Op het moment dat ik deze tekst schreef, was het weekend aangebroken en ik zocht naar eender welke game waar ik even mee kon ontspannen. Liefst een spelletje dat niet te lang ging duren of te veeleisend zou zijn; daar had ik even m’n buik vol van. Aanvankelijk overwoog ik ze niet, deels omdat ze praktisch om de hoek liggen, maar ik geef bij deze toe dat ik alsnog aan m’n impulsen bezweek. Het begon te hard te kriebelen om nog tot hun volwaardige releases te wachten en hun demo’s te negeren, want ik was van nature al nieuwsgierig over verschillende zaken van zowel Pragmata als Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection. Is de herhaaldelijk uitgestelde ontwikkeling van die eerst vermelde science-fiction ervaring een onheilspellend teken? Werkt het formaat van het inmiddels aloude Monster Hunter überhaupt in een turn-based JRPG? Kunnen beide spellen wel met de grotere AAA-catalogus van Capcom, zoals pakweg Resident Evil Requiem, wedijveren? En hoe zit het met de algemene performantie, aangezien technische stabiliteit de laatste tijd niet meer zo vanzelfsprekend is voor de RE Engine? Niet dat ik voordien over deze vragen panikeerde, maar de demo’s wisten niettemin m’n twijfelachtige gevoelens te kalmeren.
Pragmata is hiervan alvast de kortste, want zelfs op je gemakje kun je de demo in nog niet eens een halfuurtje voltooien. Zolang jij je niet bekommert over het verhaal; ik wou vooral wat rondlummelen, dus de lore-bestanden en dergelijke liet ik onmiddellijk links liggen. Alles wat ik hoefde te weten, was dat de volwassen Hugh een jong meisje (genaamd Diana) beschermt tegen losgeslagen robotten, en dat zij ondanks haar petieterige gedaante dé sleutel is om allerlei dodelijke machines uit te schakelen. Op z’n eentje kan Hugh de robotten amper krassen. Diana kan hen daarentegen vanop een afstand saboteren, zodat het arsenaal van Hugh toch z’n metalen tegenstanders tot schroot kan herleiden. Dat jij logischerwijze jouw geweren moet vuren, is natuurlijk een ordinair facet van een third-person shooter, maar weinig spellen verlangen dat je tegelijk een hacking mini-game verricht. In theorie misschien een tegenstrijdig of ambetant idee, omdat zulke gimmicks makkelijk uit de hand kunnen lopen …
Na het overkomen van die leercurve, ontdekte ik dat Capcom op potentieel gameplay-goud sloeg! Het kwetsbaar maken van de oppositie via het hacken blijft verrassend leuk eens je de universele regels begrijpt en sommige robotten hebben zelfs situationele zwakheden die je kunt uitbuiten. De mensachtige “Walkers” kun je langs de ene kant het meeste beschadigen als je hun hoofd bekogelt, maar ze kunnen dan abrupt wankelen, waardoor je tevens jouw volgende schotten kan missen als je te gretig handelt. Langs de andere kant zakken diezelfde eenheden door hun knieën als je hun schenen treft, waardoor je voor een paar seconden rustig jouw ding kan doen. Hoe je een specifieke robot optimaal aanpakt, zowel offensief als defensief, wisselt tevens af per type dat je tegenkomt, wat uiteraard schermutselingen met een gemengde groep interessant kan maken. En dat vergat ik bijna nog het feit dat je tijdens het hacken mogelijk rekening moet houden met penaliserende omstandigheden of rasters van verschillende groottes, wat vooral bij de eindbaas van de demo opvalt. Ik kijk met andere woorden reikhalzend uit naar het volledige aanbod van tegenstanders en moeilijkheidsgraden in de finale versie van het spel!
Soit, wat valt er vervolgens te bespreken over Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection? Twee woorden: information overload! Stiekem had ik al een vermoeden dat dit alweer het geval zou zijn nadat ik mezelf blootstelde aan Monster Hunter Wilds, maar zelfs met kennis van die game op zak wist ik her en der niet wat ik met mezelf moest aanvangen. Ik overdrijf weliswaar een beetje met die opmerking, want de demo is op z’n minst voorzichtig met het grondig ‘onboarden’ van spelers, en bij aanvang overrompelt Capcom jou nog niet met een lawine van mechanics. Deels omdat men in Stories 3 ook aandacht besteedde aan de narratieve opbouw ervan; je krijgt immers een uitgebreidere indruk van het universum, wat wel moet in dit genre, en in dit geval de politieke spanningen tussen de twee koninkrijken waarop het verhaal zich gradueel zal concentreren. De grotere uitleg hierover laat ik hier voor wat het is – dat hoort nu eenmaal thuis in een recensie – maar het komt erop neer dat jij, samen met je metgezellen, heel wat taken of verantwoordelijkheden moet jongleren.
Voor de turn-based confrontaties integreerde men eveneens heel wat onderdelen die ongetwijfeld familiair zullen zijn bij doorwinterde Monster Hunter-fanaten. Blijkbaar gaat men minstens de helft van de reeds bestaande wapens naar Stories 3 overdragen, inclusief het type schade (stomp, scherp of doorborend) dat ze kunnen toebrengen. Ook de unieke eigenschappen van het algemene Hunter-arsenaal werden op een geschikte wijze ‘gekopieerd,’ ik stond er versteld van dat zelfs de conditionele structuur van de Hunting Horn (met diens muzikale noten) intact bleef! In Stories 3 baat het daarnaast ook om specifieke lichaamsdelen van een monster toe te takelen, zodat jij jezelf strategische openingen kunt gunnen, en de lijst blijft maar doorgaan. Het klinkt nu al ingewikkeld met al de bekende mechanics, maar de ontwikkelaars wouden alsnog een paar nieuwe ideeën introduceren om zo deze spin-off van diens bronmateriaal af te splitsen.
Pragmata is hiervan alvast de kortste, want zelfs op je gemakje kun je de demo in nog niet eens een halfuurtje voltooien. Zolang jij je niet bekommert over het verhaal; ik wou vooral wat rondlummelen, dus de lore-bestanden en dergelijke liet ik onmiddellijk links liggen. Alles wat ik hoefde te weten, was dat de volwassen Hugh een jong meisje (genaamd Diana) beschermt tegen losgeslagen robotten, en dat zij ondanks haar petieterige gedaante dé sleutel is om allerlei dodelijke machines uit te schakelen. Op z’n eentje kan Hugh de robotten amper krassen. Diana kan hen daarentegen vanop een afstand saboteren, zodat het arsenaal van Hugh toch z’n metalen tegenstanders tot schroot kan herleiden. Dat jij logischerwijze jouw geweren moet vuren, is natuurlijk een ordinair facet van een third-person shooter, maar weinig spellen verlangen dat je tegelijk een hacking mini-game verricht. In theorie misschien een tegenstrijdig of ambetant idee, omdat zulke gimmicks makkelijk uit de hand kunnen lopen …
Fly me to the moon base
Eerlijk gezegd? Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zodanig stuntelde in een shooter, al dan niet van moderne makelij. Niet zozeer vanwege een verwarrende uitwerking; Pragmata’s demo presenteert grotendeels compacte beproevingen en het is punctueel met instructies voor nagenoeg alle aanwezige elementen. Neen, het was eerder m’n koppig brein dat geregeld kortsloot en dat (voor een poosje) niet wist welk aspect ik als eerste moest prioriteren. Iedere robot die je aanstoot, toont namelijk een raster van gerandomiseerde blokken op het scherm dat je stap voor stap moet navigeren via de face buttons van je controller, terwijl die vijanden jou tijdens dit proces blijven benaderen. Je gaat naar omlaag met kruisje, naar rechts met cirkel, et cetera. En omdat het hacken bovendien in real-time gebeurt, moet je simultaan op de positionering van Hugh letten, aangezien confrontaties dikwijls in relatief kleine kamers plaatsvinden. Wapens (behalve jouw pistool) hebben daarnaast beperkte munitie, dus idealiter overweeg je welk wapen het beste past bij een gegeven situatie, en of je eventueel spaarzaam wilt zijn. Soms krijg je echter niet veel ademruimte om na te denken, wat spontane dilemma’s kan veroorzaken, maar één ding is desalniettemin zeker: het bewust plannen van jouw zetten staat telkens centraal.Na het overkomen van die leercurve, ontdekte ik dat Capcom op potentieel gameplay-goud sloeg!
Na het overkomen van die leercurve, ontdekte ik dat Capcom op potentieel gameplay-goud sloeg! Het kwetsbaar maken van de oppositie via het hacken blijft verrassend leuk eens je de universele regels begrijpt en sommige robotten hebben zelfs situationele zwakheden die je kunt uitbuiten. De mensachtige “Walkers” kun je langs de ene kant het meeste beschadigen als je hun hoofd bekogelt, maar ze kunnen dan abrupt wankelen, waardoor je tevens jouw volgende schotten kan missen als je te gretig handelt. Langs de andere kant zakken diezelfde eenheden door hun knieën als je hun schenen treft, waardoor je voor een paar seconden rustig jouw ding kan doen. Hoe je een specifieke robot optimaal aanpakt, zowel offensief als defensief, wisselt tevens af per type dat je tegenkomt, wat uiteraard schermutselingen met een gemengde groep interessant kan maken. En dat vergat ik bijna nog het feit dat je tijdens het hacken mogelijk rekening moet houden met penaliserende omstandigheden of rasters van verschillende groottes, wat vooral bij de eindbaas van de demo opvalt. Ik kijk met andere woorden reikhalzend uit naar het volledige aanbod van tegenstanders en moeilijkheidsgraden in de finale versie van het spel!
Machine vs man vs monster
Pragmata voelt daarenboven ook fantastisch in de handen. Ja, de motion-captured bewegingen van Hugh zijn redelijk gedetailleerd, maar ze veroorzaken quasi nooit wrijvingen met hoe je hem exact wilt besturen. Beter zelfs is hoe je kleine truukjes kunt aanwenden om efficiënter de robotten te bestrijden: bepaalde animaties kun je bijvoorbeeld vroegtijdig annuleren via de dash van Hugh, en je kan in een kort ogenblik naar een ander geweer overschakelen net nadat je ermee knalde. Het merendeel van de resterende interacties (menu’s, deuren of dozen openen, Diana iets van de omgeving laten activeren, …) vertragen jou ook amper, dus op het vlak van tempo gaat het spel schijnbaar wel goed bollen. Capcom beging ten slotte niet dezelfde fout als de 2023-editie van Resident Evil 4. Vergeleken met die survival horror bestuurt Pragmata niet afschuwelijk op een gamepad – integendeel! – én het beschikt over meer configuratie-opties die je kunt verfijnen, inclusief controller-instellingen die bij de remake in kwestie ontbraken. Hallelujah!Wat valt er vervolgens te bespreken over Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection? Twee woorden: information overload!
Soit, wat valt er vervolgens te bespreken over Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection? Twee woorden: information overload! Stiekem had ik al een vermoeden dat dit alweer het geval zou zijn nadat ik mezelf blootstelde aan Monster Hunter Wilds, maar zelfs met kennis van die game op zak wist ik her en der niet wat ik met mezelf moest aanvangen. Ik overdrijf weliswaar een beetje met die opmerking, want de demo is op z’n minst voorzichtig met het grondig ‘onboarden’ van spelers, en bij aanvang overrompelt Capcom jou nog niet met een lawine van mechanics. Deels omdat men in Stories 3 ook aandacht besteedde aan de narratieve opbouw ervan; je krijgt immers een uitgebreidere indruk van het universum, wat wel moet in dit genre, en in dit geval de politieke spanningen tussen de twee koninkrijken waarop het verhaal zich gradueel zal concentreren. De grotere uitleg hierover laat ik hier voor wat het is – dat hoort nu eenmaal thuis in een recensie – maar het komt erop neer dat jij, samen met je metgezellen, heel wat taken of verantwoordelijkheden moet jongleren.
Not so fast buddy, wait your turn ...
Deze nieuwe Stories-sequel zouden we natuurlijk niet als een Monster Hunter kunnen klasseren, zonder één cruciaal ingrediënt. Het jagen van monsters is opnieuw jouw primaire fixatie, maar wat me het meeste hierover verbaasde, is hoe alles feitelijk in elkaar zit. Als iemand die de vorige twee delen niet op de kop tikte, anticipeerde ik namelijk enkele opofferingen in Capcoms pogingen om een complexe real-time actie naar een turn-based formule te converteren. De eigenlijke realiteit? Een RPG dat, wonder boven wonder, haast altijd ergens een plek vond voor eender welke nuance die voordien in een traditionele Monster Hunter thuishoorde. Gameplay-geörienteerde klemtonen betreffende plaatselijke habitats? Het vergaren van grondstoffen zodat jij doelgerichte items ermee kunt voorbereiden? Het craften van gespecialiseerde uitrusting die afhangt van jouw overwinningen? Het stelen van eieren, compleet met een sullige (in de komische zin) loopanimatie? Dit en veel meer zijn officieel present, terwijl Capcom ook voor de gevechten naar dit soort nauwkeurigheid streefde.Op zich schuift Stories 3 een Pokémon-achtige laag naar voren ...
Voor de turn-based confrontaties integreerde men eveneens heel wat onderdelen die ongetwijfeld familiair zullen zijn bij doorwinterde Monster Hunter-fanaten. Blijkbaar gaat men minstens de helft van de reeds bestaande wapens naar Stories 3 overdragen, inclusief het type schade (stomp, scherp of doorborend) dat ze kunnen toebrengen. Ook de unieke eigenschappen van het algemene Hunter-arsenaal werden op een geschikte wijze ‘gekopieerd,’ ik stond er versteld van dat zelfs de conditionele structuur van de Hunting Horn (met diens muzikale noten) intact bleef! In Stories 3 baat het daarnaast ook om specifieke lichaamsdelen van een monster toe te takelen, zodat jij jezelf strategische openingen kunt gunnen, en de lijst blijft maar doorgaan. Het klinkt nu al ingewikkeld met al de bekende mechanics, maar de ontwikkelaars wouden alsnog een paar nieuwe ideeën introduceren om zo deze spin-off van diens bronmateriaal af te splitsen.
Gotta hunt 'em all!
Beginnend met hoe jouw party niet alleen menselijke krijgers telt. Op zich schuift Stories 3 een Pokémon-achtige laag naar voren, aangezien je tijdens gevechten één van maximaal zes op voorhand uitgekozen monsters kunt oproepen om jou te assisteren, laat staan dat jij ze eerst moet vangen, enigermate moet opvoeden, enzovoort. Dit opent de deur voor nóg een dosis beslissingen en aparte systemen, waarmee men het concept van deze secundaire serie verder onderscheidt. Getemde monsters kunnen jou eveneens in de overworld helpen, à la de HM-vaardigheden van Game Freaks immens populaire RPG. Concreet bedoel ik hiermee dat je dankzij hen de locatie van de demo beter kunt uitkammen, omdat je in dit spel meer dan alleen maar de begane grond mag exploreren. Hoger terrein beklimmen, door water zwemmen en eventjes door de lucht vliegen behoren tot jouw opties, wat eventueel in iets voordeligs kan resulteren. Of misschien zelfs een ontmoeting met een geduchte vijand, want sommige schepsels zijn geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken! Ik ben echter onzeker of dit een verreikend gameplay-component qua schaal zal worden, op basis van wat ik zag, dus ik vraag me af wat voor wendingen Capcom achter de hand zou houden.Conclusie
Mission accomplished; de demo’s wakkerden m’n enthousiasme aan. Volgens mij is het niet zo onrealistisch dat Pragmata één van de tofste nieuwe IP’s van Capcoms moderne catalogus kan worden en men dacht meer na over het ontwerp van Monster Hunter Stories 3 dan ik verwachtte. De glimp die ik daarentegen van hun narratieve visies opving, kon me allesbehalve overtuigen, maar ik zal al tevreden zijn als de gameplay van begin tot eind op hetzelfde kwalitatieve peil blijft. Beide spellen zien er ook nog knap uit, elk op hun eigen manier, en dit zonder dat de technologie van de RE Engine of de gemiddelde framerate rare toeren uithaalde. Tot nu toe heb ik dus een positieve uitkijk wat betreft deze games, en ik hoop ten zeerste dat m’n optimisme niet als sneeuw voor de zon verdwijnt eens ik de volledige versies bemachtig. Wanneer dat ook moge zijn, want maart en april beloven voor mij drukke maanden qua boeiende titels te worden …
Over
Beschikbaar vanaf
13 maart 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- JRPG
- Shooter
Ontwikkelaar
- Capcom
Uitgever
- Capcom
Website
Forumlink
Laatst bewerkt door een moderator:
