Het is alweer dertien jaar geleden dat Hitman: Absolution uitkwam op de Playstation 3, Xbox 360 en pc (voel je je al oud?). Nu mag ook de Nintendo Switch rekenen op een port van een van de meest cinematische titels binnen de Hitman-franchise. Kan Agent 47 na al die tijd nog weten te overtuigen of draait de overgang naar de Switch eerder uit op een sisser van zijn iconische zilveren revolver? Je leest het in deze review.
Voor de gamers die nog nooit eerder in aanraking zijn gekomen met deze telg in de Hitman-franchise zal ik even recapituleren waar het verhaal over gaat, zonder natuurlijk al teveel te spoilen. Agent 47 wordt op pad gestuurd om zijn voormalige contactpersoon en vertrouweling, Diana Burnwood, uit te schakelen. Diana zou de organisatie waarvoor zowel zij als Agent 47 werken, hebben verraden en dat kan natuurlijk niet ongestraft blijven. Vooraleer je het contract vervult - zoals een voorbeeldige huurmoordenaar het betaamt - verklapt Diana de reden waarom ze verraad heeft gepleegd: ze beschermt een meisje, Victoria genaamd, om te voorkomen dat ze wordt omgevormd tot een nieuwe huurmoordenaar, net zoals Agent 47 dat zelf heeft moeten ondergaan als kind. Ze smeekt je om voor Victoria te zorgen en haar uit de greep van de organisatie te houden. Zo start jouw missie tegen je vroegere werkgever.
Ook op de Nintendo Switch is dat niet anders, al kan je wel duidelijk de ouderdom van het spel merken. De zuiverheid in het beeld is niet altijd van een even hoog niveau. Soms zijn de textures wat flets en ook de framerate hapert af en toe, wat natuurlijk niet heel positief is voor de immersie in het spel. Vooral in levels met heel veel publiek, zoals het level op een markt, was dit heel uitgesproken aanwezig.
Deze lineaire gameplay zal niet tot iedereen spreken en dan kijk ik vooral naar de grote fans van de oudere Hitman-spellen. Zelf vind ik het wel aangenaam dat Absolution meer inspeelt op de verhaalbeleving, ook al betekent dat een beetje inboeten op vrijheid. Het zorgt ervoor dat de game vlot vooruit gaat en je echt in het verhaal blijft. Als je vastloopt in een level omdat er gewoonweg te veel opties zijn en je moet daardoor het spel afsluiten om de dag erna verder uit te vissen wat je precies wilt doen, dan verdwijnt de spanning natuurlijk wel wat. Voor nieuwkomers in de Hitman-wereld lijkt Absolution mij wel een van de beste titels om mee te starten. De game biedt een teaser naar de sandbox gameplay die je in andere delen van reeks meer uitgesproken kan ervaren.
De besturing is gelukkig wel responsief en daar heb ik eigenlijk geen negatieve opmerkingen over. Het doet alles wat het moet doen. Als ik (natuurlijk uitzonderlijk) stierf, was dat vaak door een gebrek aan skill dan de game die lastig deed. Naast de klassieke controls heeft Nintendo ook een extraatje toegevoegd: gyro aiming. Hierbij worden de bewegingssensoren van de Joy Con-controllers ten volle benut. Het ingame scherm volgt de bewegingen die je 'in het echt' uitvoert met de controllers. Dat kan handig zijn wanneer je precies schot wil nemen, zoals een headshot. Zelf maakte ik niet al te frequent gebruik van deze optie, maar het is wel leuk dat de optie wordt gegeven.
Al bij al heb ik me goed geamuseerd met Hitman: Absolution. De game na dertien jaar nog eens opnieuw spelen, ditmaal deels on-the-go voelde heel nostalgisch en vertrouwd aan. Als je door de lineaire gameplay en de technische mankementjes kan kijken, heb je hier een vermakelijke actie-stealthgame voorhanden.
Voor de gamers die nog nooit eerder in aanraking zijn gekomen met deze telg in de Hitman-franchise zal ik even recapituleren waar het verhaal over gaat, zonder natuurlijk al teveel te spoilen. Agent 47 wordt op pad gestuurd om zijn voormalige contactpersoon en vertrouweling, Diana Burnwood, uit te schakelen. Diana zou de organisatie waarvoor zowel zij als Agent 47 werken, hebben verraden en dat kan natuurlijk niet ongestraft blijven. Vooraleer je het contract vervult - zoals een voorbeeldige huurmoordenaar het betaamt - verklapt Diana de reden waarom ze verraad heeft gepleegd: ze beschermt een meisje, Victoria genaamd, om te voorkomen dat ze wordt omgevormd tot een nieuwe huurmoordenaar, net zoals Agent 47 dat zelf heeft moeten ondergaan als kind. Ze smeekt je om voor Victoria te zorgen en haar uit de greep van de organisatie te houden. Zo start jouw missie tegen je vroegere werkgever.
Net een film
Een groot verschil met de vorige delen in de Hitman-reeks is dat het verhaal ditmaal heel indrukwekkend en filmisch wordt neergezet. Zo krijg je cutscenes te zien die menig actiefilm het schaamrood op de wangen zal bezorgen. De scènes zijn intens en het tempo ligt hoog waardoor je echt in het verhaal gezogen wordt.De scenes zijn intens en het tempo ligt hoog waardoor je echt in het verhaal gezogen wordt.
Ook op de Nintendo Switch is dat niet anders, al kan je wel duidelijk de ouderdom van het spel merken. De zuiverheid in het beeld is niet altijd van een even hoog niveau. Soms zijn de textures wat flets en ook de framerate hapert af en toe, wat natuurlijk niet heel positief is voor de immersie in het spel. Vooral in levels met heel veel publiek, zoals het level op een markt, was dit heel uitgesproken aanwezig.
Compacte levels zorgen voor minder creativiteit
Wie vertrouwd is met de Hitman-games weet hoe absurd het er soms aan toe kan gaan. Agent 47 kan bijvoorbeeld een bewakingsagent met een welgemikte tik bewusteloos slaan, vervolgens het uniform van zijn slapend slachtoffer stelen en in deze nieuwe vermomming wat rattenvergif in de cocktail van de plaatselijke drugsbaron deponeren. Hitman-games staan bekend als gigantische speeltuinen waarin je creatief om kan gaan met het elimineren van je doelwitten en dat is niet anders in Hitman: Absolution. Wel is de game opmerkelijk minder vrijgevig in het bieden van opties om helemaal je zin te doen. De levels zijn duidelijk afgelijnd en waar je in het verleden echt de volledige plattegrond van een gebouw kon ontdekken, is dat nu eerder beperkt in de ruimtes die je 'moet' zien om tot aan je doelwit te geraken.Deze lineaire gameplay zal niet tot iedereen spreken en dan kijk ik vooral naar de grote fans van de oudere Hitman-spellen. Zelf vind ik het wel aangenaam dat Absolution meer inspeelt op de verhaalbeleving, ook al betekent dat een beetje inboeten op vrijheid. Het zorgt ervoor dat de game vlot vooruit gaat en je echt in het verhaal blijft. Als je vastloopt in een level omdat er gewoonweg te veel opties zijn en je moet daardoor het spel afsluiten om de dag erna verder uit te vissen wat je precies wilt doen, dan verdwijnt de spanning natuurlijk wel wat. Voor nieuwkomers in de Hitman-wereld lijkt Absolution mij wel een van de beste titels om mee te starten. De game biedt een teaser naar de sandbox gameplay die je in andere delen van reeks meer uitgesproken kan ervaren.
Technisch niet altijd vlekkeloos
Zoals reeds eerder gezegd, is Hitman: Absolution op technisch niet altijd een hoogvlieger. De framerate heeft het soms lastig en ook de textures zijn niet altijd even denderend. Tijdens mijn playthrough kwam ik ook een aantal vervelende bugs tegen, waarbij screen freezes de grootste boosdoeners waren. De game liep dan volledig vast en de enige manier om terug aan het moorden te gaan, was het spel afsluiten en heropstarten. Gelukkig maakte de game in de meeste gevallen op tijd een save, maar het zorgde toch voor een paar hartverzakkingen wanneer ik net een lastig level in ultieme stealth had voltooid.De besturing is gelukkig wel responsief en daar heb ik eigenlijk geen negatieve opmerkingen over. Het doet alles wat het moet doen. Als ik (natuurlijk uitzonderlijk) stierf, was dat vaak door een gebrek aan skill dan de game die lastig deed. Naast de klassieke controls heeft Nintendo ook een extraatje toegevoegd: gyro aiming. Hierbij worden de bewegingssensoren van de Joy Con-controllers ten volle benut. Het ingame scherm volgt de bewegingen die je 'in het echt' uitvoert met de controllers. Dat kan handig zijn wanneer je precies schot wil nemen, zoals een headshot. Zelf maakte ik niet al te frequent gebruik van deze optie, maar het is wel leuk dat de optie wordt gegeven.
Al bij al heb ik me goed geamuseerd met Hitman: Absolution. De game na dertien jaar nog eens opnieuw spelen, ditmaal deels on-the-go voelde heel nostalgisch en vertrouwd aan. Als je door de lineaire gameplay en de technische mankementjes kan kijken, heb je hier een vermakelijke actie-stealthgame voorhanden.
Conclusie
Hitman: Absolution op de Nintendo Switch bewijst dat een dertien jaar oude titel nog altijd overeind kan blijven, al is het niet zonder mankementjes. De cinematische aanpak en het sterke verhaal zorgen voor een filmische ervaring, maar de compacte levels en de meer lineaire gameplay nemen wel wat van het kenmerkende sandbox-gevoel weg. Technisch is het spel ook niet altijd even stabiel en dat valt vooral te merken aan de haperende framerate en irritante bugs. Kan je echter door de ruwe bolster heenkijken en heb je zin om je in een actievol verhaal te verliezen, dan is Hitman: Absolution zeker geen slechte keuze.
Pro
- Filmische cutscenes waardoor je meteen in het verhaal gezogen wordt
- Besturing is responsief en de toevoeging van gyro aiming is een leuke extra
- Een goede introductie voor nieuwkomers in de Hitman-franchise
Con
- Haperende framerates en wazige textures
- Bugs waaronder freezes waarbij enkel een reboot lijkt te helpen
- Vrij lineaire gameplay
7
Over
Beschikbaar vanaf
13 november 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
Genre
- Action
- Stealth
Ontwikkelaar
- Feral Interactive
- IO Interactive
Uitgever
- Feral Interactive
