Preview

Nadat we nog niet zo lang geleden afgezakt waren naar de dieptes van de oceaan in Cthulhu: The Cosmic Abyss, heeft Nacon alweer een nieuw Lovecraftiaans avontuur om op ons los te laten. Midden juli verschijnt immers The Mound: Omen of Cthulhu, een coöperatief horror-adventuregame van het Chileense ACE Team. Hen ken je waarschijnlijk wel van Zeno Clash, Rock of Ages en meer recent Clash: Artefacts of Chaos. Hun nieuwste game lijkt alvast hun meest ambitieuze project tot nu toe te zijn en onlangs kreeg ik de kans om alvast even de helse jungle van deze game in te duiken.

Toen ik in 2024 m’n recensie erover schreef, uitte ik enigszins m’n ontevredenheid omtrent Akimbot, oftewel het vorige spel van ontwikkelaar Evil Raptor. Desalniettemin complimenteerde ik specifiek de gameplay van die titel, omdat de studio (in grote lijnen) competente actie ermee vervaardigde. Indien ze vaak genoeg soortgelijke feedback ontvingen, kan ik me inbeelden dat ze daarna introspectief nadachten over de preventieve stappen die ze wouden ondernemen voor hun volgende project. De conclusies die ze klaarblijkelijk trokken, spreken intussen voor zich, nu de Early Access-build van Far Far West officieel verkrijgbaar is. Het is een multiplayer-gerichte First-Person Shooter die sommige onaangename bagage van Akimbot (zoals te veel narratief) naar het figuurlijke containerpark bracht, in ruil voor sterker gameplay-metaal. Een keuze waar men ginds hoogstwaarschijnlijk niet over huilt, want hun eerste poging voor een coöperatieve belevenis verkocht op een paar weken tijd meer dan...

Nadat ik toch al redelijk wat uren had gestoken in Deep Rock Galactic en de Survivor-variant, was ik enorm benieuwd naar de terugkeer van mijn favoriete ruimte-dwergen. Dit keer keren ze terug in een roguelite-versie die zich afspeelt in hetzelfde universum. Samen met drie andere spelers trek je opnieuw de mijnen in, op zoek naar mineralen om verschillende missies te voltooien. Ik was alleszins erg benieuwd of Ghost Ship Games er opnieuw in zou slagen om een sterke titel neer te zetten. De game verschijnt vandaag, 20 mei, in early access via Steam en mijn eerste bevindingen over het spel lees je hier in mijn preview.

Beat ‘em ups – zowel twee- als driedimensionale exemplaren – staan mij absoluut op het lijf geschreven. Spellen die Batman: Arkham-geïnspireerde combat hanteren, interesseren me daarentegen minder, al kan ik ze af en toe wel tolereren. Om het beknopt uit te leggen: meestal zijn die laatst vermelde instanties iets te oppervlakkig voor mijn smaak, of introduceren ze te weinig originele ideeën. Normaliter ging ik Dead as Disco links laten liggen, totdat ik las dat men een ritmische laag voor de algemene actie integreerde. Een combinatie die eerder al lukte in bijvoorbeeld Hi-Fi RUSH van Tango Gameworks, waarmee ik me grondig amuseerde, dus ik wou eens kijken of Brain Jar Games even succesvol uit de hoek kon komen met hun debuterende titel.

Wie HD-2D zegt, zegt natuurlijk ook Team Asano. Aan dit team binnen Square Enix hebben we heel wat klassiekers te danken, maar ze zijn voornamelijk beroemd geworden met Octopath Traveler, een JRPG die deze opvallende stijl introduceerde. Intussen zijn er redelijk wat titels met deze stijl de revue gepasseerd, zoals Triangle Strategy en de remakes van Live A Live en de originele Dragon Quest-trilogie. Tot nu toe waren dit eigenlijk allemaal turn-based rollenspellen, maar voor hun nieuwste avontuur gooide dit team het alvast over een andere boeg. Tijd om kennis te maken met The Adventures of Elliot: The Millennium Tales, en daarvoor mocht ik afzakken naar Parijs om in de kantoren van Square Enix aan de slag te gaan met de game.

Survivalgames zijn de laatste jaren uitgegroeid tot een genre waar ik een enorm warm hart voor heb. Na toppers zoals Valheim, 7 Days to Die en Grounded ben ik er helemaal verknocht aan geraakt. Onlangs kwam plots Windrose op mijn radar, een titel die het bekende concept voor het eerst in een piratenthema giet. De gameplay deed me meteen denken aan de scheepsgevechten uit Assassin’s Creed IV: Black Flag, en meer had ik niet nodig om mijn interesse te wekken en dit avontuur zelf te ervaren. Dus zette ik mijn piratenhoed op, trok ik mijn houten been aan en nestelde ik me, met een flinke scheut rum achter de kiezen, achter mijn computer om het spel eens grondig aan de tand te voelen. Sinds 14 april is het speelbaar in early access op Steam en de game is ontwikkeld door een nieuwe studio genaamd Kraken Express.

Toen we vorig jaar voor het eerst de game Stranger Than Heaven te zien kregen was mijn interesse meteen gewekt. Als fan van Ryu Ga Gotoku Studio, de ontwikkelaar achter de meesterlijke Yakuza-reeks, kijk ik altijd uit naar hun nieuwe projecten. Deze keer gaat het om een volledig nieuwe IP die op het eerste gezicht wel raakvlakken heeft met hun eerdere werk, maar duidelijk ook zijn eigen richting kiest. Deze week kreeg ik de kans om een vroege presentatie van de game bij te wonen, waarin onder andere het verhaal, de gameplay, personages en muziek uitgebreid aan bod kwamen. Wat ik precies te zien kreeg lees je in deze preview.

Na vele jaren van ongeduldig wachten, konden we op 10 april 2020 eindelijk aan de slag met Final Fantasy VII Remake. Dit vormde het startschot van de remake-trilogie van een van de meest geliefde spellen die zijn verschenen voor de originele PlayStation, en die voor velen onder ons waarschijnlijk een grote impact had op onze jeugdjaren. Uiteindelijk kwam het spel ook uit op pc, Xbox en de Switch 2, maar deeltje twee verscheen toch opnieuw eerst voor PlayStation 5 en pas een jaar later voor pc. Binnenkort is het dan weer de beurt aan Xbox en Switch 2, en ik kreeg onlangs de kans om al even aan de slag te gaan met die laatste versie.

Yoshi keert terug in een nieuw avontuur dat even charmant als mysterieus oogt. Met Yoshi and the Mysterious Book slaat Nintendo een iets andere richting in, waarbij het bekende platformen gecombineerd wordt met puzzels die draaien rond een magisch boek. Mijn eerste speelsessie bij Nintendo toonde alvast een kleurrijke wereld vol geheimen, maar ook een speelse twist die perfect past bij het zachte karakter van Yoshi.

Ubisoft kennen we natuurlijk allemaal als de uitgever van grote franchises zoals Assassin's Creed, Far Cry, Tom Clancy of Prince of Persia, maar af en toe durft de uitgever ook zijn naam te plakken op een meer bescheiden maar vaak originele productie. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan Child of Light, Valiant Hearts: The Great War of Grow Home. Onlangs verscheen er nog een opvallende titel die door deze Franse reus werd uitgebracht, namelijk Morbid Metal. Deze game begon als een éénmansproject van de Duitser Felix Schade in 2017, voordat hij in 2023 de studio Screen Juice oprichtte en Ubisoft de game onder zijn vleugels nam. Intussen is Morbid Metal beschikbaar in early access op Steam.

Stel je voor: je maakt een digitale versie van jezelf of een totaal absurd personage met een robotstem (creatieve vrijheid, je weet wel), dropt die op een eiland, en nog geen tien minuten later is die vrolijk liedjes aan het zingen, verliefd op een compleet willekeurig personage en lichtjes emotioneel omdat hij of zij de verkeerde middaglunch toebedeeld krijgt. Welkom in Tomodachi Life: Living the Dream, waar jij een beetje God mag spelen en vooral toekijkt hoe je eigen mini-samenleving langzaam floreert en af en toe lichtjes ontspoort.

Op het moment dat ik deze tekst schreef, was het weekend aangebroken en ik zocht naar eender welke game waar ik even mee kon ontspannen. Liefst een spelletje dat niet te lang ging duren of te veeleisend zou zijn; daar had ik even m’n buik vol van. Aanvankelijk overwoog ik ze niet, deels omdat ze praktisch om de hoek liggen, maar ik geef bij deze toe dat ik alsnog aan m’n impulsen bezweek. Het begon te hard te kriebelen om nog tot hun volwaardige releases te wachten en hun demo’s te negeren, want ik was van nature al nieuwsgierig over verschillende zaken van zowel Pragmata als Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection. Is de herhaaldelijk uitgestelde ontwikkeling van die eerst vermelde science-fiction ervaring een onheilspellend teken? Werkt het formaat van het inmiddels aloude Monster Hunter überhaupt in een turn-based JRPG? Kunnen beide spellen wel met de grotere AAA-catalogus van Capcom, zoals pakweg Resident Evil Requiem, wedijveren? En hoe zit het met de algemene...

World of Warcraft, de gamereeks bij uitstek waar ik een haat-liefdeverhouding mee heb. Haat omdat het zoveel van mijn vrije tijd wist op te slorpen, liefde omdat het tot op heden naar mijn mening nog altijd veruit de beste MMORPG is die ooit werd gemaakt. Hate it or love it, maar ook na twintig jaar blijft WoW de te kloppen kampioen. Hoewel ik er zelf al van bij de eerste uurtjes bij was, moet ik toegeven dat het de laatste jaren met ups en downs was. Als retailplayer, ben ik meer dan eens teruggekeerd, in de hoop de magie van de vanilla-tijden terug te krijgen. En ondanks dat Blizzard daar met momenten in slaagde, was er ergens toch een beetje van de magie verloren gegaan. Al kan dat uiteraard ook met de toenemende leeftijd te maken hebben. Hoewel ik me ondertussen dus als casual WoW’er zou omschrijven, volg ik de expansies uiteraard wel op de voet. In dat opzicht was ik maar al te nieuwsgierig om met de preview van Midnight aan de slag te gaan!

Wie onlangs mijn verslag van de Nintendo Switch 2 Showcase voor dit voorjaar las, merkte waarschijnlijk wel dat er één grote titel van Nintendo ontbrak in het lijstje. Op 5 maart verschijnt namelijk de nieuwe Pokémon-game Pokémon Pokopia. Nintendo was deze titel uiteraard niet vergeten, integendeel! Het was zowaar de hoofdattractie van het event en we kregen de kans om uitgebreid aan de slag te gaan met de titel. Vandaag mag ik jullie mijn eerste bevindingen delen van Pokémon Pokopia.

Na mijn eerste korte kennismaking met My Hero Academia: All's Justice op gamescom kreeg ik vorige week de kans om opnieuw in het universum van My Hero Academia te duiken in een uitgebreide hands-on previewsessie van My Hero Academia: All's Justice. De game volgt op de twee My Hero One's Justice games en brengt ons de laatste verhaallijn uit de populaire manga en anime van Kōhei Horikoshi. Het is dus het slotstuk waarin de finale confrontatie tussen All For One en Deku en de andere helden van U.A. High School eindelijk wordt beslecht.

Begin december mocht ik aansluiten bij een exclusief previewevent rond The Elder Scrolls Online: Seasons. Belangrijk om meteen duidelijk te maken: Seasons is niet de naam van de nieuwe jaarlijkse expansion. Zenimax stapt net weg van het klassieke Chapter-model waarbij je één keer per jaar een grote brok content kreeg, en gaat voor een seizoensgebonden aanpak met grotere updates op een vast ritme. In 2025 deden ze al iets gelijkaardigs met Seasons of the Worm Cult, en nu werd dat model concreet gemaakt met een roadmap voor 2026 én een paar hints naar langere termijn plannen.

Eind deze maand zal je met het tweede deel opnieuw in de post-apocalyptische wereld van Code Vein kunnen duiken. De eerste Code Vein verscheen oorspronkelijk in september 2019 en werd met gemengde gevoelens onthaald, maar ik was wel fan van de actie die het spel ons voorschotelde. Het verhaal en de personages die zo uit een anime leken weggelopen te zijn, hielpen hierbij wel natuurlijk. De echte sterren van de show waren echter de uitgebreide aanpassingsmogelijkheden in zowel de character creator als de tools die je kreeg om builds te maken om de gevechten de baas te kunnen. Zes jaar later krijgt de reeks opnieuw de kans om het beste in zichzelf naar boven te halen en onze harten te veroveren met zijn stijlvolle actie.

Guild Wars Reforged is, zoals aangekondigd door ArenaNet samen met ontwikkelaar 2weeks, de gereviseerde versie van de originele MMORPG uit 2005. De campagnes Prophecies, Factions en Nightfall worden samengebracht in één pakket, met moderne verbeteringen op technisch vlak en voor de gebruikerservaring, uitgebracht via Steam. Kort gezegd: het is géén volledig nieuwe game, en ook geen radicale remake, maar een balans tussen nostalgie en modern comfort. Dat maakt de game interessant voor oudgedienden én nieuwkomers.

Een genre waar ik enkele jaren geleden nog nooit iets van had gespeeld, maar waar ik tegenwoordig dol op ben, is het roguelite-genre. Dankzij games als Hades, Roboquest en Vampire Survivors is het mijn go-to genre geworden om tussendoor een paar runs te spelen naast andere games. Het zijn titels die je makkelijk even opstart voor een half uurtje en net zo eenvoudig weer kan neerleggen, ideaal voor een verse papa zoals ik, die zijn game-momenten probeert mee te pikken wanneer mijn zoontje een dutje doet. Moonlighter 2, dat sinds 19 november in early access beschikbaar is op Steam, is een action-RPG met roguelite-elementen waar ik de afgelopen weken behoorlijk wat tijd in heb gestoken. De game is ontwikkeld door Digital Sun, dezelfde studio achter het eerste deel, en wordt uitgegeven door 11 bit studios.

Phantom Blade Zero kreeg vorige week eindelijk een releasedatum opgeplakt en het ziet er alvast naar uit dat er voor mij een leuk verjaardagscadeau in het verschiet ligt. De stijlvolle actiegame van de Chinezen van S-Game verschijnt namelijk op 9 september 2026, enkele dagen voor mijn verjaardag. Als tijdelijke console-exclusive alvast, want in de kleine lettertjes van de trailer die de aankondiging vergezelde, stond te lezen dat de game na een twaalf maanden tijd ook voor andere platformen kan verschijnen. Hoe dan ook is het voor mij aftellen naar de release, want Phantom Blade Zero is een van mijn meest geanticipeerde games van 2026.