Net geen vijftien jaar heeft het geduurd voor we een vervolg zagen op Metroid Prime 3: Corruption. Moeilijk te geloven dat er meer dan dubbel zoveel tijd zat tussen Prime 3 en 4 als tussen de eerste drie games samen. De eerste speelde ik als kind in de lagere school, de derde als puber in het middelbaar. Ondertussen, als volwaardige gamer dad, mag ik eindelijk aan de slag met het vierde deel. Hopelijk het begin van een nieuwe trilogie. Prime 1 en 2 behoren tot de absolute top van hun generatie. Prime 3 werd een klein beetje minder goed ontvangen, maar is nog altijd een steengoede videogame. Metroid Prime 4 is een sterke reboot die heel wat dingen beter doet dan vroeger, maar helaas ook wat misstappen maakt. Wat en hoe lees je hieronder.
Wie de eerdere Metroid Prime-games gespeeld heeft, merkte al dat vanaf Prime 3 de manier van verhalen vertellen wat veranderde. De sfeer van isolatie werd minder, en hier en daar kwamen er NPC’s die met je spreken en je begeleiden. Voor mij nam dat een deel van dat typische Metroid-gevoel weg. Ook het leveldesign werd wat meer lineair, opgesplitst in afzonderlijke levels (kleine planeten in Prime 3) in plaats van één grote wereld vol backtracking en slimme shortcuts. Retro Studios verklaarde destijds zelfs dat ze gigantische Halo-fans waren en graag Halo-invloeden in Metroid wilden steken. Best grappig als je weet dat de buitenaardse wezens in Halo ooit gebaseerd waren op de Zebesian Space Pirates uit Super Metroid.
En ja … in Metroid Prime 4: Beyond
bouwen ze helaas verder op die aanpak. De game opent in het UTO Research Center, een industriële faciliteit die fungeert als tutorial. Je wordt midden in een oorlog gedropt tussen de Federation en de Space Pirates. In de eerste twintig à dertig minuten leer je de basics: schieten, de Morph Ball, scannen, enzovoort. Voor veteranen niets nieuws en dus voelt het al snel vertrouwd aan. Het level eindigt met een gevecht tegen Aberax, een gigantische Space Pirate die gefuseerd is met een paar Metroids. Een solide eerste boss die meteen toont hoe je je toolkit moet gebruiken. Voor mij was het de ideale opfrisser na jaren geen Prime meer gespeeld te hebben. Maar hier beginnen de Halo-invloeden al op te vallen. In de opening hoor je meer dialoog dan in de volledige originele trilogie samen. Cutscenes ook, iets wat niet typisch is voor Metroid. Waar eerdere delen vooral sfeer brachten via omgeving, scanning en logbooks, kiest Prime 4 hier voor een meer filmische aanpak. Na het tutoriallevel en wat cutscenes land je vervolgens op Viewross, de planeet waar de rest van de game zich afspeelt.
Viewross zelf is één grote woestijnvlakte die fungeert als hub. Je vindt er kleinere puzzels en upgrades, maar echt boeiend is het gebied niet. De planeet is verder opgedeeld in 5 grote biomes: een jungle, een lavagebied, een ijswereld en een elektrische zone. Niet superorigineel, maar klassiek 'Metroid'. In elk gebied moet Samus een sleutel vinden die haar op één of andere manier moet helpen om terug thuis te geraken. Voor het eerst in Metroid-game kan Samus ook gebruik maken van Vi-O-La. Dit is een soort van motorfiets om zich door de woestijn te verplaatsen. Die krijg je een uur of vier diep in het verhaal. En je hebt het echt nodig, want te voet duurt alles eindeloos lang. Daarnaast is de tweede grote nieuwigheid de aanwezigheid van optionele shrines à la Breath of the Wild. Naast de standaard upgrades zoals meer ammo voor bepaalde wapens of extra energy tanks, bevatten deze shrines ook upgrades voor je wapens. Zeker de moeite om te doen dus. Dit is dan ook meteen de enige optionele content in het spel en die heb je op twee uur tijd wel gezien, want het zijn er maar een beperkt aantal.
De levels zijn uitdagend genoeg, maar wel behoorlijk lineair. Sequence breaks lijken op het eerste zicht quasi onmogelijk. Af en toe liep ik verloren omdat een puzzel te cryptisch was, niet omdat die te moeilijk was. Uiteindelijk is Prime 4 een vrij lineaire game en ligt de oplossing bijna altijd in de buurt. Je mag het vooral niet te ver gaan zoeken. Shortcuts bestaan nog, maar niet zoals vroeger. In Prime 1 en 2 waren shortcuts onderdeel van een gigantische, logisch verbonden wereld. Hier zijn het gewoon snelle routes richting het begin van een level zodra je de upgrade of boss gevonden hebt. In eerdere games gebruikte ik constant de map. Hier heb ik die misschien vijf keer geopend, dat zegt genoeg. Zonde, want de map in Metroid Prime 4 is net als in de vorige games één van de beste maps die ik al gezien heb in een spel. Super overzichtelijk en dankzij het feit dat het driedimensionale maps zijn, kun je eenvoudig op verschillende hoogteniveaus navigeren.
De lineaire wereld maakt de game toegankelijker voor casual spelers, maar voor mij gaf het een 'once and done'-gevoel. Ik kwam zelden terug in eerdere gebieden omdat het weinig toevoegde en de game je daar niet meer naartoe stuurt. Ik eindigde met zo’n 80 procent van alle upgrades zonder veel backtracking, dus de meeste dingen kan je wel vinden op je eerste run door een gebied.
De muziek en het geluid zijn klassiek Metroid: sfeervol, dreigend en melancholisch tegelijk. Een mengeling van ambient en industriële tonen die de isolatie versterken. Gelukkig is de ziel van Metroid hier intact gebleven. Vooral de soundtrack van het Fury Green-gedeelte bleef nog dagen in mijn hoofd nazinderen. Over de hele lijn is de soundtrack goed tot zeer goed, maar toch net iets minder memorabel dan die van Metroid Prime 1 en 2. Meer dan twintig jaar later kan ik daarvan nog altijd de meeste deuntjes in mijn hoofd terugtoveren.
Ook het openwereldgedeelte voelt halfslachtig aan. Slechts tien tot vijftien procent van de map bevat echt interessante content. De rest is leegte. De game had perfect compacter gekund. Ik had zelfs liever een extra biome gehad in plaats van een woestijnhub waar je amper iets te doen hebt. Het had toffer geweest als de verschillende levels gewoon in mekaar overliepen op een natuurlijk wijze zoals in de vorige Metroid-games.
Mijn eindtijd was net geen dertien uur, inclusief het volledig verkennen van de open wereld en alle grote upgrades. Een honderd procent-run lijkt haalbaar in een vijftien uur. Focus je enkel op het hoofdverhaal, dan kan het makkelijk onder de tien uur. Voor een game van zeventig euro vind ik dat aan de korte kant, zeker met wat 'inflated playtime' door dat openwereldluik en de vrij monotone finale quest.
Veel van deze minpunten komen natuurlijk door de bril van een Metroid-fan van het eerste uur. Als dit je eerste Prime is, of als dit geen Metroid maar een nieuw IP zou zijn, zouden veel van die punten veel minder zwaar doorwegen. Ik hoop alleszins niet dat dit de blueprint gaat worden voor toekomstige Metroid-games. Als experiment is het een geslaagde Metroid-game, Maar ik hoop dat Retro Studios in de toekomst terug Metroid-games gaat maken in de stijl van Metroid Prime 1 en 2.
Wie de eerdere Metroid Prime-games gespeeld heeft, merkte al dat vanaf Prime 3 de manier van verhalen vertellen wat veranderde. De sfeer van isolatie werd minder, en hier en daar kwamen er NPC’s die met je spreken en je begeleiden. Voor mij nam dat een deel van dat typische Metroid-gevoel weg. Ook het leveldesign werd wat meer lineair, opgesplitst in afzonderlijke levels (kleine planeten in Prime 3) in plaats van één grote wereld vol backtracking en slimme shortcuts. Retro Studios verklaarde destijds zelfs dat ze gigantische Halo-fans waren en graag Halo-invloeden in Metroid wilden steken. Best grappig als je weet dat de buitenaardse wezens in Halo ooit gebaseerd waren op de Zebesian Space Pirates uit Super Metroid.
En ja … in Metroid Prime 4: Beyond
Bye bye Chozo, hello Lamorn … en welkom terug, Sylux
In zowat elke Metroid-game kom je Chozo-architectuur en -technologie tegen. Ze vormen het fundament van Samus’ verleden en haar upgrades. Maar in Prime 4 gooien ze het over een andere boeg. De Lamorn nemen die rol over: een uitgestorven (of toch bijna?) ras dat ooit Viewross bewoonde. Zij voorzien Samus van upgrades, maar met een telekinetische twist. Het voelt wat vertrouwd aan, maar toch ook anders. Spijtig genoeg is er inhoudelijk niet veel diepgaande lore over hen, iets wat ik toch jammer vond. De antagonist van dienst is opnieuw Sylux, de mysterieuze premiejager die fans kennen uit de Nintendo DS-games. Hij haat de Federation, hij haat Samus, en op het einde van Federation Force stal hij een Metroid-ei en begon hij Metroids te klonen voor zijn eigen plannen. Hoe dat hier verder afloopt, laat ik jullie zelf ontdekken.Viewross zelf is één grote woestijnvlakte die fungeert als hub. Je vindt er kleinere puzzels en upgrades, maar echt boeiend is het gebied niet. De planeet is verder opgedeeld in 5 grote biomes: een jungle, een lavagebied, een ijswereld en een elektrische zone. Niet superorigineel, maar klassiek 'Metroid'. In elk gebied moet Samus een sleutel vinden die haar op één of andere manier moet helpen om terug thuis te geraken. Voor het eerst in Metroid-game kan Samus ook gebruik maken van Vi-O-La. Dit is een soort van motorfiets om zich door de woestijn te verplaatsen. Die krijg je een uur of vier diep in het verhaal. En je hebt het echt nodig, want te voet duurt alles eindeloos lang. Daarnaast is de tweede grote nieuwigheid de aanwezigheid van optionele shrines à la Breath of the Wild. Naast de standaard upgrades zoals meer ammo voor bepaalde wapens of extra energy tanks, bevatten deze shrines ook upgrades voor je wapens. Zeker de moeite om te doen dus. Dit is dan ook meteen de enige optionele content in het spel en die heb je op twee uur tijd wel gezien, want het zijn er maar een beperkt aantal.
De klassieke Metroid-gameplay, maar dan strakker dan ooit
Gameplay is waar Prime 4 écht in uitblinkt. Het besturen van Samus voelt beter dan ooit aan, zeker tijdens het schieten. Je lock-on werkt zoals vroeger, maar je kan nu met de rechterstick of motion controls bijsturen. Waar je vroeger soms in frustrerende situaties kwam omdat het richten te traag of te lomp was, is dat nu volledig opgelost. Je krijgt dus de mogelijkheid om manueel nauwkeuriger te mikken. In de vorige games had je af en toe het probleem dat je door die lock-on echt aan het duelleren was met de camera bij gigantische bazen die te dicht kwamen. Deze nieuwe manier van mikken lost dit deels op. Ook de Morph Ball en diens puzzels zijn stevig gemoderniseerd en eerlijk: sommige zijn echt ontzettend leuk om te doen.De levels zijn uitdagend genoeg, maar wel behoorlijk lineair. Sequence breaks lijken op het eerste zicht quasi onmogelijk. Af en toe liep ik verloren omdat een puzzel te cryptisch was, niet omdat die te moeilijk was. Uiteindelijk is Prime 4 een vrij lineaire game en ligt de oplossing bijna altijd in de buurt. Je mag het vooral niet te ver gaan zoeken. Shortcuts bestaan nog, maar niet zoals vroeger. In Prime 1 en 2 waren shortcuts onderdeel van een gigantische, logisch verbonden wereld. Hier zijn het gewoon snelle routes richting het begin van een level zodra je de upgrade of boss gevonden hebt. In eerdere games gebruikte ik constant de map. Hier heb ik die misschien vijf keer geopend, dat zegt genoeg. Zonde, want de map in Metroid Prime 4 is net als in de vorige games één van de beste maps die ik al gezien heb in een spel. Super overzichtelijk en dankzij het feit dat het driedimensionale maps zijn, kun je eenvoudig op verschillende hoogteniveaus navigeren.
De lineaire wereld maakt de game toegankelijker voor casual spelers, maar voor mij gaf het een 'once and done'-gevoel. Ik kwam zelden terug in eerdere gebieden omdat het weinig toevoegde en de game je daar niet meer naartoe stuurt. Ik eindigde met zo’n 80 procent van alle upgrades zonder veel backtracking, dus de meeste dingen kan je wel vinden op je eerste run door een gebied.
Een audiovisueel spektakel
Ondanks dat Metroid Prime 4 ontwikkeld is met de eerste Switch als hoofdplatform, is dit volgens mij de mooiste en best draaiende game op de Switch 2 op dit moment. Het is echt een wonder hoe dit draait in 4K en 60 frames per seconde of 120 frames per seconde in 1440p. Buiten goed draaien ziet het er ook gewoon geweldig uit. Zeker het model van Samus zelf kan recht uit een triple-A current-gen game komen. Ook de schaduwen en belichting moeten niet onderdoen voor huidige triple-A games. Verder zijn de details verbluffend: kleine insectachtige wezentjes kruipen over bladeren, stof dwarrelt in zonnestralen, waterdruppels glinsteren op Samus’ vizier ... Waar je wel aan merkt dat de game begonnen is als een Switch-game, zijn de textures van het terrein en dingen zoals water. Die zijn allemaal vrij 'plat' en missen wat reliëf en diepte. Volgens mij komt dit omdat het op dezelfde engine draait als de Metroid Prime 1 Remaster op de Switch. Mij heeft dit echter niet gestoord en de performance maakt dit meer dan goed.De muziek en het geluid zijn klassiek Metroid: sfeervol, dreigend en melancholisch tegelijk. Een mengeling van ambient en industriële tonen die de isolatie versterken. Gelukkig is de ziel van Metroid hier intact gebleven. Vooral de soundtrack van het Fury Green-gedeelte bleef nog dagen in mijn hoofd nazinderen. Over de hele lijn is de soundtrack goed tot zeer goed, maar toch net iets minder memorabel dan die van Metroid Prime 1 en 2. Meer dan twintig jaar later kan ik daarvan nog altijd de meeste deuntjes in mijn hoofd terugtoveren.
Maar er zijn werkpunten … en die zijn stevig
Iedereen die mijn preview las, wist dit al: de NPC’s. Die horen gewoon niet thuis in een Metroid-game. Echt niet. Retro Studios mag dan fan zijn van Halo, en ze hebben veel ex-Halo-talent binnengehaald, maar Metroid is geen generieke scifi-shooter. Het probleem? Je loopt bepaalde stukken van de game rond met een of meerdere van je vijf companions. En ze zwijgen geen minuut. Het zijn vaak domme oneliners die niets bijdragen en voor mij de spanning volledig breken. Het voelt soms bijna aan alsof ik in Call of Duty beland ben, niet in Metroid. Erger nog: je moet op ze babysitten. Als er één sterft is het game over, tenzij je hen binnen enkele seconden revivet. Die timer is zo kort dat ik tijdens één gevecht gefrustreerd raakte omdat ik zelf nog vol HP zat, maar vast in een stunlock terwijl mijn NPC bijna doodging. De oplossing was letterlijk tegen hen blijven plakken.Ook het openwereldgedeelte voelt halfslachtig aan. Slechts tien tot vijftien procent van de map bevat echt interessante content. De rest is leegte. De game had perfect compacter gekund. Ik had zelfs liever een extra biome gehad in plaats van een woestijnhub waar je amper iets te doen hebt. Het had toffer geweest als de verschillende levels gewoon in mekaar overliepen op een natuurlijk wijze zoals in de vorige Metroid-games.
Prime 4 speelt als een klassieke Prime-game, maar elke keer dat een NPC begint te praten, mis ik de kille stilte van de vorige games.
Mijn eindtijd was net geen dertien uur, inclusief het volledig verkennen van de open wereld en alle grote upgrades. Een honderd procent-run lijkt haalbaar in een vijftien uur. Focus je enkel op het hoofdverhaal, dan kan het makkelijk onder de tien uur. Voor een game van zeventig euro vind ik dat aan de korte kant, zeker met wat 'inflated playtime' door dat openwereldluik en de vrij monotone finale quest.
Veel van deze minpunten komen natuurlijk door de bril van een Metroid-fan van het eerste uur. Als dit je eerste Prime is, of als dit geen Metroid maar een nieuw IP zou zijn, zouden veel van die punten veel minder zwaar doorwegen. Ik hoop alleszins niet dat dit de blueprint gaat worden voor toekomstige Metroid-games. Als experiment is het een geslaagde Metroid-game, Maar ik hoop dat Retro Studios in de toekomst terug Metroid-games gaat maken in de stijl van Metroid Prime 1 en 2.
Conclusie
Metroid Prime 4: Beyond is voor mij een beetje een dubbel gevoel. Aan de ene kant is dit de best spelende Metroid ooit, met zalige gunplay, leuke puzzels, leuke omgevingen en een audiovisuele afwerking waar veel andere Switch 2-games nog iets van kunnen leren. Aan de andere kant knagen de lineaire structuur, de halfslachtige open wereld en vooral de hyperchatty NPC’s aan dat unieke Metroid-gevoel waar ik al sinds het SNES-tijdperk fan van ben. Als pure shooter en scifi-avontuur is het een topper, als Metroid-purist heb ik toch wat bedenkingen. Desondanks heb ik mij dertien uur lang enorm geamuseerd en kijk ik nu al uit naar een eventuele Prime 5. Voor nieuwe spelers is dit een uitstekende instap, voor oude rotten eerder een iets andere smaak van een vertrouwde cocktail.
Pro
- Audiovisueel heel sterk
- Best besturende Metroid-game tot nu toe
- Leuke powerups
Con
- NPC's
- Geen verbonden wereld/openwereldgedeelte is overbodig
- Wat aan de korte kant wat de speelduur betreft
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
4 december 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
Genre
- Action
- Adventure
- Metroidvania
- Shooter
Ontwikkelaar
- Retro Studios
Uitgever
- Nintendo
