De zon zakt traag achter de horizon van Peach Beach, terwijl een dolfijn met een duikbril je op volle snelheid de pas afsnijdt. In de verte zie je Luigi met een welgemikt groen schild zijn aartsrivaal Waluigi, verkleed als vampier, omver knallen. Vijf seconden later spelen zich in alle richtingen al andere taferelen af, en dat gaat door vanaf de start tot de finish. Mario Kart is terug van (nooit echt) weggeweest, en is groter en ambitieuzer dan ooit tevoren, met een open wereld die de reeks probeert open te breken in plaats van verder te borduren op de vertrouwde formule. Of deze gewaagde zet zijn vruchten (of bananenschillen) afwerpt, lees je hier.
Al sinds 1992 razen Mario en co. door kleurrijke en surrealistische landschappen, van de platte pixels op de SNES tot het visuele hoogstandje van Mario Kart 8. Maar deze nieuwste telg in de reeks gooit het roer om. Mario Kart World is exclusief beschikbaar op de Nintendo Switch 2 en brengt vijftig speelbare personages, een open wereldstructuur en de nieuwe Knockout Tour-modus. Ondanks dat Nintendo met de Switch 2 verrassend weinig vernieuwing op de markt brengt, kennen we hen vooral als een eigenwijze en creatieve spelontwikkelaar die niet graag in herhaling valt. Een rechtstreeks vervolg op MK8 konden we dus niet verwachten, en zodoende mogen we nu Mario Kart World verwelkomen.
De visuele pracht die de nieuwe Nintendo-console op het beeld brengt, ondersteunt deze wereld perfect. Het licht, de landschappen, de weersveranderingen, dag- en nachtcycli: alles oogt adembenemend. Het oog voor detail is van het niveau dat je van Nintendo kunt verwachten. De verbindingswegen tussen de circuits zijn wel iets minder spannend en spectaculair dan de circuits zelf, maar je kunt moeilijk elke vierkante meter van dit spel even interessant houden. Op de ogenschijnlijk iets 'saaiere' stukken valt nog steeds genoeg te beleven. Zo zijn er talloze mogelijkheden om stunts uit te halen die mini-boosts opleveren, zijn er snackkraampjes waar je nieuwe outfits kunt vrijspelen, en eigenlijk verandert de sfeer van de race ook een beetje op deze wijdere plekken. 150cc is hier wel een must, anders gaat het niet vooruit. Het strakke bochtenwerk is behouden voor de echte circuits, maar de tussenstukken voelen soms aan als de Nintendo-versie van een gewelddadige Mad Max-caravaan, en eigenlijk vind ik dat wel amusant.
Over items gesproken, ook dat zijn er meer dan ooit. We zien zelfs de terugkeer van de veer, die in reguliere races al afwezig was sinds Mario Kart 64. Een ietwat gewaagde zet is dat items nu automatisch achter je hangen waar dat mogelijk is. In het verleden moest je deze items achter je houden door de gerelateerde knop ingedrukt te houden. Muscle memory heeft op dat vlak voor heel wat geknoei gezorgd bij mij, en ik vind het eigenlijk niet echt fijn dat ze deze functionaliteit niet optioneel gemaakt hebben. Wisselen tussen Mario Kart World en Mario Kart 8 wordt nu een heel gedoe. Talloze keren heb ik onbedoeld mijn verdedigend item afgevuurd omdat ik er niet bij stilstond dat het eigenlijk al achter mijn kart bengelde. Wat verder wel optioneel is, is stuurhulp die bedoeld is voor de iets jongere racertjes onder ons. Totaal onbegrijpelijk is dat deze functie standaard aan staat, waardoor mensen die dit niet doorhebben de besturing vaak als 'een beetje raar' ervaren. Je kunt hierdoor namelijk niet uit de bocht gaan en wordt dus altijd bijgestuurd als je te dicht bij de rand komt. Een eenvoudige ja/nee-vraag of je dit wil inschakelen bij de initiële start van het spel, was logischer geweest.
Knockout Tour is mijn nieuwe verslaving. In deze modus begin je met vierentwintig racers. Na elke checkpoint worden de laatste vier geëlimineerd. Het resultaat? Een zenuwslopende, steeds intenser wordende race waarin elke bocht telt. Geen ruimte om even achterover te leunen, vooral als je op zoek gaat naar die drie sterren, waarvoor je elk checkpoint in koppositie moet bereiken. Je blijft tien minuten lang knokken, ontwijken, turbo's pakken en hopen dat je niet met dat vervloekte blauwe schild te maken krijgt. De rally speelt zich af over zes segmenten die het hele landschap doorkruisen. Hier blinkt de opzet van de open wereld echt uit en de dynamiek hier is briljant.
Verder heb je ook nog een free roam-modus, waarin je de open wereld op eigen tempo kunt verkennen. Je kunt op zoek gaan naar geldstapeltjes om nieuwe voertuigen vrij te spelen, eetkraampjes om je personage van een nieuwe outfit te voorzien, of de uitdaging aangaan met de talloze mini-missies die verspreid liggen over heel de wereld. Elkaars ballonnen kapot knallen of elkaars munten pikken kan je ook terug doen in Battle Mode, maar door het gebrek aan echte arena's voelt dit wat onafgewerkt aan. Nintendo is trouwens voor een volledig pure Mario-entourage gegaan. Geen personages meer uit Splatoon, Animal Crossing of Zelda. Hoe komen ze dan aan vijftig speelbare personages? Wel ... Je kan gaan karten met een dolfijn, dode vis of krab. De charme van racen met een koe snap ik nog, maar er zitten toch ietwat vreemde keuzes bij.
Al sinds 1992 razen Mario en co. door kleurrijke en surrealistische landschappen, van de platte pixels op de SNES tot het visuele hoogstandje van Mario Kart 8. Maar deze nieuwste telg in de reeks gooit het roer om. Mario Kart World is exclusief beschikbaar op de Nintendo Switch 2 en brengt vijftig speelbare personages, een open wereldstructuur en de nieuwe Knockout Tour-modus. Ondanks dat Nintendo met de Switch 2 verrassend weinig vernieuwing op de markt brengt, kennen we hen vooral als een eigenwijze en creatieve spelontwikkelaar die niet graag in herhaling valt. Een rechtstreeks vervolg op MK8 konden we dus niet verwachten, en zodoende mogen we nu Mario Kart World verwelkomen.
Nintendo goes Mad Max
Het maakt niet uit welke gamemodus je eerst selecteert. Wat je sowieso al snel zal opvallen, is de verbluffende open wereld. Klassieke circuits zijn naadloos verweven in een overkoepelend landschap dat aanvoelt als een levend geheel. Je knalt van de finishlijn van Wario Stadium een glooiende verbindingsweg op richting Airship Fortress, waar de finale van de Flower Cup plaatsvindt. Na afloop van elk race-segment wordt het hele peloton aan de finish gegroepeerd om richting het volgende circuit te zoeven. Dit werkt beter dan ik me ooit had kunnen voorstellen, en doet me zowaar afvragen over hoe de overworld van vorige Mario Kart-spellen er in theorie zou kunnen uitzien.Mushroom Kingdom is nog nooit zo tastbaar geweest als in Mario Kart World.
De visuele pracht die de nieuwe Nintendo-console op het beeld brengt, ondersteunt deze wereld perfect. Het licht, de landschappen, de weersveranderingen, dag- en nachtcycli: alles oogt adembenemend. Het oog voor detail is van het niveau dat je van Nintendo kunt verwachten. De verbindingswegen tussen de circuits zijn wel iets minder spannend en spectaculair dan de circuits zelf, maar je kunt moeilijk elke vierkante meter van dit spel even interessant houden. Op de ogenschijnlijk iets 'saaiere' stukken valt nog steeds genoeg te beleven. Zo zijn er talloze mogelijkheden om stunts uit te halen die mini-boosts opleveren, zijn er snackkraampjes waar je nieuwe outfits kunt vrijspelen, en eigenlijk verandert de sfeer van de race ook een beetje op deze wijdere plekken. 150cc is hier wel een must, anders gaat het niet vooruit. Het strakke bochtenwerk is behouden voor de echte circuits, maar de tussenstukken voelen soms aan als de Nintendo-versie van een gewelddadige Mad Max-caravaan, en eigenlijk vind ik dat wel amusant.
Aanvallen en verdedigen (en soms ook racen)
Als veteraan van het eerste uur speel ik Mario Kart doorgaans defensief. Met een schild of bananenschil ter verdediging achter mij, wacht ik af tot de chaos zich elders ontrolt en probeer ik zo weinig mogelijk klappen te incasseren in plaats van mijn schilden af te vuren op tegenstanders. Een rivaal van de baan knikkeren kan je in het beste geval één plek opleveren, maar als je zelf geraakt wordt, moet je toezien hoe iedereen je de achterkant van hun kart toont. Daarom verbaast het mezelf dat ik Mario Kart World iets aanvallender speel dan gewoonlijk. Misschien is het wel omdat rubberbanding verrassend genoeg weinig aanwezig lijkt te zijn, en je dus een tegenstander die vijftig meter voor je rijdt enkel kunt inhalen door er een schild tegenaan te knallen. In vrijwel alle vorige Mario Karts voelde het tempo van computergestuurde tegenstanders onrealistisch aan. Zij die achterop reden, kregen een onverklaarbare boost, en wie voorop reed, ging soms plots een beetje trager, een kunstmatige manier om altijd tegenstanders om je heen te hebben. Naar mijn gevoel, is de pure rijsnelheid nu enkel afhankelijk van de combinatie van rijder en voertuig, wat ik alleen maar kan toejuichen. Laat de items en rijvaardigheid maar bepalend zijn.Over items gesproken, ook dat zijn er meer dan ooit. We zien zelfs de terugkeer van de veer, die in reguliere races al afwezig was sinds Mario Kart 64. Een ietwat gewaagde zet is dat items nu automatisch achter je hangen waar dat mogelijk is. In het verleden moest je deze items achter je houden door de gerelateerde knop ingedrukt te houden. Muscle memory heeft op dat vlak voor heel wat geknoei gezorgd bij mij, en ik vind het eigenlijk niet echt fijn dat ze deze functionaliteit niet optioneel gemaakt hebben. Wisselen tussen Mario Kart World en Mario Kart 8 wordt nu een heel gedoe. Talloze keren heb ik onbedoeld mijn verdedigend item afgevuurd omdat ik er niet bij stilstond dat het eigenlijk al achter mijn kart bengelde. Wat verder wel optioneel is, is stuurhulp die bedoeld is voor de iets jongere racertjes onder ons. Totaal onbegrijpelijk is dat deze functie standaard aan staat, waardoor mensen die dit niet doorhebben de besturing vaak als 'een beetje raar' ervaren. Je kunt hierdoor namelijk niet uit de bocht gaan en wordt dus altijd bijgestuurd als je te dicht bij de rand komt. Een eenvoudige ja/nee-vraag of je dit wil inschakelen bij de initiële start van het spel, was logischer geweest.
My name is Cerulean, and I'm addicted to Knockout Tour
Dat de vormgeving van de wereld om duimen en vingers van af te likken is, hebben we al verklapt. Maar hoe zijn de circuits zelf dan? Opmerkelijk is dat vooral de klassiekers uit vorige edities eigenlijk het leukste zijn. De nieuwe circuits zijn prima, maar zijn vaak qua algemene vormgeving echt heel erg primitief en moeten het hebben van visuele pracht. Zo zijn er meerdere plekken waar je veredelde ovaaltjes rijdt, of gewoon een blokje om. Een trend die ik niet graag zie gebeuren. Verwacht hier dus geen scherp bochtenwerk zoals op de oude klassieker Yoshi Circuit. Het meest technische parcours dat hier aanwezig is, is Mario Circuit van op de SNES. Gelukkig is de algemene ervaring zodanig fun dat ik het door de vingers kan zien. De nadruk ligt op beleving en sfeer, en minder op rijvaardigheid.Dit is weer Nintendo op zijn best.
Knockout Tour is mijn nieuwe verslaving. In deze modus begin je met vierentwintig racers. Na elke checkpoint worden de laatste vier geëlimineerd. Het resultaat? Een zenuwslopende, steeds intenser wordende race waarin elke bocht telt. Geen ruimte om even achterover te leunen, vooral als je op zoek gaat naar die drie sterren, waarvoor je elk checkpoint in koppositie moet bereiken. Je blijft tien minuten lang knokken, ontwijken, turbo's pakken en hopen dat je niet met dat vervloekte blauwe schild te maken krijgt. De rally speelt zich af over zes segmenten die het hele landschap doorkruisen. Hier blinkt de opzet van de open wereld echt uit en de dynamiek hier is briljant.
Extase, ondanks dat niet alles op punt staat
In de klassieke grand prix-modus hou ik een iets gemengder gevoel over aan de cup-structuur. Dat je vanaf de finish van de afgelopen race meteen verder racet richting het volgende circuit vind ik prima. Maar daar had ik dan wel nog graag drie volwaardige rondjes gereden, in plaats van gewoon eentje. Daardoor wordt een finish die een apotheose zou moeten zijn af en toe een anticlimax. Het zorgt er ook voor dat je eigenlijk meer tijd spendeert op de verbindingswegen dan op de circuits zelf. Hopelijk worden er in de toekomst opties toegevoegd zodat je zelf aan die structuur kunt sleutelen. In de versus-modus kun je trouwens gelukkig wel met de ouderwetse opzet aan de slag.Verder heb je ook nog een free roam-modus, waarin je de open wereld op eigen tempo kunt verkennen. Je kunt op zoek gaan naar geldstapeltjes om nieuwe voertuigen vrij te spelen, eetkraampjes om je personage van een nieuwe outfit te voorzien, of de uitdaging aangaan met de talloze mini-missies die verspreid liggen over heel de wereld. Elkaars ballonnen kapot knallen of elkaars munten pikken kan je ook terug doen in Battle Mode, maar door het gebrek aan echte arena's voelt dit wat onafgewerkt aan. Nintendo is trouwens voor een volledig pure Mario-entourage gegaan. Geen personages meer uit Splatoon, Animal Crossing of Zelda. Hoe komen ze dan aan vijftig speelbare personages? Wel ... Je kan gaan karten met een dolfijn, dode vis of krab. De charme van racen met een koe snap ik nog, maar er zitten toch ietwat vreemde keuzes bij.
Gelukzalige lach
Mushroom Kingdom is nog nooit zo tastbaar geweest als in Mario Kart World. Het doet af en toe denken aan de animatiefilm die enkele jaren geleden verscheen. De eerste keren dat ik de verschillende cups speelde, betrapte ik mezelf op een quasi constante gelukzalige lach, omdat ik van de ene verbazing in de andere viel. Vooral zaken als DK Spaceport (gebaseerd op het allereerste Donkey Kong-spel begin jaren tachtig), Dino Dino Jungle (een fantastische herkauwing van het Double Dash-circuit, waarbij het nu lijkt alsof je Jurassic Park binnenrijdt) en een ronduit sublieme Rainbow Road waren enorm memorabel. En ik zou nog bijna vergeten van de online multiplayer aan te halen! Ik ben vooral bezig geweest met het vrijspelen van zaken in de single player-modus, maar zowel klassieke races als de Knockout Tour races zijn ook tegen drieëntwintig echte tegenstanders pure fun, en waarschijnlijk zal ik hier de rest van mijn tijd spenderen eens ik alles heb vrijgespeeld.Conclusie
Ter referentie: Mario Kart 8 Deluxe verdient voor mij een dikke tien. Dat spel zat tjokvol ijzersterke circuits. Toch is Mario Kart World een van de leukste launchgames voor een console die ik me kan herinneren. De circuits missen soms wat finesse, en Grand Prix worstelt met een ongebalanceerde structuur, maar wat je ervoor terugkrijgt, is een levendige open wereld, geniale chaos en een herspeelbaarheid waar je 'u' tegen mag zeggen. Ik kijk al vol ongeduld uit naar de toevoegingen die er hopelijk nog zullen komen (bij MK8 werd het aantal circuits uiteindelijk waanzinnig hoog), en met wat geluk worden zelfs de kleine tekortkomingen van dit spel nog aangepakt, en dan zullen we pas écht een tijdloze klassieker in handen hebben. Ik ben ervan overtuigd dat dit meesterwerkje nog een hele tijd in roulatie zal blijven op mijn Switch 2, want dit is weer Nintendo op zijn best.
Pro
- Prachtige, naadloos verbonden open wereld
- 50 speelbare personages
- Leuke outfits
- Knockout Tour is geniaal
- Grafisch en muzikaal top
Con
- Sommige nieuwe circuits niet zo memorabel
- Grand Prix-modus mist balans
- Besturing iets minder strak dan in MK8
9
Over
Beschikbaar vanaf
5 juni 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
Genre
- Racing
Ontwikkelaar
- Nintendo
Uitgever
- Nintendo
