Er is een reden waarom de sequel op een van de meest geliefde games uit het PlayStation-portfolio van de voorbije jaren door het leven gaat als Ghost of Yōtei en niet gemakshalve door het leven gaat als Ghost of Tsushima 2. Het verhaal van Jin Sakai is uitverteld en Sucker Punch kiest er resoluut voor om een nieuwe bloederige bladzijde om te slaan in het feodale Japan. Een nieuwe protagoniste, een nieuwe setting, en een grotere schaal. Dat neemt echter niet weg dat dit in alle opzichten een duidelijke verderzetting is van de reeks, die verder bouwt op de sterke fundamenten van de voorganger. Het maakt van Ghost of Yōtei een game die ietwat schizofreen aanvoelt. Aan de ene kant veilig en vertrouwd, maar tegelijk ook verfrissend en opwindend. Welkom in Yōtei, waar het bloed nog rijker vloeit dan de sake.
Een groot punt van kritiek op Ghost of Tsushima is dat de game nogal gretig elementen leende van Ubisoft’s Assassin's Creed. Nu die reeks ondertussen zelf de overstap naar het oude Japan heeft gemaakt, valt echter des te meer op hoe hard Sucker Punch haar gameplay wist te verfijnen en je wist onder te dompelen in een open wereld die de sfeer van Kurosawa uit al haar poriën ademt. Laat me meteen maar met de deur in huis vallen en stellen dat dat in het geval van Ghost of Yōtei
eveneens grotendeels het geval is, maar het is meer ... veel meer. Het is nog steeds een game die de geest van Kurosawa uitdraagt, maar het bevat ook elementen van de legendarische Takashi Miike en zelfs Quentin Tarantino. Dat alles samengebald in een dot van een open world game die toont dat je een spelwereld kunt volstouwen met verhalen en faits divers, zonder dat het voelt alsof je een obligaat klussenlijstje krijgt af te werken.
Op vlak van vertelling navigeert Sucker Punch ook nu weer wonderwel door alle clichés die je verwacht van een verhaal als dit, maar dat het verhaal van Atsu geen doorslagje is van de queeste van Jin Sakai is duidelijk. Jin worstelde met het breken van zijn heilige code en zag het geweld als een noodzakelijk offer om de nodige stenen te verzetten in de rivier van de oorlog. Atsu heeft die scrupules niet. Zij is gedreven door haar doel, en dat is de pijn die haar is aangedaan terugbrengen naar haar geweldenaren. Atsu wil de boeman worden voor de boemannen en is niet gehinderd door een morele code. Dat maakt van de Ghost van Yōtei weliswaar een simpeler personage, maar ze is verdomd fun. Je weet perfect wat haar drijfveren zijn en dat de lijken die ze achterlaat bedoeld zijn om een leegte te vullen die onmetelijk groot is.
Het is een slimme switch-up die de sequel een fris kantje geeft. Eveneens nieuw zijn vuurwapens. Er zijn werpmessen, bommen en antieke flashbangs om je innerlijke ninja te bevredigen, de obligate pijl en boog, maar er zijn dus ook antieke geweren. Die vuurwapens zijn uiteraard vrij schaars, maar indien ze ingezet worden op het juiste moment zijn ze extreem dodelijk. En ja, uiteraard is het brute geweld vaak de rivier van bloed waar de bron in uitmondt, maar dat betekent niet dat stealth geen valabele optie is. Met je kijker kan je op voorhand belangrijke doelwitten en vijandelijke patrouilles analyseren, om zodoende een aanvalsplan te maken. Sluipen en geruisloos tegenstanders het hoekje om helpen is dus nog steeds een solide route om te nemen, tot het uit de klauwen loopt en de ledematen weer in het rond vliegen.
Je krijgt dus al snel een prijs op je hoofd die beetje bij beetje groeit en dus uiteraard steeds gevaarlijkere huurlingen op je pad brengt die je soms bespringen wanneer je het kan missen als kiespijn. Je staat er gelukkig niet steeds helemaal alleen voor. Zo ga je gaandeweg allianties aan met anderen die het niet hoog op hebben met de leden van de Yōtei Six. Deze bezorgen je soms handige hulpmiddelen of leveren je een stukje handige info. In het menu heb je een constant overzicht van je bondgenoten en of ze je iets waardevols te bieden hebben. Je beste vriend is echter een geheimzinnige wolf waar je beetje bij beetje een band mee vormt en die je ook vergezelt in gevechten. Het is een klein element in een grote game, maar toch voelt het substantieel aan. Ook dat is tekenend voor de game. Het verliest zichzelf niet in een stortvloed aan zij-opdrachten, maar zelfs de simpelste zaken zoals wat dobberen in de hot springs of het kappen van bamboe geven je het gevoel dat je onderdeel uitmaakt van een levendige wereld. Dat de dood er constant om de hoek loert en de schoonheid ervan gruwelijk verstoort, neem je er gewoon bij.
Een groot punt van kritiek op Ghost of Tsushima is dat de game nogal gretig elementen leende van Ubisoft’s Assassin's Creed. Nu die reeks ondertussen zelf de overstap naar het oude Japan heeft gemaakt, valt echter des te meer op hoe hard Sucker Punch haar gameplay wist te verfijnen en je wist onder te dompelen in een open wereld die de sfeer van Kurosawa uit al haar poriën ademt. Laat me meteen maar met de deur in huis vallen en stellen dat dat in het geval van Ghost of Yōtei
Laat je plannen donker en ondoorgrondelijk zijn als de nacht
De vergelijking met Tarantino’s Kill Bill komt uiteraard door de springplank van de verhaalvertelling. We maken namelijk kennis met ons hoofdpersonage Atsu, op haar meest gruwelijke dieptepunt. Haar volledige familie, gruwelijk uitgemoord door een bende smerige bandieten genaamd de Yōtei Six, en zelf vastgepind aan een boom en voor dood achtergelaten. Het is een fout die ze zich zestien jaar later stevig gaan beklagen, want het meisje van weleer dat stervend werd achtergelaten aan een ginkgoboom overleefde en hield het vuur van de haat brandend in zich. Jaren van training ontpopten de jonge, gebroken vlinder van weleer tot een wraakengel die de met prachtige sakura bezaaide landen van Ezo gaat doordrenken met bloed. Gewapend met het zwaard dat haar destijds bijna het leven ontnam en een lijstje van zes namen, trekt de Ghost of Yōtei op pad. Dat de game wederom een donker verhaal van wraak vertelt dat in schril contrast staat met de vreedzame schoonheid van haar omgevingen, dat werkt gewoon.Op vlak van vertelling navigeert Sucker Punch ook nu weer wonderwel door alle clichés die je verwacht van een verhaal als dit, maar dat het verhaal van Atsu geen doorslagje is van de queeste van Jin Sakai is duidelijk. Jin worstelde met het breken van zijn heilige code en zag het geweld als een noodzakelijk offer om de nodige stenen te verzetten in de rivier van de oorlog. Atsu heeft die scrupules niet. Zij is gedreven door haar doel, en dat is de pijn die haar is aangedaan terugbrengen naar haar geweldenaren. Atsu wil de boeman worden voor de boemannen en is niet gehinderd door een morele code. Dat maakt van de Ghost van Yōtei weliswaar een simpeler personage, maar ze is verdomd fun. Je weet perfect wat haar drijfveren zijn en dat de lijken die ze achterlaat bedoeld zijn om een leegte te vullen die onmetelijk groot is.
Je moet de vijand daar slaan waar hij niet voorbereid is
De Yōtei Six, de zes onverlaten die op Atsu’s dodenlijst staan, kun je aanpakken in de volgorde die je zelf verkiest. Op papier dan toch. Het is nou niet dat je gewoon vlotjes richting de voordeur kan hollen, aankloppen en een katana door hun hart drijven om vervolgens in een warmwaterbron te gaan chillen. Er zijn nuances en afleidingen die helpen om Atsu en haar legende sterker te maken. Je kan jezelf ontpoppen tot een gevreesde premiejager en zo je beurs wat aanvullen, wat dan weer handig is om je skills op te waarderen bij een sensei. Het zijn elementen die op dit punt een vaste waarde zijn in openwereldspellen als dit, maar toch voelt Yōtei niet als de zoveelste spelwereld waar je de obligate vakjes aftikt om je bezig te houden. Het voelt vertrouwd, dat zeker, maar tegelijk heeft de manier waarop je door Ezo navigeert iets erg organisch. Dit is een game waarin je erg vreedzame momenten kunt hebben waarin je minutenlang geniet van prachtige vergezichten, om vervolgens die rust verstoord te zien worden door een gewelddadige ontmoeting of een avontuurlijke afleiding. Ik blijf doelbewust wat op de vlakte nu, omdat een groot deel van de beleving rond de berg Yōtei net schuilt in de manier waarop de game je onderdompelt in haar setting. De vergelijking met Rockstar’s magnum opus Red Dead Redemption 2 is misschien net iets te veel lof voor de wereld die Sucker Punch hier gecreëerd heeft, maar het feit dat ik ze samen in een zin noem is geen boutade. Qua sfeerschepping komt Ghost of Yōtei aardig in de buurt.In het midden van chaos ligt ook een kans
Wat de effectieve gameplay betreft, voelt Ghost of Yōtei uiteraard erg vertrouwd aan, maar we zitten driehonderd jaar later in de tijdlijn met een bloeddorstiger hoofdpersonage in de zandbak. Dat heeft gevolgen. Combat is bruter, veel bruter. Er is geen erecode van de samurai zoals eerder gesteld, maar een huurlinge met een stevige dosis haat in haar. Dat betekent dat Atsu enorm venijnig vecht en zich niet boven gemene trucjes stelt om de bovenhand te behouden. De wapens zoals de katana, de speer, de grote ōdachi, allemaal hebben ze hun eigen voor- en nadelen tegenover bepaalde vijanden en hun eigen upgrades om je gaandeweg eigen te maken. Die combat heeft uiteraard ook een erg groot ‘rule of cool’-gehalte, wanneer je bijvoorbeeld twee zwaarden tegelijk hanteert of de kusarigama inzet. Die laatste is een soort zeis aan een metalen ketting waarmee je een vijand kan vasthaken en vervolgens keihard mee tegen de grond rammen om ze af te maken. Het is ontzettend visceraal en gewelddadig, en een perfect voorbeeld van de manier waarop de combat in deze sequel toch wel een stuk veelzijdiger en heftiger is dan in de voorganger. Tsushima was uiteraard al geen plaats voor doetjes, maar Yōtei is nog bloederiger en kijkt niet op een afgehakte ledemaat meer of minder. We kunnen uiteraard ook niet om het feit heen dat Atsu een vrouw is. Ik weet het, we zitten in penibel vaarwater als we het geslacht van ons hoofdpersonage als een belangrijk element opwerpen, maar Atsu vecht uiteraard anders dan een man zou doen. Ze is geen tank die klappen incasseert en overeind blijft, en verliest dus ook af en toe haar wapen. Tegelijk is ze ook snel, en dat levert een voordeel op voor het ontwapenen of vlot uitschakelen van tegenstanders. Als je haar vergelijkt met Jin, die het in gevechten van geduld en flow moest hebben, is het bij Atsu vooral zaak om de snelheid te benutten en snel voor de slagaders te gaan.Ghost of Yotei voelt in alles als een sterke sequel die verder bouwt op het fundament van Tsushima.
Het is een slimme switch-up die de sequel een fris kantje geeft. Eveneens nieuw zijn vuurwapens. Er zijn werpmessen, bommen en antieke flashbangs om je innerlijke ninja te bevredigen, de obligate pijl en boog, maar er zijn dus ook antieke geweren. Die vuurwapens zijn uiteraard vrij schaars, maar indien ze ingezet worden op het juiste moment zijn ze extreem dodelijk. En ja, uiteraard is het brute geweld vaak de rivier van bloed waar de bron in uitmondt, maar dat betekent niet dat stealth geen valabele optie is. Met je kijker kan je op voorhand belangrijke doelwitten en vijandelijke patrouilles analyseren, om zodoende een aanvalsplan te maken. Sluipen en geruisloos tegenstanders het hoekje om helpen is dus nog steeds een solide route om te nemen, tot het uit de klauwen loopt en de ledematen weer in het rond vliegen.
Kansen vermenigvuldigen zich als ze worden aangegrepen
Je kijker heeft trouwens niet enkel nut om je doelwitten te markeren. Je gebruikt het ding namelijk ook om de omgeving af te speuren op zoek naar interessante plekken om heen te gaan, iets wat in het prachtige land rond de berg Yōtei nauwelijks moeite kost. Hiermee zijn we wederom aangekomen bij de kracht van de setting. Hoe sterk de gameplay ook is en hoe gedreven de verhaalvertelling die gameplay ook ondersteunt, het is de wereld die de echte ster van de game is. Ezo nodigt uit om geëxploreerd te worden en biedt je avonturen en ontdekkingen op een manier die niet voorgekauwd aanvoelt. Het gaat niet om icoontjes op een map, maar om het erg organisch ontsluieren van geheimen via kaarten die je spelenderwijs verkrijgt. Vijanden ondervragen kan je in de richting van een krachtige samurai brengen, of een andere zijopdracht. Alles heeft echter waarde. De game beloont je gaandeweg met steeds meer vaardigheden en sterkere tactieken die je krachtig genoeg maken voor je onvermijdelijke gevechten met de leden van de Yōtei Six. Het groeien van je legende heeft uiteraard ook haar gevolgen. De Yōtei Six gaan uiteraard niet lijdzaam toezien hoe je keet schopt in Ezo en wachten tot je hen een voor een het hoekje om helpt.Je krijgt dus al snel een prijs op je hoofd die beetje bij beetje groeit en dus uiteraard steeds gevaarlijkere huurlingen op je pad brengt die je soms bespringen wanneer je het kan missen als kiespijn. Je staat er gelukkig niet steeds helemaal alleen voor. Zo ga je gaandeweg allianties aan met anderen die het niet hoog op hebben met de leden van de Yōtei Six. Deze bezorgen je soms handige hulpmiddelen of leveren je een stukje handige info. In het menu heb je een constant overzicht van je bondgenoten en of ze je iets waardevols te bieden hebben. Je beste vriend is echter een geheimzinnige wolf waar je beetje bij beetje een band mee vormt en die je ook vergezelt in gevechten. Het is een klein element in een grote game, maar toch voelt het substantieel aan. Ook dat is tekenend voor de game. Het verliest zichzelf niet in een stortvloed aan zij-opdrachten, maar zelfs de simpelste zaken zoals wat dobberen in de hot springs of het kappen van bamboe geven je het gevoel dat je onderdeel uitmaakt van een levendige wereld. Dat de dood er constant om de hoek loert en de schoonheid ervan gruwelijk verstoort, neem je er gewoon bij.
Conclusie
Ghost of Yōtei is een veilige sequel die verder bouwt op de sterktes van het origineel, maar weet gelukkig ook zelf iets indrukwekkends neer te zetten. Het duistere verhaal snijdt als een vlijmscherpe katana door de betoverende schoonheid van de spelwereld, en resulteert in een groots avontuur waar elke actie een passend gevolg heeft. Ghost of Yōtei bestaat weliswaar uit alom gekende bouwstukjes, maar is zo ingenieus en organisch opgebouwd dat de ervaring haast monumentaal aanvoelt.
Pro
- Een levendige sfeervolle wereld waar de dood steeds op de loer ligt
- Enorm veel te beleven, zonder in de valkuilen van nutteloze afleidingen te vallen
- De combat is bijzonder bruut en visceraal
- Audiovisueel drijft het de PlayStation 5 tot grote hoogtes
Con
- Ontkomt niet aan de tradities binnen het genre
- Het verhaal van Atsu is iets simpeler qua insteek dan dat van Jin
9
Over
Beschikbaar vanaf
2 oktober 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PlayStation 5
Genre
- Action
- Adventure
Ontwikkelaar
- Sucker Punch Productions
Uitgever
- Sony Interactive Entertainment
