2025 had geen gebrek aan sterke RPG-ervaringen. Obsidian toonde eindelijk haar goudwaarde voor Microsoft door met The Outer Worlds 2 en Avowed twee verrassend solide games af te leveren in minder dan een jaar tijd, en Clair Obscur: Expedition 33 wierp zich op als een van de verrassingen van het jaar. In februari wist de langverwachte sequel op Kingdom Come Deliverance echter al vrij vroeg de toon te zetten. De review van de game ontglipte ons op dat moment nog, maar nu krijgen we gelukkig de mogelijkheid voor een herkansing met een recensie van de Royal Edition. Kingdom Come Deliverance II in een bundel met alle uitgebrachte updates en verhalende DLC? Dat zijn heel wat uurtjes middeleeuws vertier.
Nochtans waren de eerste tien ervan vrij kut. Ik had vrij recent nog in de wereld van de Oblivion-remake staan rondhuppelen en de scifi-power-fantasy van The Outer Worlds 2 gespeeld, en dan is Kingdom Come Deliverance II
toch even een pittige ervaring om in te komen. Zie je, je hoofdpersonage Henry stelt eigenlijk niks voor. Er is geen prophecy om te vervullen, geen grote queeste die een koene held nodig heeft. Je bent gewoon een boerenlul met de ambitie om iets van zichzelf te maken in het middeleeuwse Bohemen. Je moet dan ook echt leren appreciëren dat Kingdom Come Deliverance II, net als de voorganger, eerder een uitgebreide LARP is dan wat je doorgaans met een videogame-RPG associeert. Het is een ervaring die ontzettend veel van de speler vraagt: geduld, volharding en een tolerantie voor frustrerende bullshit. Zodra je dat als speler weet te omarmen, beland je echter in een van de meest sfeervolle, rijke RPG-ervaringen die je ooit hebt gespeeld.
Hoe de twee uiteindelijk in een gewelddadig belaagd fort zullen belanden, zijn zorgen voor later. In het begin ben je vooral bezig met je te schikken naar de grillen van Kingdom Come Deliverance II en te leren wat de game je voor de voeten gooit. De combat in de vingers krijgen, het paardrijden, het maken van potions … er is onmiskenbaar een leerproces. De eerste uren gaan kortom gepaard met stevig op je bek gaan. Een stelletje gewone bandieten veegt de vloer met je aan, de guards zitten je constant achter de veren omdat je dingen uitspookt die hen niet zinnen en alles in de game lijkt erop gebrand je het leven zuur te maken. De handdoek in de middeleeuwse boksring gooien zou echter zonde zijn, want zodra het rouwproces van je eigen heroïsche zelfbeeld achter de rug is, begint het los te lopen.
Kingdom Come Deliverance II is zodra je door die leercurve bent een hoogst immersieve sim. Dat komt omdat je door hard labeur en een robuust RPG-systeem als speler echt wel het gevoel krijgt dat je een versie van Henry kan neerzetten die bij je past. De game is namelijk sterk geschreven, maar voelt nooit rigide. Er zijn meestal meerdere manieren om een objectief te vervullen en Henry kan wel degelijk impact hebben op de manier waarop de dingen zich ontplooien. Ook dat is uiteraard het kenmerk van een goede RPG. Het vertelt verhalen vol dramatiek en plottwists, romantiek en geweld, afgewisseld met wat geklooi in de marge, maar het vergeet nooit dat een simpele lul genaamd Henry het middelpunt is. Wanneer je uiteindelijk tijdens de climax je in dat belegerde fort terugvindt, voelt het dan ook logischerwijze anders. Je hebt frustraties overwonnen, grootse avonturen beleefd en stront geschept. Je hebt kortom een leven geleid, en het was verdomd memorabel.
Legacy of the Forge is een totaal ander beestje. Hier kom je aan het hoofd te staan van je eigen smidse die je uiteraard probeert uit te bouwen tot de beste van Kuttenberg. Het leven van een bescheiden bedrijfsleider in het middeleeuwse Bohemen gaat uiteraard niet over rozen, wat betekent dat je repetitieve taken afgewisseld ziet worden met verhalende elementen die voor wat intrige zorgen. Het is een vrij traag stukje DLC dat weet te boeien omdat je de smidse steeds verder ziet groeien en dat zich eigenlijk het best laat spelen simultaan met de maingame. Je smidse bezorgt je namelijk behoorlijk wat resources en een handig fast-travel-punt, kortom de zaken die algemeen van pas komen in de game. Het repetitieve karakter van de DLC valt ook stukken minder op wanneer je het in tandem met de rest van de game speelt, het voelt dan ook logisch om het in je avonturen te verweven.
Mysteria Ecclesiae tenslotte gooit het wederom over een andere boeg. Het speelt zich af binnen de muren van het klooster van Sedletz dat in de greep gehouden wordt door een mysterieuze ziekte. De angst voor de pest zit er stevig in onder de kloosterlingen, hoewel niet iedereen daarvan overtuigd is. Het is de taak van Henry om met de hulp van een geleerde te ontdekken hoe de vork daadwerkelijk in de steel zit in dit in lockdown geplaatste klooster. Wat vooral werkt aan dit stukje DLC is de ietwat paranoïde sfeer en het sterke gebruik van de kloostersetting om sfeer te scheppen. Het is een hoofdstuk waar de actie wat op de achtergrond verdwijnt om plaats te maken voor stealth, wat de uitbreiding voor de vechtersbazen onder ons behoorlijk pittig kan maken. De net als in de rest van de game sterke verhaalvertelling en unieke setting maken ook dit derde stukje DLC echter weer een immersief stukje middeleeuws plezier.
Nochtans waren de eerste tien ervan vrij kut. Ik had vrij recent nog in de wereld van de Oblivion-remake staan rondhuppelen en de scifi-power-fantasy van The Outer Worlds 2 gespeeld, en dan is Kingdom Come Deliverance II
Bohemian Rhapsody
Wie de voorganger niet gespeeld heeft, wordt meteen het diepe bad in gegooid, maar leert wel meteen zwemmen. De game opent namelijk in medias res en je krijgt al snel in het snuitje dat de boel stevig uit de klauwen is gelopen. Hans Capon en Henry, de meester en knecht uit het origineel, bevinden zich in een fort dat aangevallen wordt door een vijandig leger. Het loopt niet echt lekker. Het fungeert als een vrij spectaculaire opener om spelers eraan te herinneren dat de combat in Kingdom Come genadeloos realistisch is gebleven. Na de gewelddadige opening neemt de game echter wat gas terug om Henry een paar weken terug in de tijd te plaatsen. Henry zoekt nog steeds wraak voor zijn ouders, terwijl hij ondertussen gebonden blijft aan zijn trouw als bodyguard voor Capon.Hoe de twee uiteindelijk in een gewelddadig belaagd fort zullen belanden, zijn zorgen voor later. In het begin ben je vooral bezig met je te schikken naar de grillen van Kingdom Come Deliverance II en te leren wat de game je voor de voeten gooit. De combat in de vingers krijgen, het paardrijden, het maken van potions … er is onmiskenbaar een leerproces. De eerste uren gaan kortom gepaard met stevig op je bek gaan. Een stelletje gewone bandieten veegt de vloer met je aan, de guards zitten je constant achter de veren omdat je dingen uitspookt die hen niet zinnen en alles in de game lijkt erop gebrand je het leven zuur te maken. De handdoek in de middeleeuwse boksring gooien zou echter zonde zijn, want zodra het rouwproces van je eigen heroïsche zelfbeeld achter de rug is, begint het los te lopen.
Het overwinnen van obstakels
Je begint gevechten slimmer aan te pakken en je niet langer in een oneerlijke strijd te gooien en probeert elegantere oplossingen voor je problemen te bedenken. En dan, dan klikt het hè. Je begint je eigen weg te vinden in de stad van Kuttenberg en omstreken, ziet je stats verbeteren en wordt steeds beter in wat je doet. Hordes die aan het begin nog onoverkomelijk leken, neem je nu zonder erbij na te denken. Uiteraard struikel je van tijd tot tijd nog eens over je eigen voeten, maar dat voelt niet langer als een les in frustratiebeheersing. Gewoon een kleine hindernis in het leven van Henry of Skalitz die het best op een iets andere manier overwonnen wordt. Daar schuilt uiteindelijk de grootste kracht van de game. Door de protagonist relatief klein te houden, voelt de spelwereld rondom hem een stuk groter. Je krijgt als speler dan ook de oprechte indruk dat je onderdeel bent van een middeleeuwse fantasie, of dat nu is wanneer je te paard door een prachtig landschap aan het rijden bent of gewoon wat zakken bloem van een kar haalt. De illusie die Kingdom Come Deliverance II je levert, blijft intact.Kingdom Come Deliverance II vergt behoorlijk wat van de speler, maar zet daar ook heel wat tegenover.
Kingdom Come Deliverance II is zodra je door die leercurve bent een hoogst immersieve sim. Dat komt omdat je door hard labeur en een robuust RPG-systeem als speler echt wel het gevoel krijgt dat je een versie van Henry kan neerzetten die bij je past. De game is namelijk sterk geschreven, maar voelt nooit rigide. Er zijn meestal meerdere manieren om een objectief te vervullen en Henry kan wel degelijk impact hebben op de manier waarop de dingen zich ontplooien. Ook dat is uiteraard het kenmerk van een goede RPG. Het vertelt verhalen vol dramatiek en plottwists, romantiek en geweld, afgewisseld met wat geklooi in de marge, maar het vergeet nooit dat een simpele lul genaamd Henry het middelpunt is. Wanneer je uiteindelijk tijdens de climax je in dat belegerde fort terugvindt, voelt het dan ook logischerwijze anders. Je hebt frustraties overwonnen, grootse avonturen beleefd en stront geschept. Je hebt kortom een leven geleid, en het was verdomd memorabel.
Royale extra content
Kingdom Come Deliverance II is een gigant van een game. Simpelweg in cijfers uitgedrukt kost de game zelf al ruim tachtig uur om te voltooien, en dan heb je nog niet eens alle sidequests gezien. De Royal Edition, die de drie downloadbare extra hoofdstukken bij het pakket bundelt, voegt daar nog even ruwweg vijfentwintig uur gameplay aan toe. Brushes with Death is een amusant kleinschalig avontuur waarin Henry een schilder helpt in het voltooien van zijn magnum opus. Het is een leuke terzijde die je op elk moment naast de hoofdverhaallijn kan spelen en vooral in het oog springt door de paardenraces en de mogelijkheid om je schilden te laten … eh, beschilderen.Legacy of the Forge is een totaal ander beestje. Hier kom je aan het hoofd te staan van je eigen smidse die je uiteraard probeert uit te bouwen tot de beste van Kuttenberg. Het leven van een bescheiden bedrijfsleider in het middeleeuwse Bohemen gaat uiteraard niet over rozen, wat betekent dat je repetitieve taken afgewisseld ziet worden met verhalende elementen die voor wat intrige zorgen. Het is een vrij traag stukje DLC dat weet te boeien omdat je de smidse steeds verder ziet groeien en dat zich eigenlijk het best laat spelen simultaan met de maingame. Je smidse bezorgt je namelijk behoorlijk wat resources en een handig fast-travel-punt, kortom de zaken die algemeen van pas komen in de game. Het repetitieve karakter van de DLC valt ook stukken minder op wanneer je het in tandem met de rest van de game speelt, het voelt dan ook logisch om het in je avonturen te verweven.
Mysteria Ecclesiae tenslotte gooit het wederom over een andere boeg. Het speelt zich af binnen de muren van het klooster van Sedletz dat in de greep gehouden wordt door een mysterieuze ziekte. De angst voor de pest zit er stevig in onder de kloosterlingen, hoewel niet iedereen daarvan overtuigd is. Het is de taak van Henry om met de hulp van een geleerde te ontdekken hoe de vork daadwerkelijk in de steel zit in dit in lockdown geplaatste klooster. Wat vooral werkt aan dit stukje DLC is de ietwat paranoïde sfeer en het sterke gebruik van de kloostersetting om sfeer te scheppen. Het is een hoofdstuk waar de actie wat op de achtergrond verdwijnt om plaats te maken voor stealth, wat de uitbreiding voor de vechtersbazen onder ons behoorlijk pittig kan maken. De net als in de rest van de game sterke verhaalvertelling en unieke setting maken ook dit derde stukje DLC echter weer een immersief stukje middeleeuws plezier.
Conclusie
Kingdom Come Deliverance II komt net als de voorganger wederom met een significante leercurve die geduld en volharding van de speler eist. Als je dat echter kan opbrengen, kom je in een ontzettend rijke RPG terecht die nog meer geeft dan wat het vraagt. Met een overdaad aan sfeer, verhaalvertelling en diepgaande mechanismen levert Warhorse dan ook een ontzettend ambitieuze game waar je vlot honderd uur in kan verdwalen. Dat deze Royal Edition daar nog drie sterke downloadbare uitbreidingen aan toevoegt, maakt het feest compleet. Dit is de beste versie van een van de beste games van het jaar.
Pro
- Ontzettend rijk aan immersie en beleving
- Je zoekt zelf je pad
- Ontzettend veel sterk geschreven inhoud
Con
- Die leercurve is geen lachertje
- Niet voor ongeduldige spelers
9.5
Over
Beschikbaar vanaf
12 november 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
Genre
- RPG
- Simulator
Ontwikkelaar
- Warhorse Studios
Uitgever
- Deep Silver
