Toen Google Typhoon Studios sloot, leek het einde verhaal voor Journey to the Savage Planet. Spijtig, want die game had mij positief verrast. Misschien was het door de coronaperiode, maar ik heb wel wat uren gespendeerd in die kleurrijke wereld. Groot was mijn opluchting toen ik hoorde dat een deel van het team de studio Raccoon Logic uit de grond ging stampen. Er werd dan ook snel een vervolg aangekondigd. Deze keer hoopte ik op iets meer variatie. Na een paar uur Revenge of the Savage Planet is die hoop wat opgedroogd. Niet dat het een slechte game is, maar iets vernieuwend moet je niet verwachten.
Het verhaal begint wanneer je na een eeuw wakker wordt. In je inbox krijg je een leuke welkomstmail binnen, die onmiddellijk gevolgd wordt door een ontslagbrief. Jouw werkgever is ondertussen overgenomen door een grote speler, en jij zit vast op een vreemde planeet. Een knipoogje naar het ter zielen gegane Typhoon Studios. Herkenbaar voor sommigen? Waarschijnlijk. Revolutionair? Nope. De satire over kapitalisme en grote techspelers is er nog, maar voelt nooit grappig aan. Waar Journey to the Savage Planet (soms) nog verrassend uit de hoek probeerde te komen, lijkt dit vervolg vooral te proberen om effectief grappig te zijn. En dat is, zoals de jeugd het noemt: ronduit cringeworthy. De live-action filmpjes zijn er nog, het sarcastische robotje volgt je alweer (wiens gezaag je gelukkig kan minderen), en de over-the-top “ik werk hier niet meer graag”-verhaaltjes ook. Alleen heb ik het allemaal al eens gezien. En beter.
Dat is niet gelogen. De gameplay is echt bijna een kopie van het origineel: je springt rond, scant planten, verzamelt materialen en upgradet je uitrusting. Er zijn vier gebieden die je verkent dankzij quests, met elk hun eigen biotoop en geheimen, maar de opbouw blijft telkens hetzelfde. Je raakt niet in een bepaald gebied, je moet een gadget maken en dan kan je verder. Dat is heel fijn, maar niet voor langer dan een uurtje. Na langere speelsessies wordt alles snel repetitief. De vijanden mogen dan wel vernieuwd zijn, maar dat voel je eigenlijk niet. De gevechten zijn àltijd hetzelfde: schieten en ontwijken. Afgezien van een onnodig moeilijke en frustrerende quest waarbij je leert om dieren te vangen voor je biotoop. (Hogwarts Legacy, anyone?) Er ontbreekt een duidelijke uitleg om een bepaald dier te raken op zijn zwakke plek, en daarna te vangen.
Om toch iets positiefs te zeggen: de game ziet er prima uit. Kleurrijk, levendig, met genoeg rare wezens en buitenaardse planten om naar te kijken. De planeten zijn sfeervol en er is moeite in gestoken om de werelden uniek te laten aanvoelen. En toch lijkt het allemaal op dingen die ik al heb gezien, in tal van andere games. De spelwereld ziet er zeker oké uit, maar het is nergens memorabel. Dat was zijn voorganger ook niet, dus verwachtte ik hier toch iets meer presentatie. Daarnaast laat de performance laat soms te wensen over. De framedrops waren pijnlijk duidelijk als de camera snel beweegt. Een game op deze generatie consoles mag toch echt wel beter geoptimaliseerd of hierop geplaytest zijn.
Het verhaal begint wanneer je na een eeuw wakker wordt. In je inbox krijg je een leuke welkomstmail binnen, die onmiddellijk gevolgd wordt door een ontslagbrief. Jouw werkgever is ondertussen overgenomen door een grote speler, en jij zit vast op een vreemde planeet. Een knipoogje naar het ter zielen gegane Typhoon Studios. Herkenbaar voor sommigen? Waarschijnlijk. Revolutionair? Nope. De satire over kapitalisme en grote techspelers is er nog, maar voelt nooit grappig aan. Waar Journey to the Savage Planet (soms) nog verrassend uit de hoek probeerde te komen, lijkt dit vervolg vooral te proberen om effectief grappig te zijn. En dat is, zoals de jeugd het noemt: ronduit cringeworthy. De live-action filmpjes zijn er nog, het sarcastische robotje volgt je alweer (wiens gezaag je gelukkig kan minderen), en de over-the-top “ik werk hier niet meer graag”-verhaaltjes ook. Alleen heb ik het allemaal al eens gezien. En beter.
Goed voor korte sessies
De grootste verandering is dat de game nu volledig in third-person speelt in plaats van in first-person perspectief. En ik snap de toegevoegde waarde niet echt. Het enige wat beter is, is dat je nu een grappig loopje te zien krijgt en je je personage andere outfits kan aantrekken. Je kan zelfs Dave van Dave The Diver worden, dat wel, maar de hond uit het eerste deel ontbreekt hier. De charme van het zoeken naar materialen op een vreemde planeet verdwijnt deels, maar wordt opgelost door meer platforming-elementen. Het spel voelt hierdoor om een of andere reden minder uniek aan. Het gaat van een leuke first-person exploration shooter met een toffe dosis humor en kleur, naar een generieke third-person shooter die eigenlijk net hetzelfde speelt als een vijf jaar oude game.Revenge of the Savage Planet is beetje meer van hetzelfde.
Dat is niet gelogen. De gameplay is echt bijna een kopie van het origineel: je springt rond, scant planten, verzamelt materialen en upgradet je uitrusting. Er zijn vier gebieden die je verkent dankzij quests, met elk hun eigen biotoop en geheimen, maar de opbouw blijft telkens hetzelfde. Je raakt niet in een bepaald gebied, je moet een gadget maken en dan kan je verder. Dat is heel fijn, maar niet voor langer dan een uurtje. Na langere speelsessies wordt alles snel repetitief. De vijanden mogen dan wel vernieuwd zijn, maar dat voel je eigenlijk niet. De gevechten zijn àltijd hetzelfde: schieten en ontwijken. Afgezien van een onnodig moeilijke en frustrerende quest waarbij je leert om dieren te vangen voor je biotoop. (Hogwarts Legacy, anyone?) Er ontbreekt een duidelijke uitleg om een bepaald dier te raken op zijn zwakke plek, en daarna te vangen.
Visueel wel in orde
Buiten wat toffe puzzels heeft de game weinig om handen. De eindbazen zijn iets te gemakkelijk en upgrades zijn vaak nodig om verder te geraken, niet omdat ze leuk zijn om te gebruiken. Ze hebben er deze keer een basis aan toegevoegd die je naar hartelust kan inrichten, maar veel brengt dat niet bij aan de spelervaring. Je kan met de meeste objecten niets doen waardoor je eigenlijk enkel kan rondlopen in een zelf ingericht huis. Als ik daar zin in heb, speel ik liever Dreamlight Valley. De humor werkt niet zo goed als in de eerste. Misschien omdat het àlweer hetzelfde is?Om toch iets positiefs te zeggen: de game ziet er prima uit. Kleurrijk, levendig, met genoeg rare wezens en buitenaardse planten om naar te kijken. De planeten zijn sfeervol en er is moeite in gestoken om de werelden uniek te laten aanvoelen. En toch lijkt het allemaal op dingen die ik al heb gezien, in tal van andere games. De spelwereld ziet er zeker oké uit, maar het is nergens memorabel. Dat was zijn voorganger ook niet, dus verwachtte ik hier toch iets meer presentatie. Daarnaast laat de performance laat soms te wensen over. De framedrops waren pijnlijk duidelijk als de camera snel beweegt. Een game op deze generatie consoles mag toch echt wel beter geoptimaliseerd of hierop geplaytest zijn.
Conclusie
Als je Journey to the Savage Planet een topgame vond, ga je je hier zeker niet mee vervelen. Ook deze game neemt zichzelf allesbehalve serieus. Dat is op z’n minst verfrissend te noemen. Je kan het eigenlijk zien als een veredelde DLC, want het verhaal heb je na een dikke zeven uur achter de kiezen. De gameplay is grotendeels hetzelfde met hier een daar een vernieuwing die niet veel bijbrengt. ‘t Is niet dat ik een slechte game gespeeld heb, maar er zat meer potentieel in. Meer van hetzelfde is zeker oké, al is het tegelijk ook op te veilig spelen.
Pro
- Leuk voor eventjes
- Gemikt op fans van Journey To the Savage Planet
Con
- Repetitief
- Meer van hetzelfde
7
Over
Beschikbaar vanaf
8 mei 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
- Metroidvania
Ontwikkelaar
- Raccoon Logic
Uitgever
- Raccoon Logic
