Onlangs werden we uitgenodigd voor een perstrip naar Frankfurt voor een eerste kennismaking met DOOM: The Dark Ages, dat op 15 mei verschijnt voor PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc. Het event ging toepasselijk door in het jachthuis van Wiesbaden. De ruïnes waarrond het nieuwe gebouw werd opgetrokken vormden het ideale decor voor de setting waarin deze nieuwe DOOM-telg zich afspeelt. The Dark Ages is immers een prequel op de DOOM-reboot uit 2016, en gooit een middeleeuws tintje over de geliefde scifi-actie van deze iconische FPS-reeks. Na een korte briefing in de kelders mochten we hands-on gaan met enkele levels uit het spel die speciaal gecureerd waren om ons een overzicht te geven van wat we kunnen verwachten in de volledige release.
Gezien DOOM: The Dark Ages
een prequel is, geeft id Software ons een blik op de geschiedenis van de Slayer, ook wel gekend onder zijn populaire naam Doomguy. Wie DOOM en DOOM Eternal heeft gespeeld, weet dat deze twee spellen heel wat meer verhalende context richting de speler gooiden en ons lieten kennismaken met de Maykr en de mysterieuze Sentinels. De geschiedenis die toen in de achtergrond uit de doeken werd gedaan, vormt nu de leidraad voor het verhaal van DOOM: The Dark Ages. Het spel neemt ons dus mee naar de duistere en bloederige van de Maykr en de Night Sentinels, de militaire troepen onder leiding van King Novik, die belegerd worden door de demonische troepen van de dimensie Hell.
Deze middeleeuwse variant van de Slayer beschikt namelijk over een schild, en later zal je ook andere mêlee-wapens kunnen vrijspelen zoals een Flail of een Mace. Je Shield Saw is niet enkel een defensief en offensief hulpmiddel, maar ook een handige tool die je zal kunnen gebruiken om poorten te openen, hogerop te geraken of omgevingspuzzels op te lossen. Een belangrijke vernieuwing schuilt in de combat, waarbij je deze keer ook aanvallen zal kunnen blokkeren en pareren, waarbij je groene aanvallen zal kunnen terugsturen naar de vijand. De hele cadans van vijanden met een goed getimede block stoppen en vervolgens genadeloos terugslaan doet natuurlijk onmiddellijk denken aan de gameplay van actie-RPG's, en dit geeft een heel andere dynamiek aan dit vervolg. Maar je zal je schild ook als wapen kunnen inzetten, door het bijvoorbeeld als een stormram in te zetten of te gooien naar vijanden, waarbij het bij grotere vijanden even blijft hangen om als een kettingzaag extra schade te doen. Het geheel voelde alvast heel verfrissend aan en als fan van actie-RPG's en soulslikes kon ik dit nieuwe element zeker en vast smaken.
Een ander groot verschil dat vanaf het begin opviel, is dat dit derde deel nog meer nadruk legt op het verhaal. Dit verhaal wordt uit de doeken gedaan aan de hand van prachtige cutscenes, terwijl de vorige spellen veel meer berustten op het gebruik van logboeken om het achterliggende verhaal te vertellen. Tijdens het eerste level kom je daarnaast ook veel NPC's tegen, je bevindt je immers in het heetst van de strijd tussen de Sentinels en de demonen. Door dit level lopen voelde hierdoor eigenlijk een beetje aan alsof je een Warhammer 40,000-game zit, omdat je als een soort van mythische supersoldaat tussen het gewone voetvolk loopt. Dit gevoel werd trouwens enkel maar versterkt wanneer ik het volgende level kon ontdekken.
Alsof dit nog niet genoeg was, mochten we in het volgende level op de rug van een cyberdragon kruipen om enkele schepen uit de lucht te halen. Het besturen van deze draak was best fijn en ging vlot, maar de combat voelde ook hier redelijk gimmicky aan. Hierbij draait het namelijk om een soort van lock-on op de vijand waarbij je de draak stationair houdt en je opnieuw groene aanvallen op het juiste tijdstip ontwijkt om een soort van slow-motion te activeren waarbij je aanvallen sterker zijn. Zonder dit effect kan je bepaalde doelwitten zelfs niet beschadigen. Los daarvan, bood dit level wel een goede afwisseling tussen de normale gameplay en het vliegen met de draak. Eens je de defensie van de schepen had uitgeschakeld, diende je ze immers van binnenuit te vernietigen. Na het voltooien was het tijd om kennis te maken met de laatste innovatie die DOOM: The Dark Ages met zich zal meebrengen.
Toch voelt DOOM: The Dark Ages danig verschillend aan dan diens voorganger. Het schieten zelf voelt uiteraard nog steeds geweldig aan, id Software is immers meester in het genre, en grafisch was het spel om de vingers af te likken. Maar voor velen staat DOOM synoniem aan het afknallen van demonen, zonder teveel poespas en met een zeer strakke gameplayervaring. Door de focus te verleggen naar een meer verhalend spel met veel cutscenes, de imposante taferelen met de Atlan mech en de cyberdragon, en de meer defensieve gameplay die het schild met zich meebrengt, krijg je natuurlijk een heel andere ervaring. De meerwaarde van de mech en de draak was voor mij nog wat zoek en ik miste bijvoorbeeld ook de glory kills, want hier was je finisher vooral een slag met de vuist. Al was er wel een coole glory kill met de draak. Maar de meer cinematische ervaring en de schaalvergroting wisten zeker mijn interesse te wekken. En eerlijk is eerlijk, de Shield Saw is de nieuwe ster van de show.
Gezien DOOM: The Dark Ages
Time to go Medieval ...
Onze hands-on sessie ging van start met het openingslevel en een stukje van het tweede level. DOOM: The Dark Ages opent met de belegering van de planeet Argent D'Nur, de thuiswereld van de Sentinels. Het resultaat van deze belegering zagen wel al in DOOM Eternal, maar deze keer worden we meegenomen naar het hart van het conflict, waarbij de demonen van de hel op zoek zijn naar een bepaald artefact. Wanneer een van de steden op het punt staat te vallen, roepen de Sentinels de hulp in van de Maykr, die de Slayer sturen, het ultieme instrument tegen de demonen. Vanuit een ruimteschip word je richting planeet gestuurd en met niet meer dan een shotgun in de hand ben je klaar om het demonische leger uit te dunnen. Het spel begint redelijk rustig, maar naarmate je door de straten loopt, neemt het aantal vijanden exponentieel toe. Het spel laat je kennismaken met de nieuwe mêlee-aanval waarmee je ammo krijgt en leert je de three punch-combo, waarna je al snel in het gekende ritme zit. Het tweede level nam ons mee naar een andere locatie, maar belangrijker, gaf me toegang tot de belangrijkste innovatie in dit nieuwe deel: de Shield Saw.Deze middeleeuwse variant van de Slayer beschikt namelijk over een schild, en later zal je ook andere mêlee-wapens kunnen vrijspelen zoals een Flail of een Mace. Je Shield Saw is niet enkel een defensief en offensief hulpmiddel, maar ook een handige tool die je zal kunnen gebruiken om poorten te openen, hogerop te geraken of omgevingspuzzels op te lossen. Een belangrijke vernieuwing schuilt in de combat, waarbij je deze keer ook aanvallen zal kunnen blokkeren en pareren, waarbij je groene aanvallen zal kunnen terugsturen naar de vijand. De hele cadans van vijanden met een goed getimede block stoppen en vervolgens genadeloos terugslaan doet natuurlijk onmiddellijk denken aan de gameplay van actie-RPG's, en dit geeft een heel andere dynamiek aan dit vervolg. Maar je zal je schild ook als wapen kunnen inzetten, door het bijvoorbeeld als een stormram in te zetten of te gooien naar vijanden, waarbij het bij grotere vijanden even blijft hangen om als een kettingzaag extra schade te doen. Het geheel voelde alvast heel verfrissend aan en als fan van actie-RPG's en soulslikes kon ik dit nieuwe element zeker en vast smaken.
Eerlijk is eerlijk, de Shield Saw is de nieuwe ster van de show.
Een ander groot verschil dat vanaf het begin opviel, is dat dit derde deel nog meer nadruk legt op het verhaal. Dit verhaal wordt uit de doeken gedaan aan de hand van prachtige cutscenes, terwijl de vorige spellen veel meer berustten op het gebruik van logboeken om het achterliggende verhaal te vertellen. Tijdens het eerste level kom je daarnaast ook veel NPC's tegen, je bevindt je immers in het heetst van de strijd tussen de Sentinels en de demonen. Door dit level lopen voelde hierdoor eigenlijk een beetje aan alsof je een Warhammer 40,000-game zit, omdat je als een soort van mythische supersoldaat tussen het gewone voetvolk loopt. Dit gevoel werd trouwens enkel maar versterkt wanneer ik het volgende level kon ontdekken.
Schaalvergroting
In het tweede deel van deze sessie mochten we namelijk een level spelen waarbij de Slayer aan boord kruipt van een reusachtige Atlan mech. Deze mechs werden door de Night Sentinels ingezet om de strijd aan te gaan met de Titanen, kolossale demonen die je best op gelijke voet aanpakt. De gameplay met de Atlan voelde vrij eenvoudig aan en draaide vooral rond het opbouwen van een speciale aanval door middel van slagen uit te delen en het ontwijken van vijandelijke aanvallen met een correct getimede dodge-beweging. Al kwam er gelukkig ook even een reusachtige dubbele gatling gun aan te pas. Gameplaygewijs zat dit level dus minder indrukwekkend in elkaar, maar waar het wel in uitblonk was de spektakelwaarde. Je loopt met je torenhoge mech immers tussen de gebouwen en andere strijdende troepen, terwijl je op de achtergrond andere mechs tegen titanen ziet vechten. Je zal letterlijk door bruggen lopen waarop Night Sentinels tegen demonen aan het vechten zijn, terwijl tanks wild in het rond schieten en boven je in de lucht ook een bitse strijd wordt uitgevochten.Alsof dit nog niet genoeg was, mochten we in het volgende level op de rug van een cyberdragon kruipen om enkele schepen uit de lucht te halen. Het besturen van deze draak was best fijn en ging vlot, maar de combat voelde ook hier redelijk gimmicky aan. Hierbij draait het namelijk om een soort van lock-on op de vijand waarbij je de draak stationair houdt en je opnieuw groene aanvallen op het juiste tijdstip ontwijkt om een soort van slow-motion te activeren waarbij je aanvallen sterker zijn. Zonder dit effect kan je bepaalde doelwitten zelfs niet beschadigen. Los daarvan, bood dit level wel een goede afwisseling tussen de normale gameplay en het vliegen met de draak. Eens je de defensie van de schepen had uitgeschakeld, diende je ze immers van binnenuit te vernietigen. Na het voltooien was het tijd om kennis te maken met de laatste innovatie die DOOM: The Dark Ages met zich zal meebrengen.
Een nieuwe draai aan de gekende formule
De resterende tijd bracht ik door in het level Siege, een enorm openwereldlevel waarin je de taak krijgt om vier demonische poorten te sluiten. De typische gangpaden en kleine arena's waarin de gevechten traditioneel plaatsvinden, worden hier ingeruild voor een grote speeltuin waarin van alles te beleven en ontdekken valt. Zo krijg je zijopdrachten, kwam ik enkele puzzels tegen, was er een soort van minibaas die ik kon verslaan en vond ik enkele geheime plekken waar iets interessants te rapen viel voor de Slayer, al dan niet opgesloten achter een puzzel. Wie vond dat er in de vorige delen te weinig geheimen waren om te ontdekken, zullen hier dus zeker aan hun trekken komen. En iedere keer dat je zo'n demonische poort probeert te sluiten, kom je in een bikkelharde strijd terecht die zeker niet moet onderdoen voor de betere actiesequenties uit DOOM Eternal.Toch voelt DOOM: The Dark Ages danig verschillend aan dan diens voorganger. Het schieten zelf voelt uiteraard nog steeds geweldig aan, id Software is immers meester in het genre, en grafisch was het spel om de vingers af te likken. Maar voor velen staat DOOM synoniem aan het afknallen van demonen, zonder teveel poespas en met een zeer strakke gameplayervaring. Door de focus te verleggen naar een meer verhalend spel met veel cutscenes, de imposante taferelen met de Atlan mech en de cyberdragon, en de meer defensieve gameplay die het schild met zich meebrengt, krijg je natuurlijk een heel andere ervaring. De meerwaarde van de mech en de draak was voor mij nog wat zoek en ik miste bijvoorbeeld ook de glory kills, want hier was je finisher vooral een slag met de vuist. Al was er wel een coole glory kill met de draak. Maar de meer cinematische ervaring en de schaalvergroting wisten zeker mijn interesse te wekken. En eerlijk is eerlijk, de Shield Saw is de nieuwe ster van de show.
Conclusie
Met DOOM: The Dark Ages lijkt de franchise zich opnieuw te heruitvinden en dit nieuwe deel belooft grootser, cinematischer en verbluffender dan ooit te zijn. Deze middeleeuwse interpretatie van de geliefde shooter introduceert heel wat nieuwe elementen die ervoor zorgen dat het spel, naast de klassieke shooter-momenten, heel anders aanvoelt dan wat we gewend zijn. Het succes van het spel zal hierdoor vooral afhangen van hoe de spelers deze nieuwigheden zullen omarmen. Persoonlijk zou ik het spel zeker het voordeel van de twijfel geven, want ik wist de sfeer, de verhalende aanpak en de bikkelharde actie zeker wel te smaken.
Over
Beschikbaar vanaf
15 mei 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- id Software
Uitgever
- Bethesda Softworks
![[HBV]-=Tornado=-](https://gravatar.com/avatar/ffb520edff5e47406299856d2c81d478af2a0a69e27c33fa41de2264ae394cb9?s=48){kind=avatar}
