Ik ben normaal gezien allesbehalve een grote fan van horrorspellen. Geef mij een donker gangetje, vreemde geluiden en een monster dat plots uit het niets verschijnt, en de kans is groot dat mijn controller bijna door de woonkamer vliegt. Toch hebben de games van Supermassive Games me altijd weten te boeien. Hun titels voelen vaak meer aan als interactieve horrorfilms waarin je zelf bepaalt wie het overleeft. Toen Directive 8020 werd aangekondigd als een sci-fi horroravontuur vol paranoia en wantrouwen, was mijn interesse dan ook meteen gewekt.
Supermassive Games heeft de afgelopen jaren een stevige reputatie opgebouwd binnen het verhaalgedreven horrorgenre. De Britse studio brak door met Until Dawn en bouwde daarop verder met The Dark Pictures Anthology, een reeks interactieve horrorverhalen waaronder Man of Medan, Little Hope, House of Ashes en The Devil in Me. Met Directive 8020
kiest de studio voor een totaal nieuw decor. In plaats van klassieke bovennatuurlijke horror kiest Supermassive deze keer voor sciencefictionhorror in de ruimte, met duidelijke invloeden van films als Alien en The Thing. Rondsluipen en vermijden dat je wordt gespot door het 'wezen' op het schip, dus. Oh ja, en heel wat hartverzakkingen door de frequente jumpscares natuurlijk.
Met de slogan ‘vertrouw niemand’ kan je het verhaal eigenlijk perfect samenvatten. Het zit vol onverwachte wendingen, wantrouwen en spanningen tussen de personages. Daarbij speelt de game regelmatig met de chronologie van gebeurtenissen. In de ene scène overleg je nog met een personage over hoe de crisis aangepakt moet worden, terwijl je enkele uren later net voor datzelfde personage moet schuilen om in leven te blijven. Dat zorgt ervoor dat je constant wil weten wat er intussen gebeurd is. Het is dan ook gemakkelijk om jezelf wijs te maken dat je nog snel de volgende episode afwerkt voor je stopt met spelen. Spoiler-alert: plots ben je drie episodes verder nog aan het spelen. In totaal telt de game trouwens acht episodes. Over een volledige playthrough deed ik ongeveer tien uurtjes.
Het tempo van het verhaal zit daarbij best goed. In het begin neemt de game de tijd om de bemanning en hun onderlinge relaties uit te werken. Je leert hun motivaties kennen, ontdekt wie welke functie op het schip vervult enzovoort. Terwijl je als speler wat comfortabel begint te worden met de interacties tussen de bemanning, slaat de sfeer volledig om. Vanaf dat moment blijft de spanning bijna constant aanwezig. Sommige passages voelen daarbij heel intens aan en geven je het gevoel voortdurend opgejaagd te worden. Wel had ik het gevoel dat sommige scènes een beetje geforceerd waren. Plots begint een personage ineens heel zijn backstory uit de doeken te doen terwijl dat qua timing niet echt het moment is. Ik snap dat het noodzakelijk is om de characters wat achtergrond te bieden maar soms bracht het me wel een beetje uit de flow van het moment.
Met dat nieuwe systeem laat Supermassive spelers namelijk toe om terug te keren naar belangrijke keuzes om zo andere uitkomsten te ontdekken. Waar je vroeger vaak een volledig nieuwe playthrough moest starten om bepaalde scènes of sterfgevallen te vermijden, kan je nu specifieke beslissingsmomenten meteen opnieuw spelen. Dat maakt Directive 8020 toegankelijker voor de spelers die vooral het volledige verhaal willen ontdekken, al haalt het tegelijkertijd ook een beetje van de spanning weg. De wetenschap dat je fouten eventueel kan terugdraaien, vermindert nu eenmaal het gevoel dat elke beslissing definitief is. Zelf heb ik er wel af en toe gebruik van gemaakt, bijvoorbeeld wanneer een personage op ongelukkige wijze kwam te sterven door een beslissing waarbij de uitkomst als een totale verrassing kwam.
Daarnaast is Directive 8020 ook een veel 'actievere' game dan de voorgaande titels in The Dark Pictures-franchise of Until Dawn. Je krijgt veel meer controle over de personages. Waar eerdere games vooral draaiden rond rondlopen, dialogen en quick time events, voelt Directive 8020 meer aan als een klassieke horrorgame. Je moet rondsluipen, af en toe een puzzel oplossen, informatie vergaren, zorgen dat een vijand je niet te pakken krijgt ... Kortom, het is een meer hands-on aanpak dan die van een licht interactieve film. Voor mij was het sluipelement soms iets te prominent aanwezig. Ik speel spellen van Supermassive vooral omwille van het verhaal, niet per se om constant met een bang hartje een bloeddorstige alien te ontwijken.
Wel zijn er ook wat mindere puntjes. Zoals vermeld, dien je frequent rond te sluipen. In het begin gebeurt dat eerder sporadisch en duren de passages nooit erg lang maar naarmate het spel vordert, dien je meer en meer rond het monster te sneaken en omdat Directive 8020 eerder sterk is in het bezorgen van een intense, filmische ervaring, moet de gameplay er een beetje aan inboeten. Het sluipen voelt gewoon niet al te soepel aan en ik was altijd wel opgelucht als die onderdelen van het spel gepasseerd waren. Het haalde me na een tijdje iets te veel uit het verhaal en de simpele puzzels die je tussendoor moet oplossen, hebben weinig meerwaarde.
Ook qua variatie in gameplay had het net iets meer mogen zijn. Je loopt overal naartoe, doet een sluipstukje, opent wat deuren of gaat op zoek naar een batterij om deuren te openen en vervolgens ga je door naar de volgende cutscène. Ik had het gevoel dat ik veelal hetzelfde moest doen, met daarbij een stukje verhaal tussen de gameplay-sequenties. Daar had ik graag wat meer creativiteit willen zien. Gelukkig doen die repetitieve gameplaymomenten de ervaring niet helemaal teniet. Daarvoor zijn het verhaal, de spanning en de sfeerschepping simpelweg te sterk uitgewerkt.
Supermassive Games heeft de afgelopen jaren een stevige reputatie opgebouwd binnen het verhaalgedreven horrorgenre. De Britse studio brak door met Until Dawn en bouwde daarop verder met The Dark Pictures Anthology, een reeks interactieve horrorverhalen waaronder Man of Medan, Little Hope, House of Ashes en The Devil in Me. Met Directive 8020
Angst, achterdocht en overleven
De aarde staat op instorten en daarom vertrekt de Cassiopeia op een gevaarlijke missie richting Tau Ceti f, een planeet die mogelijk geschikt is voor menselijk leven. Aan boord bevindt zich een kleine bemanning van wetenschappers, militairen en piloten die de toekomst van de mensheid moeten veiligstellen. Lang duurt het echter niet voor alles compleet fout loopt. Het schip wordt binnengedrongen door een mysterieuze levensvorm die steeds verder evolueert en menselijke lichamen kan repliceren. Dat zorgt ervoor dat het vertrouwen binnen de groep volledig wegvalt. Personages beginnen geheimen achter te houden, beschuldigingen vliegen heen en weer en niemand weet nog zeker wie echt te vertrouwen is. Die constante onzekerheid en paranoia vormen de kern van de ervaring die Directive 8020 probeert neer te zetten.Met de slogan ‘vertrouw niemand’ kan je het verhaal eigenlijk perfect samenvatten. Het zit vol onverwachte wendingen, wantrouwen en spanningen tussen de personages. Daarbij speelt de game regelmatig met de chronologie van gebeurtenissen. In de ene scène overleg je nog met een personage over hoe de crisis aangepakt moet worden, terwijl je enkele uren later net voor datzelfde personage moet schuilen om in leven te blijven. Dat zorgt ervoor dat je constant wil weten wat er intussen gebeurd is. Het is dan ook gemakkelijk om jezelf wijs te maken dat je nog snel de volgende episode afwerkt voor je stopt met spelen. Spoiler-alert: plots ben je drie episodes verder nog aan het spelen. In totaal telt de game trouwens acht episodes. Over een volledige playthrough deed ik ongeveer tien uurtjes.
Het tempo van het verhaal zit daarbij best goed. In het begin neemt de game de tijd om de bemanning en hun onderlinge relaties uit te werken. Je leert hun motivaties kennen, ontdekt wie welke functie op het schip vervult enzovoort. Terwijl je als speler wat comfortabel begint te worden met de interacties tussen de bemanning, slaat de sfeer volledig om. Vanaf dat moment blijft de spanning bijna constant aanwezig. Sommige passages voelen daarbij heel intens aan en geven je het gevoel voortdurend opgejaagd te worden. Wel had ik het gevoel dat sommige scènes een beetje geforceerd waren. Plots begint een personage ineens heel zijn backstory uit de doeken te doen terwijl dat qua timing niet echt het moment is. Ik snap dat het noodzakelijk is om de characters wat achtergrond te bieden maar soms bracht het me wel een beetje uit de flow van het moment.
Vertakkend verhaal met een rewind knop
Zoals in eerdere games van Supermassive Games spelen keuzes opnieuw een belangrijke rol. Relaties tussen personages bepalen hoe situaties escaleren, wie elkaar helpt en uiteindelijk wie het einde van het verhaal haalt. Sommige beslissingen lijken op het eerste gezicht onschuldig, maar kunnen later zware gevolgen hebben. Zo had ik op een bepaald punt de optie om ofwel het landingsgereedschap ofwel de brandsproeiers uit te schakelen om zo genoeg energie te produceren voor andere noodzakelijke processen. De keuze leek op dat moment niet van echt van groot belang. Waren we bezig met landen? Nee, dus dat kunnen we best missen. Brandt het ergens? Ook nee, dus daar energie naartoe sturen, leek wat onnodig. Iets later werd ik echter keihard geconfronteerd met mijn keuze. Zo hard zelfs dat ik stiekem gebruik heb gemaakt van het nieuwe Turning Point-systeem.Met dat nieuwe systeem laat Supermassive spelers namelijk toe om terug te keren naar belangrijke keuzes om zo andere uitkomsten te ontdekken. Waar je vroeger vaak een volledig nieuwe playthrough moest starten om bepaalde scènes of sterfgevallen te vermijden, kan je nu specifieke beslissingsmomenten meteen opnieuw spelen. Dat maakt Directive 8020 toegankelijker voor de spelers die vooral het volledige verhaal willen ontdekken, al haalt het tegelijkertijd ook een beetje van de spanning weg. De wetenschap dat je fouten eventueel kan terugdraaien, vermindert nu eenmaal het gevoel dat elke beslissing definitief is. Zelf heb ik er wel af en toe gebruik van gemaakt, bijvoorbeeld wanneer een personage op ongelukkige wijze kwam te sterven door een beslissing waarbij de uitkomst als een totale verrassing kwam.
Je wordt bijna het hele spel op de hielen gezeten door een lugubere entiteit en dat weet het spel fantastisch neer te zetten.
Daarnaast is Directive 8020 ook een veel 'actievere' game dan de voorgaande titels in The Dark Pictures-franchise of Until Dawn. Je krijgt veel meer controle over de personages. Waar eerdere games vooral draaiden rond rondlopen, dialogen en quick time events, voelt Directive 8020 meer aan als een klassieke horrorgame. Je moet rondsluipen, af en toe een puzzel oplossen, informatie vergaren, zorgen dat een vijand je niet te pakken krijgt ... Kortom, het is een meer hands-on aanpak dan die van een licht interactieve film. Voor mij was het sluipelement soms iets te prominent aanwezig. Ik speel spellen van Supermassive vooral omwille van het verhaal, niet per se om constant met een bang hartje een bloeddorstige alien te ontwijken.
Sterk sfeertje maar toch wat mindere aspecten
Wat Directive 8020 echt goed doet, is sfeerschepping. Het spel is donker en grauw, letterlijk. Je zit constant in het donker, kleuren zijn gedempt, je beste vriend is een zaklamp op je schouder en de geluidseffecten jagen je de kriebels op het lijf. De eerdere vergelijkingen met bepaalde horrorfilms zijn dan ook de nagel op de kop: je wordt bijna het hele spel op de hielen gezeten door een lugubere entiteit en dat weet het spel fantastisch neer te zetten.Wel zijn er ook wat mindere puntjes. Zoals vermeld, dien je frequent rond te sluipen. In het begin gebeurt dat eerder sporadisch en duren de passages nooit erg lang maar naarmate het spel vordert, dien je meer en meer rond het monster te sneaken en omdat Directive 8020 eerder sterk is in het bezorgen van een intense, filmische ervaring, moet de gameplay er een beetje aan inboeten. Het sluipen voelt gewoon niet al te soepel aan en ik was altijd wel opgelucht als die onderdelen van het spel gepasseerd waren. Het haalde me na een tijdje iets te veel uit het verhaal en de simpele puzzels die je tussendoor moet oplossen, hebben weinig meerwaarde.
Ook qua variatie in gameplay had het net iets meer mogen zijn. Je loopt overal naartoe, doet een sluipstukje, opent wat deuren of gaat op zoek naar een batterij om deuren te openen en vervolgens ga je door naar de volgende cutscène. Ik had het gevoel dat ik veelal hetzelfde moest doen, met daarbij een stukje verhaal tussen de gameplay-sequenties. Daar had ik graag wat meer creativiteit willen zien. Gelukkig doen die repetitieve gameplaymomenten de ervaring niet helemaal teniet. Daarvoor zijn het verhaal, de spanning en de sfeerschepping simpelweg te sterk uitgewerkt.
Conclusie
Directive 8020 weet vooral te overtuigen dankzij zijn duistere sci-fi setting, sterke sfeerschepping en een verhaal dat voortdurend speelt met paranoia en wantrouwen. Die constante spanning zorgt ervoor dat je langer blijft doorspelen dan voorzien, zeker eens het plot echt op gang komt in latere episodes. Ook de keuzes die je moet maken, hebben een duidelijke impact op het verhaal, wat natuurlijk positief is in dit genre van spellen. Daartegenover staan de soms wat repetitieve gameplay-segmenten, vrij simpele puzzels en stealth-passages die niet altijd even vlot spelen. Voor fans van interactieve horror en verhalende games blijft Directive 8020 een spannende titel die je geregeld op het puntje van je stoel weet te houden.
Pro
- Vertakkend verhaal met betekenisvolle keuzes
- Mooie audiovisuele presentatie
- Sterke sfeer en constante spanning
- Turning Point-systeem maakt experimenteren makkelijker
Con
- Trage opbouw tijdens de eerste episodes
- Stealth-secties voelen te stroef aan
- Gameplay wordt na verloop van tijd repetitief
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
12 mei 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Horror
Ontwikkelaar
- Supermassive Games
Uitgever
- Supermassive Games
