Metroidvania

Na 31 uur, 93 procent voltooiing en alle bazen verslagen, kan ik zonder aarzelen zeggen dat GRIME II me volledig heeft opgeslorpt. Ik speelde op de PlayStation 5 Pro, en inhoudelijk levert dit vervolg een van de meest indrukwekkende metroidvania's van het jaar af: een groteske kunstwereld vol geheimen, stevige gevechten en bazen die je in ware soulslike-stijl enkele tientallen keren mag proberen voor je er voorbij geraakt.

Na het bekijken van de State of Play van Sony vorige week was ondergetekende enorm hyped. Niet alleen kondigde Santa Monica Studio aan dat er remakes komen van mijn favoriete gametrilogie, de show eindigde bovendien volledig uit het niets met een shadow drop van God of War: Sons of Sparta. Deze game is een prequel op de klassieke PlayStation 2-titels en draait rond een jonge Kratos, lang vóór hij effectief de God of War wordt. Dit keer werd de game niet ontwikkeld door Santa Monica Studio, maar door Mega Cat Studios. Bovendien is Sons of Sparta een totaal ander soort beestje dan de klassieke games. Of die nieuwe aanpak goed heeft uitgepakt of niet, lees je in deze review.

De laatste tijd hadden de metroidvania-games mij terug in de ban. De mix van platforming en uitdagende bossfights kan soms een bepaald gevoel bevredigen dat andere genres niet kunnen. Het overwinningsgevoel na een moeilijke sectie uit te spelen is zeer aanstekelijk en duwt je verder om dit soort spellen uit te spelen. Ik hoop met MIO een gelijkaardige ervaring te beleven.

Wat als we Pac-Man in een chagrijnige robot veranderen, die daarenboven een tirannieke oppermacht (genaamd Gamp) wilt ruïneren? "Geniale ingeving!” dachten ze wellicht bij Bandai Namco Studios, want met Shadow Labyrinth gingen ze een compleet andere richting uit dan wat we van de vrolijke mascotte meestal gewoon zijn. Geen traditionele platformer, geen kart racer en geen arcadey hindernissenparcours waar je met de knalgele veelvraat zoveel mogelijk bollen tracht op te peuzelen. Neen, in plaats daarvan wou men een futuristische metroidvania realiseren; een visie waar men ook zodanig veel vertrouwen in had, dat men zelfs een aflevering bestelde voor de Secret Level-anthologie die exclusief via Amazon werd uitgezonden. Een originele twist en voor mij aanlokkelijk om het eens naderbij te bekijken, toen de firma ons uitnodigde om een preview build aan de tand te voelen. De volledige versie van het spel stelde men ondertussen beschikbaar, maar is het meer dan alleen maar een conceptuele...

Net geen vijftien jaar heeft het geduurd voor we een vervolg zagen op Metroid Prime 3: Corruption. Moeilijk te geloven dat er meer dan dubbel zoveel tijd zat tussen Prime 3 en 4 als tussen de eerste drie games samen. De eerste speelde ik als kind in de lagere school, de derde als puber in het middelbaar. Ondertussen, als volwaardige gamer dad, mag ik eindelijk aan de slag met het vierde deel. Hopelijk het begin van een nieuwe trilogie. Prime 1 en 2 behoren tot de absolute top van hun generatie. Prime 3 werd een klein beetje minder goed ontvangen, maar is nog altijd een steengoede videogame. Metroid Prime 4 is een sterke reboot die heel wat dingen beter doet dan vroeger, maar helaas ook wat misstappen maakt. Wat en hoe lees je hieronder.

Een stelletje Australische animators die uit het niets verschenen en plotseling één van de fijnste Metroidvania's van het laatste decennium verzonnen, ondanks dat ze amper knowhow hadden wat betreft game-productie? Met all-timers zoals Castlevania: Symphony of the Night, Super Metroid en Cave Story die hen overschaduwden, een ontzettend lastige taak dat niet zomaar iemand kon evenaren! Team Cherry daarentegen flikte net dat eens ze (circa 2017) de originele pc-versie van hun debuut de deur uit duwden, zodanig dat Hollow Knights waargenomen kwaliteit de voornaamste drijfveer was waarom diens populariteit na iedere port stelselmatig bleef groeien. Silksong werd met als gevolg een bijzonder geanticipeerde sequel, grotendeels vanwege gepassioneerde mond-tot-mondreclame, en mensen smeekten haast voor een datum of zelfs een kort clipje telkens een belangrijk gaming evenement plaatsvond. Dat we in augustus eindelijk een definitieve datum op onze kalender mochten omcirkelen, was dus een...

Toen Google Typhoon Studios sloot, leek het einde verhaal voor Journey to the Savage Planet. Spijtig, want die game had mij positief verrast. Misschien was het door de coronaperiode, maar ik heb wel wat uren gespendeerd in die kleurrijke wereld. Groot was mijn opluchting toen ik hoorde dat een deel van het team de studio Raccoon Logic uit de grond ging stampen. Er werd dan ook snel een vervolg aangekondigd. Deze keer hoopte ik op iets meer variatie. Na een paar uur Revenge of the Savage Planet is die hoop wat opgedroogd. Niet dat het een slechte game is, maar iets vernieuwend moet je niet verwachten.

Een nieuwe game van Team Ladybug? Say no more, ik zal er als de vlugste bij zijn! Waarom jut ik me zo op, vraag jij je misschien al af? Tuurlijk, bijster origineel komen ze niet uit de hoek met hun gelicenseerde titels, wat een niet-onbeduidend deel van hun catalogus is, maar de kwaliteit van hun werk spreekt niettemin voor zichzelf. Fraaie presentatie, ze voelen onmiddellijk goed in de handen en qua gemiddelde levensduur zijn hun games meestal de 'juiste' lengte. Ook hun originele projecten, zoals de horizontale shoot ‘em up DRAINUS, konden me op korte termijn bekoren, dus wat mij betreft zijn ze consistente ontwikkelaars. Recent demonstreerden ze nogmaals hun kunnen met Blade Chimera; alweer een Metroidvania, maar ditmaal wel een originele I.P. die zich daarenboven concentreert op een relatief unieke mechanic. Is die centrale innovatie echter voldoende om hun vorige inspanningen te overtreffen?