roar, Woodkid, Hania Rani en Magnolian verheft dit gevoel en zorgt voor een meeslepende ervaring. Het nieuwe is er natuurlijk wel wat van af, maar het spel wist me toch nog steeds op bepaalde momenten kippenvel te geven. Death Stranding 2 is trouwens veruit een van de mooiste spellen die ik al heb gespeeld op de PlayStation 5, zelfs zonder de Pro-versie van de console is het gewoon ronduit genieten.De omgevingen zijn uiteraard weer een van de hoogtepunten van het spel. Mexico is nog vrij braaf, maar voor Australië werden duidelijk alle registers opengetrokken. De spelwereld toont een veel grotere diversiteit in omgevingen, met als absoluut hoogtepunt een enorme besneeuwde berg voor jou om te overwinnen. Deze berg brengt gevaren met zich mee zoals onderkoeling, een tekort aan zuurstof en lawines, maar je zal verder ook aardbevingen, zandstormen, bosbranden en rivieren die overstromen tegenkomen. Dit geeft een heel nieuwe dimensie aan je trektochten, en je zal dus niet enkel met de regen, de BT's of de bandieten moeten rekening houden. Dit alles, samen met het verhaal en de vele gastverschijningen, maken dat Death Stranding 2 toch weer een onvergetelijke ervaring is, ook al zal je iets minder onder de indruk zijn dan bij de eerste Death Stranding.
Conclusie
Death Stranding 2: On the Beach plaatst je opnieuw in de schoenen van Sam Porter Bridges en laat je deze keer Mexico en Australië verbinden, terwijl je afrekent met tal van gevaren en oude en nieuwe gezichten ontmoet tijdens een onvergetelijke reis. Deze tweede reis is misschien iets minder verrassend dan de eerste en het verhaal leunt teveel op een formule die lijkt op die van de voorganger, maar laat dit je niet weerhouden om jezelf onder te dompelen in een prachtig avontuur. Er is deze keer iets meer nadruk op actie en toegankelijkheid, maar de kern van Death Stranding blijft behouden, waardoor het spel misschien weinig nieuwe zieltjes zal winnen. Maar fans van het eerste uur kunnen blindelings met een gerust hart in dit vervolg duiken.
Pro
- Audiovisueel adembenemend
- Kojima-weirdness op zijn best
- Toegankelijker dan het eerste spel
- Meer van hetzelfde
Con
- Leunt iets teveel op zijn voorganger
- Verhaal is minder overtuigend
- Nog steeds een love it or hate it-spel
9
Over
Beschikbaar vanaf
26 juni 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PlayStation 5
Genre
- Action
- Adventure
Ontwikkelaar
- Kojima Productions
Uitgever
- Sony Interactive Entertainment
