Het was ergens onvermijdelijk dat Invincible vroeg of laat zijn eigen vechtspel zou krijgen. De reeks begon als comic en groeide daarna uit tot een bijzonder populaire animatiereeks, dus het voelde bijna alsof deze stap al jaren in de sterren geschreven stond. Ik ben zelf via de serie in dat universum gerold en pas nadien echt nieuwsgierig geworden naar de comics. Net daarom was mijn interesse meteen gewekt toen deze game werd aangekondigd. De wereld van Invincible is brutaal, snel, over the top en soms ronduit grotesk, wat eigenlijk perfect past bij een speltype waarin alles draait om impact, timing en klappen uitdelen.
Met Invincible VS
zet Quarter Up meteen een stevige eerste stap neer. Dat is geen gevestigde naam, maar wel een nieuwe studio van Skybound die geleid wordt door voormalige kernleden van het team achter Killer Instinct uit 2013. Alleen al daardoor lagen mijn verwachtingen automatisch hoger. Ik speelde de PS5-versie en kwam daar met gemengde gevoelens uit. Enerzijds zit hier een vechtsysteem in dat oprecht heerlijk aanvoelt en de licentie verrassend goed begrijpt. Anderzijds mist het totaalpakket nog wat aan inhoud, waardoor deze eerste klap hard aankomt, maar niet helemaal dezelfde kracht behoudt tot aan de eindbel.
Nog belangrijker is dat je vrijwel meteen voelt waar het talent van Quarter Up vandaan komt. Dit spel heeft die typische drang om je combo’s te laten bouwen, verlengen en op het juiste moment helemaal te laten ontsporen. Je wisselt midden in een reeks van personage, laat een assist binnenvallen en voor je het weet ben je tien seconden lang iemand compleet aan flarden aan het slaan. Dat klinkt misschien overdreven, maar het is precies die overdaad die Invincible VS zo goed past. De gevechten zijn snel, bloederig en spectaculair, zonder dat het systeem een complete chaos wordt. Achter al dat geweld zit een verrassend duidelijke logica. Natuurlijk maakt dat de instap niet voor iedereen vanzelfsprekend. Wie gewoon wat lukraak op knoppen wil rammen, zal plezier hebben, maar voelt tegelijk dat hij maar een fractie ziet van wat er allemaal mogelijk is. Wie zich wél verdiept in timing, wissels en druk opbouwen, haalt hier een pak meer voldoening uit.
Die zin vat eigenlijk perfect samen waarom ik deze game ondanks mijn kritiek toch moeilijk kan wegzetten als een gemiste kans. Als je enkel kijkt naar gameplay, dan klopt het plaatje volledig. Er is echter te weinig content om je lang bezig te houden. Bij een game zoals dit had ik eerder een uitgebreide story-modus verwacht. Het universum, het verhaal en de karakters zijn er nu eenmaal al. Ook een iets uitgebreider rooster aan personages had leuk geweest, want zelfs in die super korte verhaal-modus vecht je meermaals tegen dezelfde tegenstanders, tot zelf drie keer.
Dat betekent niet dat de presentatie faalt, want de game verkoopt zijn brutaliteit uitstekend. De geluidsmix geeft elke treffer gewicht, de omgevingen hebben genoeg vernietiging om gevechten extra kracht te geven en het geheel blijft leesbaar, zelfs wanneer er drie personages, assists en effecten tegelijk over elkaar heen vliegen. Alleen blijft dat lichte gevoel van gemiste stijl hangen tot aan het einde. En dat vat eigenlijk heel mijn mening over Invincible VS samen. Dit is een sterke eerste worp van een nieuwe studio, eentje die bewijst dat Quarter Up snapt hoe je een hard, technisch en tegelijk toegankelijk vechtspel in elkaar zet. De basis is uitstekend, de combo’s geven tonnen voldoening en voor fans van de reeks zit hier genoeg spektakel in om veel plezier uit te halen. Maar de beperkte hoeveelheid inhoud, de korte verhaalmodus en de wat veiligere visuele keuze maken ook dat dit nog niet de ultieme Invincible-game is. Het is wel een stevige opener, en eentje die vooral doet hopen op een vervolg met meer content in de base-game, in plaats van DLC te proberen te verkopen.
Met Invincible VS
Combo’s, chaos en keiharde klappen
Invincible VS is een 3v3-tagvechtspel met achttien speelbare personages bij lancering, en dat is tegelijk een sterkte en een beperking. Het aantal oogt op papier niet enorm indrukwekkend, zeker niet voor een spel waarin je per gevecht drie vechters kiest en dus voortdurend dezelfde gezichten blijft tegenkomen. In lokale sessies voelde dat na een tijdje ook zo aan. Na een uurtje met een familielid in versus had ik het gevoel dat we zowat iedereen al meerdere keren gezien hadden. Toch is die relatief beperkte selectie niet meteen een ramp, want de personages spelen opvallend verschillend. Cecil houdt tegenstanders op afstand met vuurwapens en controleert veel meer ruimte dan de meeste anderen, terwijl pakweg Omni-Man veel logger aanvoelt maar ook veel harder inslaat. Net daardoor krijg je niet het gevoel dat de cast kunstmatig is opgeblazen met halve kopieën van elkaar. Elk personage heeft genoeg eigen ritme, bereik en unieke aanvallen om een team echt anders te laten spelen.Nog belangrijker is dat je vrijwel meteen voelt waar het talent van Quarter Up vandaan komt. Dit spel heeft die typische drang om je combo’s te laten bouwen, verlengen en op het juiste moment helemaal te laten ontsporen. Je wisselt midden in een reeks van personage, laat een assist binnenvallen en voor je het weet ben je tien seconden lang iemand compleet aan flarden aan het slaan. Dat klinkt misschien overdreven, maar het is precies die overdaad die Invincible VS zo goed past. De gevechten zijn snel, bloederig en spectaculair, zonder dat het systeem een complete chaos wordt. Achter al dat geweld zit een verrassend duidelijke logica. Natuurlijk maakt dat de instap niet voor iedereen vanzelfsprekend. Wie gewoon wat lukraak op knoppen wil rammen, zal plezier hebben, maar voelt tegelijk dat hij maar een fractie ziet van wat er allemaal mogelijk is. Wie zich wél verdiept in timing, wissels en druk opbouwen, haalt hier een pak meer voldoening uit.
Quality over quantity?
Meteen na het opstarten van de game word je getrakteerd op een leuke intro met een chaotisch conflict waarin alles en iedereen met elkaar op de vuist lijkt te gaan. Helden, schurken, bekende koppen en onverwachte allianties, het is een openingssalvo dat je meteen doet denken dat hier misschien meer achter zit dan enkel een verzameling losse gevechten. Daarna krijg je de gebruikelijke standen voorgeschoteld, met onder meer Campaign, Arcade, Training en multiplayer, en dan is het logisch dat je eerst naar die campaign-modus trekt. Zeker omdat de makers die modus ook nadrukkelijk naar voren schuiven als een filmische ervaring met een origineel verhaal van mensen uit het team achter de animatiereeks. Alleen legt dat ook meteen de lat hoger dan het uiteindelijke resultaat kan dragen. Wat je krijgt, is geen grootse campagne, maar eerder een korte, onderhoudende tussentijdse aflevering die in stukjes is gehakt en verbonden wordt door gevechten. Bij mij rolden de credits al na ongeveer anderhalf uur over het scherm, en hoewel dat best amusant was, voelde het ook meteen als te weinig om echt indruk te maken. Als uitgebreide tutorial werkt het prima. Als hoofdreden om de game solo te kopen, absoluut niet.De combo’s zijn heerlijk overdreven en geven elke match precies het soort spektakel dat je van Invincible verwacht.
Die zin vat eigenlijk perfect samen waarom ik deze game ondanks mijn kritiek toch moeilijk kan wegzetten als een gemiste kans. Als je enkel kijkt naar gameplay, dan klopt het plaatje volledig. Er is echter te weinig content om je lang bezig te houden. Bij een game zoals dit had ik eerder een uitgebreide story-modus verwacht. Het universum, het verhaal en de karakters zijn er nu eenmaal al. Ook een iets uitgebreider rooster aan personages had leuk geweest, want zelfs in die super korte verhaal-modus vecht je meermaals tegen dezelfde tegenstanders, tot zelf drie keer.
Trouw aan de reeks, maar niet trouw genoeg aan de comic
Visueel is Invincible VS misschien nog het meest dubbelzinnig van allemaal. Het spel ziet er zeker niet slecht uit. Integendeel zelfs, op PS5 draaide het bijzonder vlot en ik had nooit het gevoel dat er haperingen waren op de momenten dat het scherm compleet ontplofte. De animaties zijn vloeiend, de impact van zware aanvallen komt goed door en de gore zit op het niveau dat je verwacht van een Invincible game. Toch bleef ik het gevoel houden dat hier meer in had gezeten qua stijl. De vormgeving zit ergens tussen een realistischere moderne look en een stripachtige afwerking, maar kiest nooit helemaal voluit. Daardoor mist het geheel net dat uitgesproken smoelwerk dat je zou willen van een game die gebaseerd is op zo’n herkenbare comicwereld. Ik had liever gezien dat de makers nog harder richting een cel shaded aanpak trokken, zodat het spel iets meer zijn comic-stijl kon houden.Dat betekent niet dat de presentatie faalt, want de game verkoopt zijn brutaliteit uitstekend. De geluidsmix geeft elke treffer gewicht, de omgevingen hebben genoeg vernietiging om gevechten extra kracht te geven en het geheel blijft leesbaar, zelfs wanneer er drie personages, assists en effecten tegelijk over elkaar heen vliegen. Alleen blijft dat lichte gevoel van gemiste stijl hangen tot aan het einde. En dat vat eigenlijk heel mijn mening over Invincible VS samen. Dit is een sterke eerste worp van een nieuwe studio, eentje die bewijst dat Quarter Up snapt hoe je een hard, technisch en tegelijk toegankelijk vechtspel in elkaar zet. De basis is uitstekend, de combo’s geven tonnen voldoening en voor fans van de reeks zit hier genoeg spektakel in om veel plezier uit te halen. Maar de beperkte hoeveelheid inhoud, de korte verhaalmodus en de wat veiligere visuele keuze maken ook dat dit nog niet de ultieme Invincible-game is. Het is wel een stevige opener, en eentje die vooral doet hopen op een vervolg met meer content in de base-game, in plaats van DLC te proberen te verkopen.
Conclusie
Invincible VS is geen vechtspel dat je overdondert met massa’s aan content. Wat het wél doet, is vanaf de eerste minuten duidelijk maken dat de basis uitstekend zit. De gevechten voelen snel, hard en bijzonder bevredigend aan, de personages spelen genoeg van elkaar verschillend en de combo’s leveren precies de soort overdreven, brutale spektakelwaarde op die perfect bij Invincible past. Tegelijk is het moeilijk om niet te zien waar het spel nog steken laat vallen. De campagne is te kort, het totale aanbod voelt wat beperkt en ook visueel had deze omzetting van comic naar game nog een pak uitgesprokener mogen zijn. Daardoor blijft Invincible VS hangen tussen een heel sterke eerste indruk en een totaalpakket dat nog niet helemaal zijn volle potentieel bereikt.
Pro
- Karakters voelen uniek
- Speelt heel vlot
Con
- Te weinig content
- Grafisch niets speciaal
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
30 april 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Fighting
Uitgever
- Nacon
- Skybound Games
