Ik heb het al in m'n review van Wilds verkondigd; een doorwinterde Monster Hunter-speler ben ik eigenlijk niet. Sindsdien heb ik me echter ook gewaagd aan World (plus diens Iceborne-DLC), maar het merendeel van de serie liet ik voorlopig aan me voorbij gaan. Inclusief de twee Stories, spin-offs die oorspronkelijk op de Nintendo 3DS en Switch verschenen, en waarmee Capcom vooral een jongere doelgroep wou aanspreken. "Niets voor mij," zei ik tegen mezelf voor een lange tijd, al ware het omdat de visuele look me niet aanstond en omdat ik kieskeurig ben wat betreft JRPG's. Dat het derde deel me alsnog kon verleiden eens het werd onthuld, was dus een beetje een verrassing, en toch wel helemaal toen bleek dat ik na afloop van de demo het concept helemaal zag zitten! Waarom zo’n ommekeer qua opinies?
Hetgeen dat me alvast verbaasde, is hoeveel diepgang men feitelijk in Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection stak. Real-time combat herverpakken als een turn-based role-playing game is verre van eenvoudig, maar de ontwikkelaars bij Capcom wisten die klus glansrijk te klaren. Aanvankelijk zullen de gameplay-facetten je overweldigen, zelfs nadat je de informatie uit de tutorials absorbeert, want je hoort verscheidene factoren tegelijk te overwegen indien jij zo optimaal mogelijk je tegenstanders wilt overmeesteren. Welk ledemaat (van een opponent) je wilt treffen en welke soort schade je erop kunt verrichten, wat voor uitrusting je wilt meenemen, plus attributen die als sterkte of zwakheid kunnen dienen, zijn slechts het begin. De unieke systemen van een gegeven wapen – zoals pakweg de muzikale noten van een Hunting Horn – zijn eveneens relevant, samen met het dragen van het ‘juiste’ type harnas. Gespecialiseerde items kunnen ook regelmatig je hachje redden of een situatie in bedwang houden, vooral zodra je taaiere beesten aanstoot, en er bestaan hele routines omtrent het zorgvuldig samenstellen van je party.
Er valt veel meer te vertellen over de verschillende opties die je doorgaans kunt hanteren, maar de kern van Stories 3’s gameplay kunnen we kortom als een verder uitgebouwde evolutie van Pokémon identificeren. Een alternatief dat – in tegenstelling tot vele modernere iteraties van Game Freaks franchise – herhaaldelijk terug durft te bijten, want het spel beveelt al in een vroeg stadium dat jij de centrale mechanics aanleert. Hoe het bijvoorbeeld de Feral Monsters introduceert, aan de hand van een Chatacabra, schotelt al een komisch contrast voor. Fans van Wilds kennen dit wezen als een figuurlijke boksbal die de gedaante van een kikker aannam, en in Stories 3 kan deze zwaarlijvige amfibie jou daadwerkelijk een pak rammel verkopen!
De bovenstaande alinea vormt enkel een relatief klein onderdeel van Stories 3, want Capcom integreerde bovendien andere nuances die het bestuderen van de oppositie aanmoedigen. Zo kunnen de meeste monsters hun gedrag ‘spontaan’ opschudden, waardoor je dikwijls bepaalde omstandigheden moet herbekijken, laat staan dat je hun manier van doen efficiënt kunt ontmantelen door middel van verschillende universele mechanics. Concentreer je bijvoorbeeld op de Wyvernsoul Gauge van eender welke vijand, dan kun je bij het uitputten van hun zogenaamde stamina-balk een optionele Synchro Rush-manoeuvre met je voltallige party ontketenen. Of je kan jouw ‘slachtoffer’ gewoon op de grond laten liggen, zodat het nu weerloze monster voor één turn niets doet, terwijl diezelfde keuze simultaan gegarandeerde Crit Damage oplevert. Head-to-Head Battles draaien daarentegen rondom een steen-papier-schaarachtige dynamiek: ze verlangen dat je de correcte counter voor een inkomende aanval selecteert, wat je ook enigermate moet uitpluizen én daarbij een voordelige Double Attack kan veroorzaken. Kinship Skills zijn ten slotte de krachtigste technieken die je kunt uitvoeren, maar je mag ze pas activeren wanneer één van jouw Monsties lang genoeg in een gevecht participeert.
Capcom wou het daar niet bij laten, want ook buiten confrontaties kun jij de vaardigheden van je Monsties in zekere mate benutten, ten dienste van algemene exploratie. Van nature geeft het spel jou al redenen om de vier regio’s waar je naar afdwaalt enigszins te verkennen, om nog maar te zwijgen dat hun landkaarten aanvankelijk weinig informatie vrijgeven, en met behulp van je Monsties kun je deze des te grondiger uitkammen. Een aspect dat ik vaker dan verwacht apprecieerde, deels omdat de schaal van deze gebieden gelukkig niet concurreert met de (in mijn opinie te) immense werelden van hedendaagse AAA-games. Wees echter gerust. Ondanks hun kleinere schaal valt er nog genoeg te ontdekken, gaande van ‘verborgen’ grotten met daarin schatkisten tot tientallen snoezige zwijnen, en het blijft leuk om ze al vliegende, zwemmende of klimmende met jouw Monsties te navigeren. Zowel Canalta Timberland als Tarkuan – respectievelijk de tweede en derde hoofdlocaties die je zult bezoeken – blinken hierin uit wegens hun verticaliteit, dus als Capcom ooit een vierde iteratie wilt maken, hoop ik ten zeerste dat men het ontwerp van die plekken als startpunt gaat gebruiken.
De verantwoordelijken achter deze JRPG spin-off begingen overigens niet dezelfde fout als de ontwikkelaars van Monster Hunter Wilds. In die game was er technisch gezien veel aan de hand, maar circa de launch ervan resulteerde dat helaas in wispelturige performantie voor alle platformen. Stories 3 is ter vergelijking meteen bijzonder goed geoptimaliseerd en de alom presente schoonheid komt volledig tot z’n recht in de pc-versie, waar je (uiteraard) allerlei instellingen tot het maximum kunt opkrikken. Ik persoonlijk ervaarde enkel zeer sporadische, semi-willekeurige haperingen wanneer ik de game tegen 4K en 60 frames per seconde draaide, die schijnbaar niet werden veroorzaakt door typische kwalen zoals traversal stutters of foutieve shader compilation. Na ongeveer zeventig uur moest ik ook nooit een crash slikken, al heb ik sinds de publieke release gelezen dat sommige spelers daar net wel mee worstelen. Dat recentere GPU-drivers hieraan te wijten zijn, wetende wat voor onstabiele updates Nvidia publiceert, lijkt althans plausibel en het zou wellicht verklaren waarom ik geen crashes moest verduren, aangezien mijn geïnstalleerde driver reeds een vijftal maanden oud is. Anekdotisch, maar soit …
Het zegt ten slotte wel iets over het kaliber van een game zoals deze, wanneer m’n resterende wensen vooral de kleinere ‘luxes’ zijn die ik mis. Het klopt bijvoorbeeld dat je na de credits geen toegang krijgt tot een post-game, noch een New Game+, maar het totaalpakket van deze sequel is standaard dermate compleet, dat ik het ontbreken hiervan nauwelijks betreur. En de reeds aanwezige Invasive Monsters plus Elder Dragons zijn sowieso zeer geduchte elite tegenstanders, zelfs met massa’s ervaring en je beste Monsties op zak. Verder ben ik al tevreden met de meer dan honderd verschillende schepsels (genetische varianten inbegrepen) die je kunt trainen, hoewel de catalogus desalniettemin iets te hard in de richting van draak- en reptielachtige creaturen leunt. In beide gevallen wil ik simpelweg nóg meer, net als een verwend nest! Capcom had eveneens de kans om nogmaals multiplayer modi aan te bieden; de vorige Stories-titels beschikten al over PvP en coöp, en een tweede speler kon hier op z’n minst de door de CPU-gecontroleerde party-leden besturen. Maar wat is nu de meest noemenswaardige schande van dit spel? Dat een vissen-minigame nergens te bespeuren is, terwijl ze nochtans die van Wilds konden kopiëren! Ik eis gerechtigheid voor de digitale hengelaars onder ons!
Hetgeen dat me alvast verbaasde, is hoeveel diepgang men feitelijk in Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection stak. Real-time combat herverpakken als een turn-based role-playing game is verre van eenvoudig, maar de ontwikkelaars bij Capcom wisten die klus glansrijk te klaren. Aanvankelijk zullen de gameplay-facetten je overweldigen, zelfs nadat je de informatie uit de tutorials absorbeert, want je hoort verscheidene factoren tegelijk te overwegen indien jij zo optimaal mogelijk je tegenstanders wilt overmeesteren. Welk ledemaat (van een opponent) je wilt treffen en welke soort schade je erop kunt verrichten, wat voor uitrusting je wilt meenemen, plus attributen die als sterkte of zwakheid kunnen dienen, zijn slechts het begin. De unieke systemen van een gegeven wapen – zoals pakweg de muzikale noten van een Hunting Horn – zijn eveneens relevant, samen met het dragen van het ‘juiste’ type harnas. Gespecialiseerde items kunnen ook regelmatig je hachje redden of een situatie in bedwang houden, vooral zodra je taaiere beesten aanstoot, en er bestaan hele routines omtrent het zorgvuldig samenstellen van je party.
Er valt veel meer te vertellen over de verschillende opties die je doorgaans kunt hanteren, maar de kern van Stories 3’s gameplay kunnen we kortom als een verder uitgebouwde evolutie van Pokémon identificeren. Een alternatief dat – in tegenstelling tot vele modernere iteraties van Game Freaks franchise – herhaaldelijk terug durft te bijten, want het spel beveelt al in een vroeg stadium dat jij de centrale mechanics aanleert. Hoe het bijvoorbeeld de Feral Monsters introduceert, aan de hand van een Chatacabra, schotelt al een komisch contrast voor. Fans van Wilds kennen dit wezen als een figuurlijke boksbal die de gedaante van een kikker aannam, en in Stories 3 kan deze zwaarlijvige amfibie jou daadwerkelijk een pak rammel verkopen!
Eerst nadenken, dan pas toeslaan
Tijdens het bestrijden van die ene Chatacabra (en dergelijke Feral Monsters à propos) moet je namelijk oppassen voor hun gekristalliseerde ledematen, die als de bron van hun “onnatuurlijke” kracht fungeren. In allerijl hun kristal vernietigen klinkt dus als de logica zelve, maar in deze context kun je afgestraft worden na een te haastige beslissing. Als iemand dit deel van hun lichaam immers op het verkeerde moment raakt, dan krijgen jij of je party collega’s automatisch een extra pandoering te verduren, waardoor zo’n Feral Monster in theorie meermaals per turn kan aanvallen. Toch is de energie van hun kristal niet oneindig, wat op diens beurt het belang van strategische timing benadrukt. Met dit in het achterhoofd kom je dichter bij de overwinning, maar jij moet jezelf ook kunnen verdedigen tegen de resterende bedreigingen waarmee een Feral Monster eventueel kan uithalen.Pokémon met meer complexiteit, straffere uitdagingen en een drastisch superieure productie.
De bovenstaande alinea vormt enkel een relatief klein onderdeel van Stories 3, want Capcom integreerde bovendien andere nuances die het bestuderen van de oppositie aanmoedigen. Zo kunnen de meeste monsters hun gedrag ‘spontaan’ opschudden, waardoor je dikwijls bepaalde omstandigheden moet herbekijken, laat staan dat je hun manier van doen efficiënt kunt ontmantelen door middel van verschillende universele mechanics. Concentreer je bijvoorbeeld op de Wyvernsoul Gauge van eender welke vijand, dan kun je bij het uitputten van hun zogenaamde stamina-balk een optionele Synchro Rush-manoeuvre met je voltallige party ontketenen. Of je kan jouw ‘slachtoffer’ gewoon op de grond laten liggen, zodat het nu weerloze monster voor één turn niets doet, terwijl diezelfde keuze simultaan gegarandeerde Crit Damage oplevert. Head-to-Head Battles draaien daarentegen rondom een steen-papier-schaarachtige dynamiek: ze verlangen dat je de correcte counter voor een inkomende aanval selecteert, wat je ook enigermate moet uitpluizen én daarbij een voordelige Double Attack kan veroorzaken. Kinship Skills zijn ten slotte de krachtigste technieken die je kunt uitvoeren, maar je mag ze pas activeren wanneer één van jouw Monsties lang genoeg in een gevecht participeert.
Voed jouw kroost van monsters op
Wacht, wat bedoelde ik trouwens met “Monsties?” Dit is de term voor het grootste component van Stories 3’s gameplay-structuur en de reden waarom ik eerder Capcoms nieuwste spel met Pokémon vergeleek. Monsties, beginnend met de Rathalos die de protagonist Leo al van jongs af aan kent, zijn specifiek de monsters die tijdens het avontuur werden getemd. Een team van zes dierlijke metgezellen ‘vangen’ en vervolgens trainen, vergt meer dan alleen maar hun eieren verzamelen, zodanig dat ik alle stappen daaromtrent gedurende een paar alinea’s zou kunnen bespreken. Het spel gunt jou namelijk complete vrijheid om diverse eigenschappen naar hartenlust aan te passen, eens je voldoende vordering in de campagne hebt geboekt. Via Rite of Channeling mag je bijvoorbeeld individuele aanvallen (plus passives) van eender welke Monstie met die van een andere combineren, met amper enige limitaties op dit vlak. Dit manueel proces kan daarenboven verschillende synergetische bonussen vrijschakelen en dankzij de secundaire Habitat Restoration-feature kun je zelfs de geboorte geven aan nieuwe rassen van een Monstie-soort, wat logischerwijze jouw opties des te meer uitbreidt. Een formaat dat in z’n geheel zowaar een paradijs is voor ‘min-maxxende’ RPG-liefhebbers!Een formaat dat in z’n geheel zowaar een paradijs is voor ‘min-maxxende’ RPG-liefhebbers!
Capcom wou het daar niet bij laten, want ook buiten confrontaties kun jij de vaardigheden van je Monsties in zekere mate benutten, ten dienste van algemene exploratie. Van nature geeft het spel jou al redenen om de vier regio’s waar je naar afdwaalt enigszins te verkennen, om nog maar te zwijgen dat hun landkaarten aanvankelijk weinig informatie vrijgeven, en met behulp van je Monsties kun je deze des te grondiger uitkammen. Een aspect dat ik vaker dan verwacht apprecieerde, deels omdat de schaal van deze gebieden gelukkig niet concurreert met de (in mijn opinie te) immense werelden van hedendaagse AAA-games. Wees echter gerust. Ondanks hun kleinere schaal valt er nog genoeg te ontdekken, gaande van ‘verborgen’ grotten met daarin schatkisten tot tientallen snoezige zwijnen, en het blijft leuk om ze al vliegende, zwemmende of klimmende met jouw Monsties te navigeren. Zowel Canalta Timberland als Tarkuan – respectievelijk de tweede en derde hoofdlocaties die je zult bezoeken – blinken hierin uit wegens hun verticaliteit, dus als Capcom ooit een vierde iteratie wilt maken, hoop ik ten zeerste dat men het ontwerp van die plekken als startpunt gaat gebruiken.
Technisch stabiel?
Het zijn niet alleen de geografische lay-outs die mij bekoorden, want het helpt dat Stories 3 voortdurend prachtige visuals op het scherm tovert. Op kwalitatief niveau komt deze game grafisch veel dichter in de buurt van een Final Fantasy XVI dan een Digimon Story: Time Stranger, en dit vervolg is tegelijkertijd één van de kleurrijkste RE Engine-titels van de laatste paar jaren. De cel-shaded monsters ogen tevens behoorlijk knap, gepaard met gedetailleerde animaties die men (verstandig) van vorige Monster Hunters recycleerde, en hun spectaculaire Kinship Skills gaven me geregeld een wauw-effect. Qua cinematografie stellen de volwaardige tussenfilmpjes eveneens zelden teleur, en zelfs de kleinere aspecten van het spel werden met zorg versierd, al dan niet vanwege gevarieerde art styles. De uit hout gekerfde figuurtjes die je mag gadeslaan telkens een nieuw narratief hoofdstuk aanbreekt bijvoorbeeld, springt meteen ter gedachte, wat betreft esthetische observaties. M’n enigste klacht is dat de plaatsen waarnaar je reist conceptueel niet even interessant zijn als pakweg Coral Highland of Rotten Vale uit World, maar het zegt wel iets dat de (relatief) doodgewone rotsachtige landschappen van Stories 3 er alsnog aantrekkelijk uitzien. Hoe dan ook, voor mijn part mag Capcom deze presentatie bewaren voor een Monster Hunter Rise 2 of iets van een soortgelijke omvang!De alom presente schoonheid komt volledig tot z’n recht in de pc-versie ...
De verantwoordelijken achter deze JRPG spin-off begingen overigens niet dezelfde fout als de ontwikkelaars van Monster Hunter Wilds. In die game was er technisch gezien veel aan de hand, maar circa de launch ervan resulteerde dat helaas in wispelturige performantie voor alle platformen. Stories 3 is ter vergelijking meteen bijzonder goed geoptimaliseerd en de alom presente schoonheid komt volledig tot z’n recht in de pc-versie, waar je (uiteraard) allerlei instellingen tot het maximum kunt opkrikken. Ik persoonlijk ervaarde enkel zeer sporadische, semi-willekeurige haperingen wanneer ik de game tegen 4K en 60 frames per seconde draaide, die schijnbaar niet werden veroorzaakt door typische kwalen zoals traversal stutters of foutieve shader compilation. Na ongeveer zeventig uur moest ik ook nooit een crash slikken, al heb ik sinds de publieke release gelezen dat sommige spelers daar net wel mee worstelen. Dat recentere GPU-drivers hieraan te wijten zijn, wetende wat voor onstabiele updates Nvidia publiceert, lijkt althans plausibel en het zou wellicht verklaren waarom ik geen crashes moest verduren, aangezien mijn geïnstalleerde driver reeds een vijftal maanden oud is. Anekdotisch, maar soit …
Een degelijk verhaal, maar ...
Men kwam trouwens zelfs met een aanvaardbaar narratief op de proppen, en dat zeg ik als iemand die geen al te positieve mening heeft over Capcoms pogingen. Ja, het krioelt van de anime-clichés, waaronder de kracht van vriendschap en een ‘grappige’ sidekick die niet weet wanneer hij moet zwijgen, maar voor de verandering beschouw ik het verhaal in een Monster Hunter als een niet-overtollige toevoeging. In tegenstelling tot de cast van Wilds of World, leer jij hier Leo’s kompanen werkelijk kennen en je ziet ook wel als speler waarom ze feitelijk een hechte groep zijn. Ik vond ze toch wel een tamelijk charmante bende! Daarnaast heerst er ook onrust tussen de twee voornaamste koninkrijken, teweeggebracht door een groeiende ecologische ramp en politieke complotten. Problemen die vaker naar voren werden geduwd dan ik aanvankelijk anticipeerde, maar jammer genoeg behandelden de schrijvers van het spel die dramatische onderwerpen haast uitsluitend tijdens de openings- en de slotfases. Graag had ik een beetje meer toewijding omtrent zulke centrale fixaties gezien, ongeacht dat de huidige inspanningen een objectieve verbetering voor de franchise zijn.Het klopt bijvoorbeeld dat je na de credits geen toegang krijgt tot een post-game, noch een New Game+ ...
Het zegt ten slotte wel iets over het kaliber van een game zoals deze, wanneer m’n resterende wensen vooral de kleinere ‘luxes’ zijn die ik mis. Het klopt bijvoorbeeld dat je na de credits geen toegang krijgt tot een post-game, noch een New Game+, maar het totaalpakket van deze sequel is standaard dermate compleet, dat ik het ontbreken hiervan nauwelijks betreur. En de reeds aanwezige Invasive Monsters plus Elder Dragons zijn sowieso zeer geduchte elite tegenstanders, zelfs met massa’s ervaring en je beste Monsties op zak. Verder ben ik al tevreden met de meer dan honderd verschillende schepsels (genetische varianten inbegrepen) die je kunt trainen, hoewel de catalogus desalniettemin iets te hard in de richting van draak- en reptielachtige creaturen leunt. In beide gevallen wil ik simpelweg nóg meer, net als een verwend nest! Capcom had eveneens de kans om nogmaals multiplayer modi aan te bieden; de vorige Stories-titels beschikten al over PvP en coöp, en een tweede speler kon hier op z’n minst de door de CPU-gecontroleerde party-leden besturen. Maar wat is nu de meest noemenswaardige schande van dit spel? Dat een vissen-minigame nergens te bespeuren is, terwijl ze nochtans die van Wilds konden kopiëren! Ik eis gerechtigheid voor de digitale hengelaars onder ons!
Conclusie
Om het in één zin samen te vatten? Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is Pokémon met meer complexiteit, straffere uitdagingen en een drastisch superieure productie. Zonder er veel woorden aan vuil te maken: hetgeen dat Game Freak er de laatste tijd van bakte, wat betreft hun traditionele titels, ontgoochelde me keer op keer, en nu heb ik eindelijk een fatsoenlijk alternatief gevonden! Zelfs als ik die rechtstreekse vergelijking achterwege laat, dan nog valt er veel om op te hemelen. Capcom vervaardigde immers een spel dat qua uitwerking aan nagenoeg alle cruciale JRPG-normen voldoet, vooral op het vlak van gameplay, en de ontwikkelaars dachten flink na over hoe ze de ‘spirit’ van Monster Hunter met (bijna) alle toeters en bellen konden overdragen. Stories 3 is dus allesbehalve een belevenis van slordige makelij en ik hoop dat men in de toekomst deze spin-off serie verder blijft opbouwen met meer wapens, meer monsters en meer ambities!
Pro
- De essentie van Monster Hunter past in dit JRPG-formaat
- Enorme sprong qua presentatie na de 3DS-games
- Uitdagende gevechten met complexiteit
- Het trainen van monsters heeft ook diepe lagen
- Uitstekende soundtrack
Con
- Niet ieder wapen van de actie-games belandde hierin
- Biodiversiteit van monsters is een beetje eentonig
- Soms niet genoeg nadruk gelegd op het verhaal
- Engelse voice-acting is opnieuw aan de zwakke kant
- Geen post-game of New Game+, noch een vissen minigame
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
13 maart 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- Capcom
Uitgever
- Capcom
