Wie had ooit gedacht dat de DOOM-franchise zo'n glory-ieuze comeback zou maken. Zelf wist ik het ietwat vergruisde DOOM 3 best wel te pruimen, maar voor velen was dit niet de richting voor de serie die men wilde. Het vierde deel zag vervolgens nooit het levenslicht, maar in 2016 kregen we een opmerkelijke reboot met DOOM en vooral diens vervolg werd universeel gelauwerd. Het verhaal van de Doom Slayer krijgt nu een nieuw hoofdstuk met DOOM: The Dark Ages. Geen direct vervolg op DOOM Eternal, maar wel een prequel die dieper ingaat op de origine van dit personage en zijn relatie met de Sentinels.
Het verhaal van DOOM: The Dark Ages
speelt zich af lang voor de gebeurtenissen uit DOOM en gaat van start op de planeet Argent D'Nur, de thuiswereld van Sentinels die onder de bescherming staan van de Maykr. Hoe de Slayer hier is terechtgekomen is (nog) niet echt duidelijk, maar gezien zijn aartsvijanden - de demonen van de Hell-dimensie - hier zijn, komt zijn aanwezigheid alvast goed van pas. Onder leiding van Prince Ahzrak zijn zij namelijk op zoek naar een artefact genaamd het Heart of Argent en wanneer ze de Night Sentinels dreigen te overrompelen, roepen King Novik en zijn dochter Thira de hulp in van de Maykr die de Doom Slayer loslaten op de demonische horde.
Waar de setting en het verhaal mij echter het meeste wisten te overtuigen, was dat dit avontuur van de Doom Slayer eigenlijk zo uit het Warhammer 40,000-universum zou kunnen komen en mij meer dan eens deed denken aan het geweldige Space Marine 2. Het is immers niet enkel Doomguy tegen een legioen aan demonen, maar een hele oorlog waarin je terechtkomt. Zeker in het begin van het spel zie je heel wat epische taferelen zich afspelen in de achtergrond en de aanwezigheid van de Night Sentinels die jou vereren en vrezen, geven je al snel het gevoel alsof je eigenlijk een Ultra Marine bent. De combinatie van de middeleeuwse esthetiek met grimmige scifi maakt deze vergelijking af natuurlijk, al blijft DOOM vooral zichzelf zijn. Maar wie zin had om gewoon wat demonen af te knallen, zal zich toch aan wat meer mogen verwachten.
Voor zij die het zweet al voelen uitbreken bij het horen van deze namen, DOOM: The Dark Ages is gelukkig heel wat vergevingsgezinder, zelfs in vergelijking met DOOM Eternal. Voor zij die zichzelf echter graag pijnigen: jullie hoeven gelukkig niets te vrezen. Het spel komt met vier standaard moeilijkheidsgraden en twee extra hardcore-moeilijkheidsgraden, waarbij het loodje leggen het einde kan betekenen. Daarnaast kan je de verschillende parameters voor de moeilijkheidsgraden aanpassen, waardoor je ervaring helemaal op jouw maat kan instellen. Los daarvan blijft de actie natuurlijk lekker brutaal en is stilstaan nog steeds geen optie tijdens de vele gevechten waarbij je overweldigd wordt door de vijanden.
Naast de klassieke arena-achtige gevechten en meer lineaire levels, zal je ook merken dat het leveldesign deze keer meer inzet op open levels waarbij je een aantal objectieven in een volgorde naar keuze vervolledigt. Deze levels bevatten vaak ook optionele geheime gebieden, minibazen en lichte puzzels om op te lossen. Daarnaast krijg je ook de kans om in een Atlan-mech te kruipen en een cyberdraak te besturen in een aantal levels. Deze bieden een welkome afwisseling op het normale schietwerk en zorgen voor een schaalvergroting die de brutale gevechten epische allures geeft. Helaas is de gameplay met de Atlan-mech vrij eenvoudig uitgewerkt, waardoor deze secties niet echt boeiend zijn. De levels met de cyberdraak zijn interessanter, maar het vechten lijkt ook al snel te vervallen in een gimmick, waarbij je aanvalt met een auto-lock en een perfect dodge moet uitvoeren van een groene aanval opdat je een schild kan doorbreken. Wat meer variatie had hier dus zeker welkom geweest, maar gelukkig wordt de mech en de draak spaarzaam ingezet.
Om af te sluiten, wil ik ook nog kort even ingaan op de muziek van het spel. Bij de vorige twee spellen werd de muziek gecomponeerd door Mick Gordon en zijn metal-soundtrack ademde perfect de heavy metal-sfeer uit van deze spellen. Voor DOOM: The Dark Ages werd beroep gedaan op het duo dat bekend staat als Finishing Move. Het aantal elektrische gitaarsnaren is alvast niet verminderd en de muziek klinkt nog steeds even energie, maar zij voegden er wel een extra dimensie aan toe. Dit zorgt voor enkele geweldige muzikale momenten, zoals het lied in het hoofdmenu dat al enkele dagen door mijn hoofd spookt. De toevoeging van bijvoorbeeld de talharpa, ook wel bekend als een "vikingviool", haalt waarschijnlijk die woeste Noorman in je naar boven. Hun muziek is dus een waardige verderzetting van wat Mick Gordon tot leven heeft gebracht en tilt opnieuw de ervaring naar een hoger niveau.
Het verhaal van DOOM: The Dark Ages
De jacht is begonnen
Hoewel het begin van het verhaal wat fragmentarisch aanvoelt, valt al snel op dat de makers veel meer aandacht hebben geschonken aan dit verhaal. Een deel van de achterliggende lore wordt nog steeds uit de doeken gedaan via logs, maar daarnaast word je getrakteerd op een goede dosis cutscenes en dialogen tijdens de levels die het geheel veel meer verhalend doen aanvoelen. Eens je voorbij de eerste levels bent, word je meegenomen op een vijftien à twintig uur durende wilde rit doorheen verschillende werelden en dimensies in een poging om Ahzrak te stoppen. Hugo Martin en zijn team hebben hierbij alvast alle registers opengetrokken en valt er redelijk wat diversiteit in de levels te bespeuren. Zo worden we zelfs meegenomen naar een Lovecraftiaanse dimensie en is er voor de fans van Cthulhu hemzelf zelfs een geinig moment weggelegd.Wie zin had om gewoon wat demonen af te knallen, zal zich toch aan wat meer mogen verwachten.
Waar de setting en het verhaal mij echter het meeste wisten te overtuigen, was dat dit avontuur van de Doom Slayer eigenlijk zo uit het Warhammer 40,000-universum zou kunnen komen en mij meer dan eens deed denken aan het geweldige Space Marine 2. Het is immers niet enkel Doomguy tegen een legioen aan demonen, maar een hele oorlog waarin je terechtkomt. Zeker in het begin van het spel zie je heel wat epische taferelen zich afspelen in de achtergrond en de aanwezigheid van de Night Sentinels die jou vereren en vrezen, geven je al snel het gevoel alsof je eigenlijk een Ultra Marine bent. De combinatie van de middeleeuwse esthetiek met grimmige scifi maakt deze vergelijking af natuurlijk, al blijft DOOM vooral zichzelf zijn. Maar wie zin had om gewoon wat demonen af te knallen, zal zich toch aan wat meer mogen verwachten.
Intensieve gevechten
Dit laatste geldt trouwens ook voor de gameplay. Terwijl DOOM Eternal zijn gameplay wist te verfijnen met een verschroeiende cadans tijdens de gevechten, en dan vooral de manier waarop je jouw level, pantser en kogels diende aan te vullen. Dit concept is natuurlijk nog steeds enigszins terug te vinden in DOOM: The Dark Ages, maar de gameplay is hier veel defensiever. Dit komt door de toevoeging van een nieuw speeltje in het arsenaal van de Slayer: de Shield Saw. Dit schild laat je niet enkel toe om aanvallen te blokkeren, maar je kan jet ook als wapen gebruiken door het te gooien naar vijanden of als stormram te gebruiken. Samen met een mêlee-aanval, waarbij je bijvoorbeeld een dorsvlegel zal kunnen gebruiken, zorgt dit ervoor dat de combat veel fysieker aanvoelt. Het verdedigen met je schild zal je trouwens goed onder de knie moeten krijgen, want je zal merken dat een parry van groene aanvallen de aanval terugstuurt naar de vijand en hen vaak even verdwaasd laat. Bovendien krijg je later in het spel ook de kans om speciale effecten hieraan toe te voegen door middel van runetekens. Wie dacht dat hij klaar was met het pareren na spellen als Sekiro, Lies of P of de spellen van Team Ninja is er dus aan voor de moeite.Voor zij die het zweet al voelen uitbreken bij het horen van deze namen, DOOM: The Dark Ages is gelukkig heel wat vergevingsgezinder, zelfs in vergelijking met DOOM Eternal. Voor zij die zichzelf echter graag pijnigen: jullie hoeven gelukkig niets te vrezen. Het spel komt met vier standaard moeilijkheidsgraden en twee extra hardcore-moeilijkheidsgraden, waarbij het loodje leggen het einde kan betekenen. Daarnaast kan je de verschillende parameters voor de moeilijkheidsgraden aanpassen, waardoor je ervaring helemaal op jouw maat kan instellen. Los daarvan blijft de actie natuurlijk lekker brutaal en is stilstaan nog steeds geen optie tijdens de vele gevechten waarbij je overweldigd wordt door de vijanden.
Naast de klassieke arena-achtige gevechten en meer lineaire levels, zal je ook merken dat het leveldesign deze keer meer inzet op open levels waarbij je een aantal objectieven in een volgorde naar keuze vervolledigt. Deze levels bevatten vaak ook optionele geheime gebieden, minibazen en lichte puzzels om op te lossen. Daarnaast krijg je ook de kans om in een Atlan-mech te kruipen en een cyberdraak te besturen in een aantal levels. Deze bieden een welkome afwisseling op het normale schietwerk en zorgen voor een schaalvergroting die de brutale gevechten epische allures geeft. Helaas is de gameplay met de Atlan-mech vrij eenvoudig uitgewerkt, waardoor deze secties niet echt boeiend zijn. De levels met de cyberdraak zijn interessanter, maar het vechten lijkt ook al snel te vervallen in een gimmick, waarbij je aanvalt met een auto-lock en een perfect dodge moet uitvoeren van een groene aanval opdat je een schild kan doorbreken. Wat meer variatie had hier dus zeker welkom geweest, maar gelukkig wordt de mech en de draak spaarzaam ingezet.
Audiovisuele tour de force
Dit alles wordt tentoongesteld met een visuele fideliteit om U tegen te zeggen. DOOM: The Dark Ages draait op de IT Tech 8-engine, de nieuwste iteratie van id Softwares eigen engine. De stijl is hierdoor in lijn met wat we kennen, maar alles ziet er bijzonder gelikt uit. De spelwereld bevat vaak zeer veel detail en wou ik me gewoon even vergapen aan de omgevingen, hoewel je daar niet altijd de kans toe krijgt in een spel als dit. Je krijgt heel wat diverse gebieden voorgeschoteld en de nieuwe setting zorgt voor heel wat boeiende locaties, waarbij duistere fantasy en sciencefiction naadloos worden verweven. Nieuwe interpretaties van klassieke vijanden waren ook een leuke ontdekken, zoals Pinky die wordt gebruikt als een rijdier, de Revenant die nu iets spookachtigs heeft of simpelweg het design van de Imp dat doet terugdenken aan de allereerste DOOM-spellen. Dat de engine verder een krachtpatser is, merk je ook aan de uitstekende performance op pc. Op mijn systeem (RTX 4080, Intel i7 12th gen en 32 GB RAM-geheugen) kon ik het spel draaien op de allerhoogste settings (Ultra Nightmare) aan 1440p met DLSS op Quality voor een indrukwekkende framerate van 100 à 120 fps, wat zorgde voor een bijzonder soepele ervaring. Bovendien ben ik geen enkele glitch, bug of crash tegengekomen, wat toch wel veelzeggend is voor een hedendaagse pc-release.Om af te sluiten, wil ik ook nog kort even ingaan op de muziek van het spel. Bij de vorige twee spellen werd de muziek gecomponeerd door Mick Gordon en zijn metal-soundtrack ademde perfect de heavy metal-sfeer uit van deze spellen. Voor DOOM: The Dark Ages werd beroep gedaan op het duo dat bekend staat als Finishing Move. Het aantal elektrische gitaarsnaren is alvast niet verminderd en de muziek klinkt nog steeds even energie, maar zij voegden er wel een extra dimensie aan toe. Dit zorgt voor enkele geweldige muzikale momenten, zoals het lied in het hoofdmenu dat al enkele dagen door mijn hoofd spookt. De toevoeging van bijvoorbeeld de talharpa, ook wel bekend als een "vikingviool", haalt waarschijnlijk die woeste Noorman in je naar boven. Hun muziek is dus een waardige verderzetting van wat Mick Gordon tot leven heeft gebracht en tilt opnieuw de ervaring naar een hoger niveau.
Conclusie
DOOM: The Dark Ages is opnieuw een brok pure adrenaline, die zowel vetrouwd als vernieuwend aanvoelt. Hoewel een aantal gameplaymechanismes niet zo goed uitgewerkt zijn of na een tijdje repetitief kunnen aanvoelen, maakt het spel deze gebreken meer dan goed met zijn brutale actie en taferelen van vaak epische proporties. Verder is de Shield Saw mijn nieuwe favoriete speeltje in de serie en was ik danig onder de indruk van hoe soepel dit spel draait op pc. Hoewel deze nieuwe DOOM misschien niet perfect is, kan ik niet anders dan besluiten dat het een aanrader is voor fans van brute actie en duistere fantasy en sciencefiction.
Pro
- Nieuwe setting is fantastisch
- Voelt vaak ronduit episch aan
- Kick-ass soundtrack
- Brutale en hyperkinetische gevechten
- Performance en graphics zijn top
Con
- Sommige gameplayconcepten minder sterk uitgewerkt
- Gevoel van repetitiviteit kan een boosdoener zijn
- Verhaal begint wat fragmentarisch
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
15 mei 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- id Software
Uitgever
- Bethesda Softworks
![[HBV]-=Tornado=-](https://gravatar.com/avatar/ffb520edff5e47406299856d2c81d478af2a0a69e27c33fa41de2264ae394cb9?s=48){kind=avatar}
