Met Breath of the Wild en Tears of the Kingdom sloeg de Zelda-reeks een nieuwe weg in, en het leverde twee tijdloze meesterwerken op. Met de komst van de Nintendo Switch 2 kregen deze twee titels bovendien een extra duwtje in de rug dankzij de performance boost die de nieuwe console gaf. De originele Switch-console was zelfs vanaf de release immers niet de meest performante console, wat niet enkel voor heel wat ondermaatse ports zorgde, maar er ook voor zorgde dat Nintendo-exclusives vaak te kampen hadden met performantieproblemen. Een mooi voorbeeld hiervan was Hyrule Warriors: Age of Calamity. Deze spin-off ontwikkeld door Omega Force bracht de Dynasty Warriors-formule wederom naar de wereld van Zelda en vormde met zijn verhaal een prelude op de gebeurtenissen in Breath of the Wild. Maar wat mij vooral was bijgebleven, waren de technische tekortkomingen.
Met de komst van de Nintendo Switch 2 kunnen we nu gelukkig genieten van Age of Calamity met een stabiele framerate, maar daar bleef het niet bij, want bij de onthulling van de console werd ook het vervolg Hyrule Warriors: Age of Imprisonment
aangekondigd. Koei Tecmo verschoof de ontwikkeling van Omega Force naar het pas opgerichte AAA Game Studios, die met deze game dus hun debuuttitel afleveren. Maar fans van de reeks hoeven niets te vrezen, want Age of Imprisonment blijft trouw aan de gekende formule. Tijd dus om opnieuw het wapen in de hand te nemen en de strijd om Hyrule te beslechten.
Hoewel je waarschijnlijk het meeste zal halen uit het verhaal als je Tears of the Kingdom hebt gespeeld, is het spel ook perfect genietbaar mocht dit niet het geval zijn. De directe link met Tears of the Kingdom heb je natuurlijk vooral in het begin, en daarna volgt het verhaal al snel zijn eigen weg. De gebeurtenissen in Age of Imprisonment worden bovendien als canon beschouwd, in tegenstelling tot Age of Calamity, waardoor je nu exact te weten komt hoe de Imprisoning War verliep en je dus oprecht meer inzicht krijgt in dit verhaal dat als achtergrond diende voor Tears of the Kingdom. Bovendien is het leuk om ook te zien dat Zelda opnieuw iets meer het voortouw neemt, na Echoes of Wisdom. Het verhaal was alvast een pluspunt, zeker om enkele gebeurtenissen daadwerkelijk te zien uitgespeeld worden, maar de hoofdreden waarom je een Hyrule Warriors-titel in huis haalt, is natuurlijk de actie.
Je merkt het, Age of Imprisonment bevat heel wat elementen om spectaculaire actie op het scherm te toveren, en dan heb ik het zelfs nog niet gehad over de ver verschillende Zonai Devices die je kan inzetten in de strijd. Bovendien krijg je ook hier weer een resem aan personages met elk hun eigen speelstijl en unieke aanvallen. En ik wil nog niet teveel verklappen, maar je zal deze keer zelfs het luchtruim onveilig maken tijdens bepaalde levels. De meeste levels volgen echter de gekende formule en laten je kampen veroveren, kapiteins redden, x aantal vijanden verslaan of bazen uitschakelen ... je kent het wel. Na een tijdje ga je natuurlijk wel merken dat er niet veel variatie schuilt in de objectieven van de levels, en vooral de vele zijmissies zijn hierdoor minder interessant, mede gezien de hoeveelheid die je voorgeschoteld krijgt. Waar voor mij ook wat meer variatie in mocht schuilen, waren de baasgevechten. Het spel maakt immers gretig gebruik van elitevijanden en bazen, maar recycleert hierbij nog steeds al te graag deze vijanden. Denk hierbij aan een Lynel die als baas wordt gebruikt en daarna terugkeert met varianten zoals een Ice, Fire, Electric en Silver Lynel. Gelukkig schotelt het spel je ook enkele meer unieke en opvallende baasgevechten voor, maar hierover verklap ik nog niets omdat dit gelinkt is aan het verhaal.
Tussen de missies door word je net als in Age of Calamity ook opnieuw getrakteerd op een wereldkaart met daarop niet enkel de verschillende missies, maar bijvoorbeeld ook supply requests waarbij je materialen moet afleveren in ruil voor bonussen voor je personages, Device Dispensers die je nieuwe Zonai Devices geven en faciliteiten zoals een wapensmid of een trainingsruimte. De wereldmap wordt deze keer trouwens aangevuld met de Sky Islands en de ondergrondse dieptes. Omdat er zich een oorlog ontvouwt op de oppervlakte, zal je strijd moeten leveren om de controle over de verschillende gebieden te verwerven. Hierbij krijg je af en toe ook een missie voorgeschoteld waarbij je binnen een bepaalde tijd moet verdedigen, anders verlies je de controle over dit gebied. De map opnieuw groen zien kleuren, is alvast een fijn doel om naar toe te werken en het geeft je zeker een mate van voldoening.
Verder leunt de grafische stijl van het spel uiteraard opnieuw aan bij die van het Zelda-spel, dus daar alvast weinig verrassingen en het past uiteraard bij de sfeer van het spel. Voor mij waren vooral de vele cutscenes een traktatie. De enige bedenking die ik op dit vlak nog zou kunnen maken, is dat de omgevingstextures er soms wat simpel uitzien, maar dit is niet nieuw voor een Warriors-spel en door de hoeveelheid actie stoort dit niet echt. Wat mij enigszins wel stoorde, was de passiviteit van de andere personages als je ze niet controleert. Zij doen hun uiterste best om al het werk voor jou te laten en je mag blij zijn als ze af en toe eens uithalen met hun wapen. Eens je hierop begint te letten, dan komt het toch wat klungelig over.
Met de komst van de Nintendo Switch 2 kunnen we nu gelukkig genieten van Age of Calamity met een stabiele framerate, maar daar bleef het niet bij, want bij de onthulling van de console werd ook het vervolg Hyrule Warriors: Age of Imprisonment
Een boeiende voorloper
Net zoals Age of Calamity, vormt deze Age of Imprisonment ook een voorloper, deze keer uiteraard op Tears of the Kingdom. In deze game verkenden Zelda en Link immers een grot onder het kasteel van Hyrule waar ze een muurschildering vonden over het ontstaan van Hyrule en een oorlog tegen de Demon King, de Imprisoning War. Een gebeurtenis zorgde er echter voor dat Zelda de dieperik inviel en tijdens de queeste van Link leerden we gaandeweg dat Zelda teruggekatapuleerd werd naar het verleden, waar ze Rauru en Sonia ontmoet, de eerste koning en stichter van Hyrule en zijn vrouw. Om het kort te houden, samen met hen en enkele andere bondgenoten zal Zelda uiteraard een halt moeten toeroepen aan de Demon King Ganondorf. Wie Tears of the Kingdom heeft gespeeld, weet natuurlijk grotendeels wat hem te wachten staat, al werd het verhaal natuurlijk wat aangedikt.Hoewel je waarschijnlijk het meeste zal halen uit het verhaal als je Tears of the Kingdom hebt gespeeld, is het spel ook perfect genietbaar mocht dit niet het geval zijn. De directe link met Tears of the Kingdom heb je natuurlijk vooral in het begin, en daarna volgt het verhaal al snel zijn eigen weg. De gebeurtenissen in Age of Imprisonment worden bovendien als canon beschouwd, in tegenstelling tot Age of Calamity, waardoor je nu exact te weten komt hoe de Imprisoning War verliep en je dus oprecht meer inzicht krijgt in dit verhaal dat als achtergrond diende voor Tears of the Kingdom. Bovendien is het leuk om ook te zien dat Zelda opnieuw iets meer het voortouw neemt, na Echoes of Wisdom. Het verhaal was alvast een pluspunt, zeker om enkele gebeurtenissen daadwerkelijk te zien uitgespeeld worden, maar de hoofdreden waarom je een Hyrule Warriors-titel in huis haalt, is natuurlijk de actie.
Spectaculaire vechtpartij
Wat dat betreft, schotelt Age of Imprisonment je alvast een van de meest indrukwekkende titels binnen de Warriors-franchise af. De game volgt nog steeds hetzelfde principe waarbij je jezelf een weg hakt doorheen honderden vijanden. Hiervoor gebruik je een eenvoudig combosysteem dat je één tot vijf basisaanvallen laat uitvoeren om dit op te volgen met een zware aanval die telkens verschillend is afhankelijk van je aantal basisaanvallen. Een ander kernprincipe is dat je een bar vult met aanvallen en eens vol, kan je een uiterst krachtige speciale aanval lanceren die uniek is per personage. Omega Force heeft doorheen de jaren geëxperimenteerd met dit systeem en steeds nieuwe elementen toegevoegd. Naast terugkerende elementen zoals de flurry rush, weak-point smash en de mogelijkheid om bijvoorbeeld bommen te gebruiken, voegt AAA Games Studio ook hier enkele interessante combat mechanics toe. Naast de flurry rush bij een perfect dodge, kan je nu bijvoorbeeld ook bij grote vijanden bepaalde aanvallen, aangeduid met een rode gloed, counteren met een unieke vaardigheid. Daarnaast heb je ook Sync Strikes, waarbij twee personages een speciale aanval in tandem lanceren als hun Sync Strike-bar vol is. Tot slot heb je ook een soort van assist bij vijanden die op de grond liggen of een krachtige aanval gaan lanceren, waarbij een ander personage inspringt en een speciale aanval lanceert en je vervolgens de controle van dit personage neemt. Als bonus krijgen de gewisselde personages ook nog eens een boost van hun Sync Gauges.Je merkt het, Age of Imprisonment bevat heel wat elementen om spectaculaire actie op het scherm te toveren, en dan heb ik het zelfs nog niet gehad over de ver verschillende Zonai Devices die je kan inzetten in de strijd. Bovendien krijg je ook hier weer een resem aan personages met elk hun eigen speelstijl en unieke aanvallen. En ik wil nog niet teveel verklappen, maar je zal deze keer zelfs het luchtruim onveilig maken tijdens bepaalde levels. De meeste levels volgen echter de gekende formule en laten je kampen veroveren, kapiteins redden, x aantal vijanden verslaan of bazen uitschakelen ... je kent het wel. Na een tijdje ga je natuurlijk wel merken dat er niet veel variatie schuilt in de objectieven van de levels, en vooral de vele zijmissies zijn hierdoor minder interessant, mede gezien de hoeveelheid die je voorgeschoteld krijgt. Waar voor mij ook wat meer variatie in mocht schuilen, waren de baasgevechten. Het spel maakt immers gretig gebruik van elitevijanden en bazen, maar recycleert hierbij nog steeds al te graag deze vijanden. Denk hierbij aan een Lynel die als baas wordt gebruikt en daarna terugkeert met varianten zoals een Ice, Fire, Electric en Silver Lynel. Gelukkig schotelt het spel je ook enkele meer unieke en opvallende baasgevechten voor, maar hierover verklap ik nog niets omdat dit gelinkt is aan het verhaal.
Age of Imprisonment bevat heel wat elementen om spectaculaire actie op het scherm te toveren.
Tussen de missies door word je net als in Age of Calamity ook opnieuw getrakteerd op een wereldkaart met daarop niet enkel de verschillende missies, maar bijvoorbeeld ook supply requests waarbij je materialen moet afleveren in ruil voor bonussen voor je personages, Device Dispensers die je nieuwe Zonai Devices geven en faciliteiten zoals een wapensmid of een trainingsruimte. De wereldmap wordt deze keer trouwens aangevuld met de Sky Islands en de ondergrondse dieptes. Omdat er zich een oorlog ontvouwt op de oppervlakte, zal je strijd moeten leveren om de controle over de verschillende gebieden te verwerven. Hierbij krijg je af en toe ook een missie voorgeschoteld waarbij je binnen een bepaalde tijd moet verdedigen, anders verlies je de controle over dit gebied. De map opnieuw groen zien kleuren, is alvast een fijn doel om naar toe te werken en het geeft je zeker een mate van voldoening.
Technische prestatie die de actie kan bijhouden
Heel wat vijanden op het scherm, visuele effecten die van het scherm spatten en actie die behoorlijk snel is. Wie Age of Calamity op de originele Switch speelde, hield waarschijnlijk zijn hart al vast. Gelukkig hoef je niets te vrezen! Naar aanloop van deze release had ik Age of Calamity nog eens op de Switch opgezet, en de wazige textures, frame drops en frequente pop-in van vijanden vielen mij meteen weer op. Dankzij de sterkere hardware, brengt Age of Imprisonment het er veel beter vanaf. Vooral de stabiel ogende framerate van zestig frames per seconde voelde aan als een hele verademing. Hoewel er af en toe nog steeds vijanden vanuit het niets verschijnen, vooral bij het draaien van de camera, was de pop-in ook beduidend minder. In welke mate de resolutie 4K of eerder 1440p was, kon ik moeilijk inschatten, maar ook hier was er duidelijk verbetering merkbaar ten opzichte van het vorige deel en zien de graphics er veel scherper uit.Verder leunt de grafische stijl van het spel uiteraard opnieuw aan bij die van het Zelda-spel, dus daar alvast weinig verrassingen en het past uiteraard bij de sfeer van het spel. Voor mij waren vooral de vele cutscenes een traktatie. De enige bedenking die ik op dit vlak nog zou kunnen maken, is dat de omgevingstextures er soms wat simpel uitzien, maar dit is niet nieuw voor een Warriors-spel en door de hoeveelheid actie stoort dit niet echt. Wat mij enigszins wel stoorde, was de passiviteit van de andere personages als je ze niet controleert. Zij doen hun uiterste best om al het werk voor jou te laten en je mag blij zijn als ze af en toe eens uithalen met hun wapen. Eens je hierop begint te letten, dan komt het toch wat klungelig over.
Conclusie
Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is op alle vlakken een grote stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger Age of Calamity. De game voelt grootser aan, de gevechten tactischer en het verhaal boeiender, waarbij we bovendien een blik krijgen op de gebeurtenissen die het achtergrondverhaal van Tears of the Kingdom vorm hebben gegeven. Tegelijk kan de game perfect op zichzelf worden gespeeld en biedt het genoeg nieuwigheden om trouwe fans uren te entertainen. Waar de game echter een klein beetje struikelt, is op vlak van variatie in de missies en vijanden, waardoor een gevoel van repetitiviteit soms kan bovendrijven.
Pro
- Geweldige actie en ditto gevechtssysteem
- Heel wat unieke en opvallende personages
- Boeiend verhaal met redelijk wat dramatische momenten
- Knappe technische presentatie
Con
- Soms wat repetitief door gebrek aan variatie
- Passieve NPC's
8
Over
Beschikbaar vanaf
6 november 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
Genre
- Hack and slash
Ontwikkelaar
- AAA Games Studio
- Koei Tecmo
Uitgever
- Nintendo
